Երազանքներ. դրանք վերածնվում են դեռ մանկուց: Նույնիսկ չգիտեմ՝ ինչի հետ է դա կապված, բայց իմ մեծ երազանքներից մեկը դարձավ Ամերիկա այցելելը: Երբ ինձ խնդրում են պատմել իմ ամերիկյան փորձի մասին, ես չեմ հոգնում պատմել իմ երկար, բայց միեւնույն ժամանակ ինձ համար ուսանելի պատմությունը: Լինելով 6-րդ դասարանի աշակերտուհի՝ քաղաքում տեսա International Exchange Center-ի պաստառը: Փողոցից այն պոկելով՝ տուն բերեցի եւ պաստառի վրայի դեմքերին փակցրեցի ծրագրով մեկնած նախկին մասնակիցների լուսանկարները: Նայելով այդ պաստառին՝ ես միշտ վիզուալիզացնում էի: Ամերիկա այցելելու երազանքը օրեցօր աճում էր: Մի քանի տարի անց այդ ծրագրով մեկնեց իմ զարմուհին: Իսկ ես սպասում էի եւ չէի կարողանում համբերել, թե երբ կդառնամ ուսանողուհի: Ես տեսնում էի միայն մեկ ճանապարհ՝ Work and Travel: Այլ տարբերակներ ես նույնիսկ չէի դիտարկում:

2011 թվական, սեպտեմբեր... Ահա եւ եկավ այդ երջանիկ պահը: Ես ընդունվեցի Եվրասիական ազգային համալսարան՝ դրամաշնորհով: Սեպտեմբերի 2-ին համալսարան ժամանելիս ուշադրությունս գրավեց կանգառի դիմաց գտնվող գրասենյակը: Պայուսակիս մեջ կար այդ պաստառը, բացելով այն՝ շատ ուրախացա, որ դա հենց այն գրասենյակն էր: Գրասենյակ, որը երազանքները վերածում է իրականության: Նույն օրը դասերից հետո մտա նրանց մոտ, հիշում եմ՝ կանաչ աչքերով մի տղա էր նստած: Ես պատրաստ էի գրանցվելու, այդ ամիս նոր էի դարձել 17 տարեկան: Ծրագրի պայմաններով՝ հունիսին դու պետք է լինես չափահաս: Ես չէի ուզում հավատալ դրան, խնդրում էի ճշտել, բայց դա ոչինչ չփոխեց: Նա հրաժեշտ տվեց ինձ եւ ավելացրեց, որ կսպասի հաջորդ տարի:

2012 թվական, հոկտեմբեր... Ես ունեի մի ընկեր (ոչ տղա), որը նույնպես ցանկանում էր մեկնել այդ ծրագրով: Միավորվելով՝ մենք հայտ ներկայացրեցինք: Պետք էր ընդամենը գտնել «Job offer» (աշխատանք), որն այդ պահին շատ հեշտ էր թվում: Ընկերս ոչինչ չէր ձեռնարկում, խնդրում էր անել միանգամից 2 պայմանագիր, եթե աշխատանք գտնեմ: Ստիպված էի մտածել երկուսիս փոխարեն: Ես սկսեցի բավականին ուշ, ինչը չեմ խորհուրդ տալիս ապագա մասնակիցներին: Առաջին աշխատանքը գտա ինտերնետում մի տղայի մոտ, բայց նրա job offer-ը չհաստատվեց այն պատճառով, որ գործատուն ղազախ էր: Հիմնավորեցին նրանով, որ ոչ մի մշակութային փոխանակում չի լինի:

Արդեն փետրվար-մարտ ամիսներն էին: Նաեւ ինտերնետում գտա Կարագանդայից աղջիկների: Նրանք ասացին փոխանցել ամբողջ գումարը, եւ որ դրանից հետո միայն կսկսեն փնտրել: Ելք չկար, ժամանակը սեղմում էր: Նրանց գտած առաջին offer-ը չհաստատվեց, իսկ հետո մեկը մյուսի հետեւից բոլորը չէին հաստատվում: Մայիսի 30-ին նա զանգահարեց ինձ եւ ասաց, որ այլեւս չունի եւ դրանցից ոչ մեկը չի հաստատվում: Այդ 3 ամիսների ընթացքում նա ինձ հանգստացնում էր իր «Վաղը հաստատ կհաստատվի» խոսքերով: Այս այսպես կոչված «ընկերը» հրաժարվեց շարունակել, հրաժարական գրեց եւ գնաց տուն: Ես որոշեցի չհանձնվել եւ գնալ մինչեւ վերջ: Ես պատրաստ էի վճարել նույնիսկ 1000$ offer-ի համար, միայն թե հաստատվեր 1 օրում: Գտա մեկ այլ աշխատանք, եւ այն հաստատվեց հունիսի 20-ին: Ես սպասում էի իմ հարցազրույցի օրվան: Դա տանջալից էր: Բոլորը ցրվեցին, ես մնացի մենակ Աստանայում, առավոտից երեկո սպասում էի դեսպանատնից գոնե ինչ-որ տեղեկատվության:

Հուլիսի 1, 2013 թվական... Մենք 6 հոգի էինք: Առաջինը դեսպանի մոտ մտնում էի ես: Եվ ի՞նչ եք կարծում: Ես ստացա մերժում: Հետո պարզվեց՝ ոչ միայն ես, այլեւ մյուս 5-ը: Ամռան իմ բոլոր պլանները կապված էին Ամերիկայի հետ, եւ հանկարծ երազանքդ մեկ օրում փլուզվում է...

2012 թվական, ամառ... Ես վերադարձա իմ հարազատ քաղաք, այն ժամանակ իմ ծանոթների մեծ մասը նահանգներում էին, եւ նույնիսկ մի ծանոթ, որի համար ես գտել էի offer, տարօրինակ կերպով նա մենակ էր, ուստի ես առաջարկեցի իմ սկզբում գտածը: Նայում էի ծանոթ աղջիկների լուսանկարներին, չէ՞ որ նրանք առաջարկում էին գնալ նրանց հետ, չէի ուզում ինչ-որ կերպ փոխել որոշումս, քանի որ որոշել էինք ընկերոջս հետ միասին գնալ: Այս պատմության մեջ շատ տխուր եւ ցավալի մանրուքներ կան, բայց ես չեմ ուզում ձեր ուշադրությունը կենտրոնացնել դրանց վրա, եւ ինքս էլ չեմ ուզում հիշել: Գլխավորը, որ ես ոչ ոքի չէի մեղադրում եւ ընդունեցի դա որպես ճակատագրի փորձություն:

Ամռան վերջում շատ մտածելուց հետո՝ Աստանա մեկնելիս ծնողներիս ասացի, որ ուզում եմ փորձել եւս մեկ անգամ՝ հասկացնելով նրանց, որ սա իմ վերջին հնարավորությունն է: «Թույլերը կասեն՝ «Ճակատագիր չէր»: Ուժեղները կասեն՝ «Ես կփորձեմ եւս մեկ անգամ»: Իսկ ամենաուժեղները կասեն՝ «Ես կփորձեմ այնքան ժամանակ, քանի դեռ ամեն ինչ չի լինի այնպես, ինչպես ես եմ ուզում»» արտահայտությունը մոտիվացրեց ինձ: Նրանք տատանումներ ունեին կորցրած գումարների պատճառով, բայց այնուամենայնիվ տվեցին իրենց համաձայնությունը՝ նույնիսկ չհարցնելով, թե ուր են գնացել անցյալ անգամվա բոլոր գումարները job offers-ի, ծրագրի համար, ինչի համար ես նրանց անչափ շնորհակալ եմ: