2013 թվականի սեպտեմբեր... Մի քանի անգամ մտածել եմ այլ ընկերություն ընտրելու մասին։ Ներքին ձայնս եւ ինտուիցիաս հուշում էին վերադառնալ International Exchange Center։ Եվ ես կրկին գրասենյակում եմ։ Հիշում եմ՝ Ժուլդիզը հարցնում էր. «Դինարա, վստա՞հ եք»։ Այն ժամանակ ինձ համար միեւնույնն էր՝ մենա՞կ եմ գնում, թե՞ ինչ-որ մեկի հետ...
2014 թվականի ապրիլ... Առավոտյան ժամը 10-ին հարցազրույց դեսպանատանը։ Ես շատ անհանգստացած էի, քանի որ նախկինում մերժում էի ստացել։ Ինձ ձեռքս առնելով՝ չթողեցի, որ ոգիս ընկնի, եւ մտա հյուպատոսի խցիկ։ Ի դեպ, այն ժամանակ ես արդեն բարելավել էի անգլերենս, IELTS էի հանձնել, ավելի լավ էր, քան առաջ։ Ես հստակ հասկանում էի բոլոր հարցերը եւ պատասխանում էի կոնկրետ ու կարճ։ Իհարկե, նա հարցրեց ինձ, թե ինչ է պատահել անցյալ տարի։ Բացատրեցի ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա՝ աշխատանքի հետ կապված խնդիրներ կային, եւ հարցազրույցը շատ ուշ էր տեղի ունեցել։ Եվ գիտե՞ք ինչ։ ԵՍ ՍՏԱՑԱ ՎԻԶԱՆ!!! Երբ հյուպատոսն ասաց. «Ok, your visa is approved», ես երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էի։ Փողոցում երջանկությունից արդեն արցունքներս հոսում էին։ Այս անգամ ոչ ոք չգիտեր, որ ես կրկին դիմել եմ, բացի ընտանիքիցս։ Անմիջապես զանգահարեցի հայրիկիս, կիսվեցի ուրախությամբ եւ ասացի, որ այս անգամ հաստատ գնում եմ ԱՄՆ։
Մայիսի 29... Թռիչքը առավոտյան 06:25-ին։ Ամռանը ես պետք է Աստանայում անցնեի իմ մասնագիտական պրակտիկան։ Ի բախտ ինձ՝ ամեն ինչ հաջող ստացվեց, եւ ես գնացի հետապնդելու իմ երազանքը...
ԱՄՆ օդանավակայանում մաքսային հսկողության ժամանակ, նախքան վիզայի վրա կնիք դնելը, դու անցնում ես նույնպիսի հարցազրույց, ինչպես դեսպանատանը։ Այդ մասին էլ էի անհանգստանում, ամբողջ թռիչքի ընթացքում դրա մասին էի մտածում։ Լսել էի պատմություններ, որ որոշ ուսանողների հենց այնտեղից հետ էին ուղարկում իրենց երկիր։ Միայն անձնագրային հսկողությունն անցնելուց հետո ես գիտակցեցի՝ ՀԻՄԱ ԵՍ ԱՄԵՐԻԿԱՅՈՒՄ ԵՄ!!!
