Ես Couchsurfing կայքի օգտատեր եմ։ Թռիչքից մեկ օր առաջ ես մարդկանց էի փնտրում Sandwich քաղաքում, որտեղ պետք է աշխատեի։ Ես գտա մի պապիկի եւ գրեցի նրան։ Ես նույնիսկ չէի կարող պատկերացնել, որ նա կպատասխանի ինձ։ Նյու Յորք ժամանելուն պես ես նրանից հաղորդագրություն ստացա։ Նա եւ նրա կինը պատրաստ էին ժամանակավորապես հյուրընկալել մեզ։ Թռիչքը բավականին երկար էր՝ Աստանա – Մոսկվա – Նյու Յորք։ Ինձ հետ էր նաեւ Մալիկան՝ EAGI-ից։ Օդանավակայանից սկսեցինք ամեն ինչ ինքնուրույն անել, նստեցինք airbus, հետո մետրոյով գնացինք GREYHOND (ԱՄՆ կայարան)։ Արդեն ժամը 14:35 էր։ Մենք որոշեցինք մնալ մինչեւ երեկո, տոմս գնեցինք դեպի Բոստոն ամենաուշ չվերթի համար եւ գնացինք մինչեւ ժամը 10-ը զբոսնելու Նյու Յորքով։ Ես անհամբերությամբ սպասում էի դուրս գալ եւ վերջապես իմ աչքերով տեսնել երազանքների այս քաղաքը, այդ դեղին տաքսիները, բարձրահարկ շենքերը, խելահեղ ռիթմը, զբոսաշրջիկների բազմությունը։ Դա աննկարագրելի զգացողություն էր։ Անքուն, հոգնած թափառում էինք քաղաքում Wi-Fi փնտրելով, ի դեպ, այնտեղ Wi-Fi-ի հետ խնդիրներ կան։ Գնացինք Times Square, քայլելիս քնում էինք։ Միայն ազգային գրադարան հասնելուց հետո կարողացա կապ հաստատել այդ պապիկի հետ, գրեցի մեր ամբողջ թռիչքի մասին եւ որ երեկոյան մեկնում ենք Բոստոն։ Երբ նա գրեց, որ մենք հավանաբար շատ հոգնած ենք, քաղցած, եւ առաջարկեց Բոստոնից մեզ վերցնել մինչեւ Sagamore կանգառը, եւ այնտեղ նա մեզ կդիմավորի, ես հաճելիորեն զարմացա։ Իհարկե, տհաճ մտքեր էլ էին անցնում, որ անծանոթ մարդն այդքան բարի է ինձ հետ եւ այդքան անհանգստանում է։ Ինչպես ասում են՝ ով չի ռիսկի դիմում, նա շամպայն չի խմում։ Այդ սկզբունքով էլ ես վարվեցի։ Կայարանի աշխատակիցներն իրենք չգիտեին Sandwich քաղաքի մասին, նրանք զարմանում եւ ծիծաղում էին. «Իսկ որտե՞ղ է դա», «Իսկ քաղաքն իսկապե՞ս այդպես է կոչվում»։ Քարտեզի վրա պարզելով՝ ճանապարհ ընկանք։ Արկածները սկսվեցին տոմսերը կորցնելով, իսկ ավտոբուսն արդեն շարժվում էր։ Եվ սա քեզ Ղազախստանը չէ, որ վարորդին խնդրես սպասել։ Մեկնեցինք առավոտյան ժամը 5-ին, ես նրան գրեցի, որ մենք ճանապարհին ենք եւ կլինենք մոտավորապես ժամը 7-ին։ Հաղորդագրությունն ուղարկեցի շատ ուշ, կամ ավելի շուտ՝ առավոտյան ժամը 4-ին, մտածում էի, որ նա կարող է չկարդալ։ Առավոտյան ժամը 7-ին մեզ իջեցրին անհասկանալի մի տեղ։ Ոչ մի շենք, շուրջբոլորը ոչ ոք չկար, եւ միայն մոտակայքում երեւում էր “McDonal’ds”-ը։ Զով էր։ Մենք արդեն չգիտեինք՝ ինչ անել, ոչ ինտերնետ կար, ոչ համար։ Հենց պատրաստվում էինք շարժվել դեպի “McDonal’ds”, հանկարծ մեքենա մոտեցավ։ Դա նա էր՝ Բիլը։ Նա մեզ տարավ իր տուն։ Տունը շքեղ էր, ամեն ինչ ինչպես ֆիլմերում, ծանոթացրեց կնոջ՝ Տրիշայի հետ։ Վերջապես թարմանալուց հետո մենք գնացինք Dunkin Donuts։ Մեր մենեջերը խորհուրդ տվեց գնալ հարեւան Հայանիս քաղաք։ Իսկ այս Dunkin-ը փոքր էր, եւ նրանք ժամանակ չունեին մեզ սովորեցնելու։ Սկզբում ես դեմ էի։ Բայց երբ Բիլն ու Տրիշան ինձ տարան այնտեղ, քաղաքը տեսնելով՝ համաձայնեցի տեղափոխվել։ Բիլն ու Տրիշան մեզ իրենց մեքենայով տանում էին, ցույց տալիս քաղաքը, մենք միասին բարբեքյու, լազանյա էինք պատրաստում։ Նրանք շատ բարի էին։ Եվ շուտով դարձան իմ ամերիկյան ծնողները։ Ես սկսեցի նրանց անվանել daddy եւ mommy։