Հունիսի 4-ը... Ես արդեն սկսել եմ աշխատել: Սկզբում դժվար էր հարմարվել նոր միջավայրին ու աշխատանքին: Հայանիսում առաջին շաբաթը մենք ապրում էինք իսպանացիների հետ, որոնց գտել էր մեր ծանոթը: Տունը աշխատավայրից շատ հեռու էր, եւ պայմանները այնքան էլ գոհացուցիչ չէին: Մինչեւ ժամկետի ավարտը մենք պլանավորում էինք տեղափոխվել, եւ հաջորդ շաբաթ պետք է գար երրորդ աղջիկը: Մի օր ես Մալիկային առաջարկեցի փնտրել, թակել դռները եւ անցնել աշխատավայրի մոտակայքում գտնվող բոլոր տները: Մենք խնդրեցինք մեր իսպանացի տանտիրուհուն մեզ իջեցնել Dunkin Donuts-ի մոտ: Սկսեցինք թակել բոլոր տների դռները՝ հարցնելով, թե արդյոք նրանք տեղ ունե՞ն, կամ գիտե՞ն որեւէ մեկին, ով սենյակ է վարձով տալիս: Դա զվարճալի էր: Ամերիկացիները ամեն ինչ նորմալ էին ընդունում, ոմանք ներողություն էին խնդրում եւ առաջարկում ներս մտնել թեյ խմելու, եթե որեւէ տանը շուն էր հաչում, մենք անմիջապես փախչում էինք, քանի որ ընդհանրապես չէինք պլանավորում ապրել ընտանի կենդանիների հետ: Ես վախենում եմ նրանցից: Ոչինչ չգտանք: Նստեցինք շունչ քաշելու ավտոկայանի մոտ, հանկարծ մի սեւամորթ տղամարդ սկսեց մեզ կանչել իր մոտ: «Hey, listen me, come here, come here» եւ սկսեց բացատրել, որ ինքը բնակարան ունի, հետեւում՝ անվճար լողավազան, playstation, լվացքատուն, վազքուղի, ինտերնետ, եւ որ ինքը, ըստ էության, սենյակների վարձակալությամբ չի զբաղվում, բայց պետք է խորհրդակցի իր ընկերուհու հետ: Մենք փոխանակվեցինք հեռախոսահամարներով, մի քանի ժամ անց նա վերցրեց մեզ եւ ցույց տվեց տունը: Ամեն ինչ դուր եկավ: Հաջորդ շաբաթ մենք տեղափոխվեցինք նրա մոտ եւ սկսեցինք ապրել յամայկացիների հետ: Վարձավճարը այնքան էլ բարձր չէր՝ հաշվի առնելով մեր պայմանները:
Աստիճանաբար սկսեցի սովորել ամեն ինչին եւ արդեն երկրորդ աշխատանք գտնելու ցանկություն առաջացավ: Dunkin-ում ես աշխատում էի առավոտյան 5-ից մինչեւ ցերեկվա 3-ը, եւ մնացած ժամանակը մնում էր ազատ:
Dunkin Donuts-ը ընկերություն է, որը վաճառում է դոնաթներ, սուրճ, սենդվիչներ, շեյքեր, պաղպաղակ եւ այլն: Հիմնականում կանգնում էի դրամարկղի մոտ: Գումարած՝ թեյավճարներ էին լինում:
Հունիսի 12-ը... Ես day off (հանգստյան օր) ունեի, իմացա, որ հարեւան Harwich Port քաղաքում երեկոյան J1 կամավորները ընթրիք են կազմակերպում ի պատիվ բոլոր միջազգային ուսանողների: Գալիս էին բոլոր երկրների J1 ուսանողները, ծանոթանում էին, խաղեր խաղում, նվերներ էին խաղարկվում, համեղ ուտելիք կար, պատմում էին ճանապարհային անվտանգության կանոնների մասին: Շատ զվարճալի էր: Հունիսին նրանք երկու այդպիսի մեծ ընթրիք կազմակերպեցին: Երկրորդ անգամը հունիսի 24-ն էր, իմ բախտից այդ օրը նույնպես հանգստանում էի: Ամերիկացիները շատ բարյացակամ, ժպտերես եւ բարի ժողովուրդ են: Ես չէի հավատում իմ բախտին եւ նրան, որ այս ամենը կատարվում է ինձ հետ: Ընթրիքի ժամանակ ծանոթացա Catherine-ի եւ Matt-ի հետ, նրանք օգնում էին բոլոր ուսանողներին, երբ օգնության կարիք էր լինում, ժամանակ էին անցկացնում նրանց հետ, զբոսնում էին: Նրանք շատ մտերիմ դարձան ինձ եւ ինձ անվանում էին իրենց դուստրը՝ «Our beautiful daughter»: Մենք միասին գնացինք Wrentham village: (Դրախտ՝ շոփինգի սիրահարների համար): Երկրորդ ընթրիքին ես գնացի նրանց հետ՝ օգնելու ձեւավորման եւ ուտելիքի հարցում, եւ ֆուրգոնում ծանոթացա Ակտոբեից երկու աղջիկների՝ Sam-ի եւ June-ի հետ: Դրանք նրանց ամերիկյան անուններն են: Պարզվեց՝ նրանք ապրում էին ինձնից ոչ հեռու՝ պարոն Ռիչարդի մոտ, ով ուներ մեկ մեծ եւ մեկ փոքր շուն, եւ հսկայական կատու: Ես նրանց հետ մտերմացա, եւ նրանք սկսեցին ինձ հյուր կանչել: Պատրաստում էինք բեշբարմակ, բորշ: Երբ ես գալիս էի, երեք ընտանի կենդանիներին էլ փակում էին լոգարանում: Շուտով պարոն Ռիչարդի հետ մենք շատ լավ ընկերներ դարձանք: Ամռան վերջին մենք միասին գնացինք բացօթյա կինոթատրոն, դա կախարդական էր: Մենք մինչ օրս ամեն օր շփվում ենք Skype-ով, վերջերս նա ինձ ծանրոց ուղարկեց:
Մեր քաղաքում կար հատուկ անվճար ակումբ Ռուսաստանից եւ Ղազախստանից եկած ուսանողների համար, որտեղ ընդամենը ցույց ես տալիս անձնագիրդ: Հունիսի 29-ին մենք ակումբում ժամանակ անցկացրինք մինչեւ գիշերվա ժամը 3-ը, իսկ առավոտյան 5-ին պետք է լինեինք կայարանում՝ ամենավաղ ավտոբուսով գնալու Orleans՝ ընկերներին՝ Jeff-ին եւ Denise-ին հյուր: Նրանց հասարակական տրանսպորտը հիանալի էր, 2 դոլարով կարող ես շրջել ամբողջ հարեւան քաղաքը: Եվ այսպես, 2 ժամում հասանք, Jeff-ը դիմավորեց մեզ Orleans-ում եւ տարավ իր տուն՝ Wellfleet: Բոլոր քաղաքները, սկզբունքորեն, մեքենայով իրարից հեռու չէին: Կարող եք նայել Cape Cod-ի քարտեզը, ես էլ երբ գնում էի, գաղափար չունեի, թե ուր եմ գնում: Իսկ երբ իմացա, ուրախ էի, որ հենց այս պատմական վայր եմ հասել, նաեւ այնտեղ, որտեղ առաջին անգլիացիներն են բնակություն հաստատել: Նրանք մեզ տարան Cape-ի բոլոր պատմական վայրերով: Սուպերմարկետում գնումներ արեցինք եւ գնացինք պիկնիկի Provincetown-ի այգում: Այլ մթնոլորտ, հիանալի բնություն, հաճելի ընկերակցություն: Այս օրը ամռան ամենաերջանիկ օրերից մեկն է...
Հուլիսի 1-ը... Ես սկսեցի իմ երկրորդ աշխատանքը Stop and Shop սուպերմարկետում՝ bagger-ի պաշտոնում (կասսայում գնված բոլոր ապրանքները դնում էի տոպրակների մեջ, այնքան էլ բարդ աշխատանք չէր): Երկրորդ աշխատանքը բավական երկար էի փնտրում: Փնտրում էի միայնակ, գնում էի խանութներ, հեծանիվով շրջել էի քաղաքի բոլոր վայրերը: Ճիշտ էի արել, որ սկզբում ինձ տրամադրել էի, որ երկրորդ աշխատանքը կգտնեմ տան մոտ, որպեսզի ավելի արագ հասնեմ եւ 5 րոպե ավելի քնեմ: Բախտս բերեց, ես ապրում էի 8 րոպե (հեծանիվով) հեռավորության վրա տնից դեպի առաջին աշխատանքը եւ 2 րոպե առաջին աշխատանքից դեպի երկրորդը: Առավոտյան 5-ից մինչեւ երեկոյան 10-ը օրս զբաղված էր, բացի երեքշաբթի եւ ուրբաթ օրերից: Չնայած այս ամենին, հաճախ աշխատանքից հետո դուրս էինք գալիս զբոսնելու եւ զվարճանում էինք մինչեւ ուշ գիշեր, իսկ առավոտյան նորից վաղ արթնանում էինք աշխատանքի: Բայց ես հոգնածության ոչ մի կաթիլ չէի զգում: Ես երջանիկ էի, ես ապրում էի իմ երազանքով:
Ինչպես ասացի, ամերիկացիները բարի ժողովուրդ են, կամ գուցե միայն ինձ են այդպիսիք հանդիպել, բոլոր մշտական գնորդների հետ ես լավ մարդկային հարաբերությունների մեջ էի: Անգիր գիտեի նրանց բոլոր պատվերները: Որքան շաքար, որ flavor-ը: Այդպես ծանոթացա պարոն Ջիմի հետ: Գնում էինք նաեւ հարեւան քաղաքներ, նա ինձ տանում էր «Shooting club»-ում կրակել փորձելու: Լավ մարդ էր, միշտ սիրում էր կատակել եւ ամեն անգամ հարցնում էր. «Հաջորդ տարի կգա՞ս», «Նամակներ կգրե՞ս»: Այդպես ընդլայնվեց իմ ամերիկացի ընկերների շրջանակը:
Երկրորդ աշխատանքում ռուսախոսները քիչ էին, իմ հերթափոխում գործնականում չկային, ինչը ինձ ձեռնտու էր: Ես կարող էի պրակտիկա անել իմ անգլերենը: Ես շփվում էի Բուլղարիայից, Մակեդոնիայից, Ալբանիայից, Յամայկայից եւ այլն տղաների հետ: Կասսայում միասին աշխատելով՝ լավ էինք լեզու գտնում Փեյդենի հետ: Մենք հասակակիցներ էինք: Նա աշխատում էր երկու աշխատանքում, երկրորդ աշխատանքը pond-ում (փոքր լողափ) փրկարար էր: Մարդկանց մեծամասնությունը ուներ 2-3 աշխատանք, ինչպես նկատեցի: Հանգստյան օրերին ես գնում էի նրան այցելելու եւ միաժամանակ լողալու: Մի անգամ ես նրանից հարցրեցի, թե ինչ է Six Flags-ը, որովհետեւ աշխատանքի վայրում մենք այդ վայրի համար զեղչի կտրոններ ունեինք: Մի վայր, որտեղ ապահովված է ադրենալինը, լավ տրամադրությունը ամբողջ օրվա համար: Դա ամերիկյան սարեր են եւ ատրակցիոններ: Մենք անմիջապես պայմանավորվեցինք, որ անպայման պետք է միասին գնանք:
Հուլիսի 25-ը... Նա ինձ հրավիրեց տուն՝ հյուր West Barnstable, եւ հաջորդ օրը մենք գնացինք New England: Դա հիանալի էր: Չմնաց ոչ մի սար, ոչ մի ատրակցիոն, որը մենք չփորձեցինք:
Երբեք չեմ մոռանա այս օրը: Մինչ օրս շնորհակալություն եմ հայտնում նրան դրա համար:
Հանգստյան օրերին ամերիկացի ծնողները ինձ տանում էին իրենց մոտ կամ ճաշի եւ ընթրիքի: Նրանք ինձ 2 անգամ տարան Բոստոն, երկրորդ անգամ գնացինք միայն համալսարանները տեսնելու, ինչպիսիք են Boston University-ն, MIT-ն, Cambridge-ը եւ այլն: Իմ ամերիկացի daddy-ն շատ կարդացած, խելացի էր: Փորձում էր ամեն ինչ բացատրել, պատմություններ պատմել: Բազմիցս հարցնում էր Ամերիկայի մասին իմ տպավորությունների, մեր ավանդույթների, երկրի մասին, նա շատ հետաքրքրասեր էր, միշտ ուզում էր իմանալ, թե ինչը ինձ դուր չի գալիս, ինչը դուր է գալիս այս երկրում: Գիտեմ, որ շատ մանրուքների մասին եմ գրում, փորձում եմ գրել ամենակարեւոր պահերը եւ առավելագույնս կրճատում եմ, բայց շատ եմ ուզում ձեզ հետ կիսվել ամեն ինչով: Շնորհակալություն IEC-ին նման հնարավորության համար, ոչ մի կերպ չէի կարողանում նստել եւ սկսել այս պատմությունը, թեեւ ԱՄՆ-ում ամեն օր էլեկտրոնային օրագիր էի վարում: Լուսանկարում էի ամեն ինչ եւ ամեն րոպեն: Ուրախ կլինեմ, եթե իմ պատմությունը բոլորին դուր գա եւ մնա պատմության մեջ՝ ի պատիվ IEC-ի 25-ամյակի: Մտքեր էին առաջանում գիրք գրելու, հուսով եմ՝ ես այնուամենայնիվ կիրականացնեմ այս մտահղացումը, եւ սա կլինի մեծ պատմության միայն մի փոքր մասը: Այժմ իմ մեծ նպատակներից մեկն է ֆիլմ նկարահանել այս հեքիաթային կյանքի մասին, որը իմ երազանքն էր:
Իրականացավ վաղեմի երազանքներից մեկը՝ ԱՄՆ-ում անմոռանալի ծննդյան օր նշելը: Եվ ահա սեպտեմբերի 4-ին ես նշեցի իմ քսանամյակը ԱՄՆ-ում: Իմ ամերիկացի ծնողները նվիրեցին ընթրիք Denis-ի ռեստորանում եւ մայրիկի ինքնուրույն պատրաստած հուշանվեր: Հայրիկի ծննդյան օրվան ես անակնկալ մատուցեցի, եկա առանց նրան ասելու Sandwich եւ նվիրեցի մեր հսկայական լուսանկարը Ղազախստանի եւ ԱՄՆ-ի դրոշի ֆոնին: Ամբողջ ամառը հեքիաթային էր: Այս բոլոր զգացողությունները, վախի, անորոշության, ուրախության եւ երջանկության զգացումը: Նոր ընկերներ, այլ միջավայր: Եվ մեր ղազախ ուսանողները հաճախ հավաքվում էին երեկոյան, բայց ճիշտն ասած՝ ես հազվադեպ էի շփվում, երկար չէի նստում նրանց հետ: Ոչ մի իմաստ չէի տեսնում ԱՄՆ գալու եւ իմ լեզվով խոսելու: Իսկ Dunkin Donuts-ում ուսանողների 80%-ը Ռուսաստանից եւ Ղազախստանից էին, ոչ մի պրակտիկա չկար: Եվ ես անհրաժեշտ էի համարում ավելի շատ շփվել իմ ամերիկացի ընկերների հետ: Ոչ մի րոպե եւ վայրկյան իզուր չէր ծախսվել: Մենք նաեւ հավաքվում էինք Couchsurfing-ի ընկերների հետ սրճարանում, գնում էինք կենդանի երաժշտություն լսելու, հավաքվում էինք բարերում: Չարլզը իմ ընկերն է, որին ես նույնպես գտել եմ Couchsurfing-ում: Նա ուներ իր ֆերման, նա հրավիրում էր իր մոտ, եւ նա ուներ ղազախական արտադրության ֆիլմ, որը մենք միասին դիտում էինք:
