Եթե պատմեմ իմ ճամփորդությունների մասին, ապա ես եւ ընկերուհիս՝ Սեմը, մեկնեցինք արեւմուտք, մեզ համար հեշտ չէր որոշել դա՝ ժամկետի սղության պատճառով, նրա հետադարձ տոմսը 10 օր շուտ էր։ Մեզ հաջողվեց ամեն ինչ ճիշտ պլանավորել։ Եվ մենք մեկնեցինք Սան Ֆրանցիսկո, Լաս Վեգաս եւ Լոս Անջելես։ Սա իսկապես կյանքի արկած էր։ Ինչպես էինք վազում օդանավակայաններով, ավտոբուսներով, մետրոյով։ Ավտոբուսի տոմսերը գնում էինք ուղիղ Greyhound-ի կայքից (այդպես շատ ավելի էժան է ստացվում) եւ խնդրում կայարանի աշխատակիցներին տպել մեզ համար։ Սան Ֆրանցիսկոյում մենք թողեցինք ընկերուհուս ուղեբեռը, գնեցինք գիշերվա 11-ի տոմս եւ գնացինք տեսնելու «Ոսկե դարպասներ» կամուրջը, գաղափար չունեինք, թե ինչպես հասնել այնտեղ, ինչպես վերադառնալ կայարան, իսկ ժամանակը քիչ էր մնացել։ Չնայած դրան՝ մենք գնացինք։ Վախենում էինք, որ կարող ենք ուշանալ, չգիտեինք ավտոբուսների գրաֆիկը։ Բայց գլխավորը՝ հասցնում էինք լուսանկարվել, պատահաբար ծանոթացանք Դուբայից մի արաբ ճանապարհորդի հետ, նա խնդրեց լուսանկարել իրեն, իսկ մենք նրան ասացինք՝ գիտե՞ք, մենք շտապում ենք, ժամանակ քիչ ունենք, նա սկսեց հարցուփորձ անել եւ ասաց, որ ունի վարձակալած մեքենա եւ կարող է մեզ սիրով հասցնել անհրաժեշտ վայր։ Եթե չլիներ նա, մենք հաստատ կուշանայինք։ Առավոտվա 7-ից ոչինչ չկերած՝ մենք սարսափելի քաղցած էինք, ինքնաթիռում սնունդը տոմսի գնի մեջ չէր մտնում։ Մնացել էր եւս կես ժամ, մենք խանութներ էինք փնտրում, ոչինչ չտեսանք։ Վազեցինք մի ռեստորան, կարծես էլիտար էր, դուք պետք է տեսնեիք մեր տեսքը՝ շորտեր, կեդեր, տոլստովկա, ձեռքներիս՝ փաթեթ, մատուցողը մեզ տեսնելով՝ նույնիսկ վախեցավ եւ նայեց այնպիսի հայացքով, ինչպես՝ «Ի՞նչ եք կորցրել այստեղ»...

Տոմսերի հետ կապված՝ ինչպես մենք, մի՛ արեք, ՍՖ-ից Լաս Վեգաս տոմսերը վերջացել էին, ստիպված եղանք գնալ Լոս Անջելեսով, մեզ անպայման պետք էր վերջում գնալ ԼԱ, քանի որ մեր հետադարձ տոմսը դեպի Բոստոն ԼԱ-ից էր։ Լոս Անջելեսում ես կայքում գտա Պալակին Հնդկաստանից, նա վերջերս էր տեղափոխվել Նյու Յորքից աշխատանքի պատճառով։ Գրեց, որ սիրով կընդունի մեզ։ Ստացվեց նույնիսկ այնպես, որ նա Վեգասում էր այն նույն օրը, երբ մենք ժամանեցինք։ Դիմավորեց մեզ, տարավ քաղաքի կենտրոն եւ նույնիսկ վերցրեց մեր ուղեբեռները դեպի Լոս Անջելես։ Այո, այո, ես վստահում էի բոլորին, թեկուզ եւ նրան առաջին անգամ էի տեսնում կյանքում, բայց ինտուիցիաս ինձ չէր դավաճանում։ Զբոսնեցինք Լաս Վեգասով։ Ֆանտաստիկ քաղաք։ Մտնում ես մի հյուրանոց՝ մոռանում ես ամեն ինչի մասին։ Կազինո, Բելաջիո, Սիզար Փլեյս...

Սեպտեմբերի 8-ը... Առավոտյան Պալակը մեզ դիմավորեց Լոս Անջելեսում։ Այն ամենը, ինչ տեսել էիր մինչ այդ հեռուստացույցով, հիմա քո աչքերի առջեւ է։ «Universal pictures», «Hollywood walk of fame», «Hollywood», աշխարհի ամենալավ «Disneyland»-ը, մենք վերցրեցինք տուր, որտեղ ցույց են տալիս Բեւերլի Հիլզի բոլոր հոլիվուդյան աստղերի տները, ինչպիսիք են Բրունո Մարսը, Ջոնի Դեփը, Ավրիլ Լավինը, Թոմ Քրուզը, Ջենիֆեր Լոպեսը, այն տունը, որտեղ մահացել է մեծ երգիչ Մայքլ Ջեքսոնը, հյուրանոցը, որտեղ կյանքին հրաժեշտ տվեց Ուիթնի Հյուսթոնը եւ շատ ուրիշներ։

Սեպտեմբերի 11-ը... Ճամփորդությունից ես վերադարձա իմ հարազատ Հայանիս, իսկ ընկերուհիս մեկնեց Նյու Յորք։ Այնտեղ 3-4 օր մնալուց հետո ես տխրում էի, որ բոլոր ուսանողները մեկնել են, ով տուն, ով ճամփորդելու, բոլոր զբոսաշրջիկները ցրվել են։ Եվ ես հավաքեցի իմ բոլոր իրերը, չսպասեցի Սալթանատին, որին սպասում էի, հրաժեշտ տվեցի յուրաքանչյուրին առանձին-առանձին եւ որոշեցի մեկնել։ Բոլորը գալիս էին հաջողություն մաղթելու, հուշանվերներ նվիրեցին։ Դա շատ հուզիչ էր։ Տխուր էր գիտակցել, որ ամեն ինչ ավարտվեց։ Երբ Մեթը եւ Քեթրինը վերջին անգամ ճանապարհում էին ինձ, Մեթի աչքերում արցունքներ կային։ Նա ասաց՝ «Որտեղ էլ լինես, ես կաղոթեմ, որ քեզ հետ ամեն ինչ լավ լինի»...

Գլխավորը՝ գնեցի տոմս Բոստոնից Նյու Յորք, իսկ Հայանիսից Բոստոն մտածում էի ամենաուշը 10-ին է, պարզվեց՝ 8-ին, ժամանակը արդեն երեկոյան 6-ն էր, շնորհակալություն միստր Ռիչարդին, որ ինձ վերցնելիս հիշեցրեց եւ առաջարկեց նախ տոմս գնել, այլ ոչ թե ուղեբեռները վերցնել։ Ես տեղավորվեցի 2 ժամվա մեջ, արեցի ամեն անհրաժեշտը, մտա Dunkin եւ Stop and Shop՝ գործընկերներիս հետ հրաժեշտ տալու եւ 10 րոպե պակաս արդեն կայարանում էի։

Զգացումը, որ գուցե ես երբեք այստեղ չվերադառնամ եւ գուցե արդեն երբեք այս մարդկանց այլեւս չտեսնեմ, ինձ ներսից սպանում էր։ Ես երկար էի ինձ դրան պատրաստում...

Սեպտեմբերի 16-ը... Երբ ես Քեյփում էի, ինձ գրում էր մի տղա Ղազախստանից, որը սովորում է ՆՅ-ում։ Նա գրում էր, որ ուզում է Ղազախստան ինչ-որ բան փոխանցել ինձ միջոցով։ Եվ կարող է դիմավորել, եթե ես մենակ եմ։ Առավոտյան 5-ին երկու ուղեբեռով, չամրագրված հյուրանոցով, ոչ ընկերներ, ոչ դիմավորողներ՝ ես արդեն Նյու Յորքում էի։ Կրկին վստահեցի ինձ անծանոթ մարդու։ Նա դեռ չկար, եւ այստեղ կայարանում քնած շատ անօթեւան սեւամորթներին տեսնելով՝ ինձ մի փոքր վախենալու դարձավ։ Ես չգիտեի՝ ինչ անել։ Տարբերակներ էի հորինում։ Շրջում էի շուրջբոլորը։ Մտածում էի՝ հիմա իրերը կհանձնեմ պահման խցիկ եւ կգնամ զբոսնելու։ Այնտեղ հանդիպեցի երկու աղջկա՝ Work and Travel-ի մասնակիցների, ես ուրախացա նրանց տեսնելով, խոսեցինք։ Նրանք ամբողջ գիշեր չէին քնել, զբոսնելով ՆՅ-ով եւ եկել էին իրենց ուղեբեռները վերցնելու։ Այն պետք է բացվեր առավոտյան 7-ին։ 7-ին մոտ, թեկուզ ուշացումով, այդ տղան եկավ։ Օգնեց ուղեբեռների հետ եւ տարավ իր տուն։ Մենք ժամանեցինք Բրուքլին, բնակարանում բոլորը ղազախներ էին՝ եւ աղջիկներ, եւ տղաներ։ Հիշեցի «Սալամ, Նյու Յորք» ֆիլմի գլխավոր հերոսին։ Նույն օրը դուրս եկա զբոսնելու։ Գնացի խանութներ, գնեցի հուշանվերներ Չայնաթաունում։ Սեպտեմբերի 17-ին մենք գնել էինք 3-օրյա տուր դեպի Նիագարա Ֆոլս, Վաշինգտոն եւ Ֆիլադելֆիա։ Առավոտյան ժամանեց Սալթանատը Քեյփից, եւ երկու աղջիկ Ռուսաստանից պետք է գնային մեզ հետ։ Եթե գնում ես միասին, ավելի էժան է ստացվում։ Եվ մենք չորսով ճանապարհ ընկանք։ Շատ հիշարժան պահեր եղան, ամենից շատ ինձ հիշվեց, երբ աղջիկները իջան նախաճաշի՝ մտածելով, որ այն ներառված է, ես նրանց չկարողացա համոզել եւ որոշեցի, որ երեւի թե նրանք ճիշտ են, հենց սկսեցի ուտել, մոտեցավ մատուցողուհին եւ հարցրեց՝ հաշվել բոլորին միասին, թե՞ առանձին։ Աիշան սառեց իր թխվածքաբլիթով բերանում։ Սալթանատը բեռնեց իր ուղեբեռները՝ պնդելով, ոչ թե այն ավտոբուսը, փաստը, որ վարորդը ոչ այն է, նրան չհամոզեց, իսկ հետո վազում էր այդ ավտոբուսի հետեւից, ինչպես կշտացանք չինական սրճարանում, որտեղ վճարում ես 16$ եւ վերցնում ամեն ինչ, եւ վերցրեցինք մեզ հետ՝ փաթաթելով անձեռոցիկների մեջ, մենք ինքներս ենք մեղավոր, փաթեթներ չտվեցին:)։ Իսկ մեր ավտոբուսը չսպասեց եւ թողեց մեզ Վաշինգտոնում, ստիպված եղանք ոտքով հասնել հաջորդ նպատակակետին։ Հիմա գրում եմ եւ հիշում այս ամենը, աչքերիս մեջ արցունքներ են եւ ուրախություն, որ այս ամենը մնաց միայն հուշ։

Սեպտեմբերի 19-ը... Երեկոյան ժամանելով ՆՅ՝ մենք պայմանավորվեցինք բոլոր ուղեբեռները թողնել Բրայթոն Բիչի մի բնակարանում եւ գնալ զբոսնելու մինչեւ առավոտ։ Ավա՜ղ, պլանը չստացվեց։ Կինը չհամաձայնեց վերցնել ամեն ինչ 20$-ով, աղջիկները Ռուսաստանից գնացին իրենց ծանոթների մոտ։ Մենք գնացինք մերոնց մոտ։ 19-ից 20-ի ամբողջ գիշերը ես հերթ էի կանգնել iPhone 6-ի համար։ Դուք պետք է տեսնեիք այդ չինացիներին, նրանք իրենց զգում էին ինչպես տանը՝ ստվարաթղթեր, ծածկոցներ, աթոռներ։ Եվ ես նրանց հետ միասին գիշերեցի մինչեւ առավոտ՝ խանութի բացվելը։ Նման բան ես չէի սպասում, մտածում էի՝ Apple store-ը աշխատում է գիշերը, երբ թողարկում են նոր iPhone-ներ։ Հիմա գոնե կա ինչ հիշելու, նստած էի եւ քնում էի փողոցում ՆՅ-ում։

Սեպտեմբերի 20-ը... Մնացել էր ուղիղ մեկ օր քաղաքում։ Այս օրը ես նվիրեցի տեսարժան վայրերին, ինչպիսիք են Ազատության արձանը, Էլիս կղզին, Ուոլ Սթրիթի ցուլը, անծանոթ պողոտաներ, երեկոյան՝ Մադամ Տյուսո (հոլիվուդյան աստղերի մանեկեններ)։ Մինուսն այն է, որ երբ զբոսնում ես մենակ՝ չկա ոչ ոք, որ քեզ լուսանկարի։ Այդպես էլ գնում էի, խնդրում էի բոլորին լուսանկարել, ինձ համար ինչ-որ կերպ անհարմար էր։ Ժամանակը արդեն գիշերվա 11-ն էր, չգիտեի՝ գիշերը ուր գնալ զբոսնելու, բջջայինը նստել էր, պահեստային մարտկոց չկար, տուն չէի ուզում վերադառնալ։ Գնացի Times Square եւ պարզապես նստած դիտում էի զբոսաշրջիկներին, մարդկանց, ռիթմը, լուսանկարվում էի, մտովի հրաժեշտ էի տալիս Ամերիկային։ Եվ այնտեղ լուսանկարվելիս ծանոթացա երկու տղաների՝ Էմրեի եւ Օրկունի հետ Թուրքիայից, նրանք նույնպես J1 ուսանողներ էին։ Աշխատում էին Ֆլորիդայում։ Նրանք շատ լավը դուրս եկան, ես միացա նրանց։ Գնացինք «Love» եւ «Hope» նշանների մոտ, ամենագլխավորը՝ նրանք համաձայնում էին գնալ բոլոր վայրերը ինձ հետ, չնայած նրան որ նրանք արդեն եղել էին այնտեղ։ Ես արդեն ոչինչ էի, 4 օր չքնած, քնում էի մետրոյում, Էմրեն եւ Օրկունը ինձ արթնացնում էին կանգառներում։ Գիշերվա 4-ին Բրուքլինի կամրջով զբոսնելիս հանդիպեցինք մի հիանալի նյույորքյան ոստիկանի, նա այնքան լավն էր, որ թույլ տվեց լուսանկարվել իր ոստիկանական մեքենայում, շփվում էր մեզ հետ։

Սեպտեմբերի 21-ը... Ինձ պետք էր ոգեւորվել։ Առավոտյան 5-ին գնացինք Dunkin Donuts սուրճ խմելու, որից հետո բաժանվեցինք։ Ես պետք է վերադառնայի տուն, հավաքեի իրերս եւ գայի առավոտյան 7-ին Canal street, որպեսզի գնայի Empire state building Էմրեի եւ Օրկունի հետ։ Նյու Յորքում մարդիկ բոլորը զբաղված են, ոչ այնքան բարի եւ ընկերասեր։ Իմ ինքնաթիռը նույն օրը ժամը 14:25-ին էր։ Ես մետրոյի քարտի վրա գումար լրացնելով՝ մոռացել էի այն տանը։ Հեռախոսը նստել էր, ժամանակը սեղմում էր, արդեն 8-ն էր, ես ուշանում էի, չգիտեի՝ ինչպես նրա հետ կապվել, չէի կարողանում անցնել մետրո։ Բայց այնուամենայնիվ անցա մետրոյի աշխատողի հետ, հասա, զանգահարեցի մի մեքսիկացու հեռախոսից եւ վերջապես գտանք միմյանց։ Ես ինձ զգում էի նյույորքյան ֆիլմի գլխավոր հերոսուհի։ Կրկին խնդիրներ կային քարտի հետ, մեքենան չի ընդունում խոշոր թղթադրամներ եւ ընդունում է միայն debit կամ credit քարտ, չեմ հիշում։ Մինչ Օրկունը չէր կարողանում հասկանալ դա, մետրոն մոտեցավ, ես չգիտեի՝ ինչ անել՝ գնալ, թե՞ մնալ, բայց սպասելու ժամանակ չէր մնացել։ Ես ցատկելով մետրո՝ գոռացի, որ կսպասեմ այնտեղ։ Մնացել էր ընդամենը 1,5 ժամ ամեն ինչի համար։ Ինչպես չար կատակ՝ օրը ամպամած էր եւ բարձրությունից ոչինչ չէր երեւում, միայն ամպեր։ Ես հյուծված էի, անիրական հոգնած, եւ մարդկանց խնդրել լուսանկարել, իսկ թե ինչպես են ուրիշները լուսանկարում՝ դուք ինձանից լավ գիտեք, աղոտ, ծուռ, որոշ ժամանակ անց ամպերը բացվեցին։ 2-3 ժամ էր մնացել թռիչքին։ Բայց չնայած հոգնածությանը, այս ամենին՝ ես չէի ուզում ծախսել ոչ մի վայրկյան իզուր, ուզում էի տեսնել ամեն ինչ, չէ՞ որ ես այնքան ժամանակ երազում էի հայտնվել այստեղ։ Եվ հիմարություն կլիներ պարզապես քնել տանը։ Տղաները ինձ ամենուր փնտրում էին, մտածում էին, որ ես կորել եմ։ Սալթանատը նույնիսկ պարզվում է ուզում էր զանգահարել ամերիկյան ծնողներին եւ հայտարարել հետախուզման։ Նրանք նյարդային էին, երբ ես մտա տուն։ Օդանավակայան JFK. McDonald’s. Չվերթի ուշացում։ Ամբողջ հոգնածությունը կուտակվել էր եւ ես արթնացա միայն Մոսկվայում...

Ես շատ եմ կարոտում այդ օրերը, ոչնչի համար չեմ զղջում, միայն թե չեմ գնացել Չիկագո, Մայամի, Հավայան կղզիներ։ Եվ ինձ համար դրանք կդառնան վերադառնալու մոտիվացիա։ Այնուամենայնիվ, երբեմն մտածում եմ՝ եթե ես գնայի նաեւ այն ամառ, ես կարող էի ավարտել այն ամենը, ինչ պլաններում կար, շատ եմ ուզում, որ ես ունենամ այդպիսի հնարավորություն՝ եւս մեկ անգամ գնալու։ Սրանք իմ կյանքի ամենալավ օրերից էին։ Այս ծրագիրը իսկապես հիանալի հնարավորություն է բարելավել անգլերենը, ծանոթանալ ամերիկյան մշակույթին, ձեռք բերել ընկերներ ամբողջ աշխարհից, ներկայացնել իմ երկիրը, ստանալ փորձի եւ գիտելիքների պաշար ամերիկյան բիզնեսի ոլորտում, ընդլայնել մտահորիզոնը, զարգացնել հաղորդակցական կարողությունները, տեսնել աշխարհը եւ փորձել ինձ վրա դրա բոլոր վտանգները, եւ նույնիսկ մի փոքր վաստակել։ Ես երախտապարտ եմ առաջին հերթին Ամենակարողին, ծնողներիս եւ բոլոր նրանց, ովքեր եղել են ինձ հետ ամառվա ընթացքում, իմ ամերիկյան ծնողներին, ընկերներին եւ ՑՄՕ-ին «One of the best part of my life»-ի համար։ Աստված տեսնում էր ամեն ինչ, իմ անհաջողությունները, իմ ձգտումը դեպի իմ երազանքը եւ որ ես չէի հանձնվում, չնայած ամեն ինչին։ Եվ այս ամառ փոխհատուցեց այս ամենը՝ ուղարկելով ինձ բոլոր անծանոթ, բարի մարդկանց իմ կյանք եւ նվիրեց այնքան հիանալի ընկերներ այս ժամանակահատվածում, որոնց հետ ես մինչ օրս շփվում եմ եւ նամակներ եմ ստանում։ Հիմա ես գիտեմ, որ ինձ այնտեղ սպասում են։ Այնքան անծանոթներ պարզապես օգնում էին ինձ։ Ես լի էի զգացողություններով եւ զգում էի անսահման երախտագիտություն այն ամենի համար, ինչ ինձ շրջապատում է։ Ապրում էի եւ վայելում։ Դա բառերով չի փոխանցվում։

Իմ ուսանողական առաջին օրերից իմ կյանքը կապված էր ՑՄՕ-ի հետ եւ այն, ինչ տեղի ունեցավ ինձ հետ, ես ինձ համար ընկալում եմ միայն որպես փորձություն, որը պետք էր արժանապատվորեն անցնել։ Հիմա ես փորձում եմ օգնել բոլոր ուսանողներին, ովքեր ուզում են գնալ Ամերիկա, իմ խորհուրդներով, հանդիպում եմ նրանց հետ, բացատրում ամեն ինչ։ Դրանով ես փոխանցում եմ ստացված բարությունը ուրիշներին։ Ամերիկացիներից ես սովորեցի մեկ բան՝ անշահախնդրորեն օգնել մարդկանց։ Ես գիտեմ, որ շատ ուսանողներ ունեցել են անմոռանալի արձակուրդներ Ամերիկայում եւ ես ուրախ եմ բոլորիդ համար։ Չէ՞ որ Ամերիկան շատերի երազանքն է։ Չէ՞ որ մեզանից յուրաքանչյուրը բացահայտեց իր Ամերիկան։ Հավատացեք, երազեք, իրականացրեք։ Շնորհակալություն մինչեւ վերջ կարդալու համար։

Այն, ինչին Դուք հավատում եք եւ ինչին սպասում եք ամբողջ հոգով եւ ամբողջ սրտով, անպայման տեղի կունենա։ Ֆրենկ Լլոյդ Ռայթ

P.S: Ապացուցված է։