Հաջորդ կանգառը Ֆիլադելֆիա քաղաքն էր։ Սա հիանալի ուղեւորություն էր՝ լի տպավորություններով եւ հույզերով։ Թանգարաններ, շատրվաններ, ճարտարապետություն, հսկայական թվով համալսարաններ, գեղեցիկ դիզայներական վայրեր, սրճարաններ, փողոցային արվեստ, մինչեւ վերջ չհասկացված սյուրռեալիստական հուշարձաններ, երկնաքերեր, զարմանալիորեն հագնված անցորդներ՝ այս ամենը վայրի հիացմունք էր առաջացնում։ Մարդիկ այնքան ազատ եւ բաց էին թվում։ Ինչ-որ մեկը զբոսայգում յոգայով էր զբաղվում՝ խոտերի վրա գորգ փռած, ինչ-որ մեկը պարզապես արեւայրուք էր ընդունում, ինչ-որ մեկը գիրք էր կարդում, ինչ-որ մեկը կերակրում էր սկյուռիկներին, որոնք, զարմանալիորեն, իրենց ընտանի կենդանիների պես էին պահում. այդ պահին ես ինձ զգացի իրական ամերիկյան կյանքի մի մասնիկը։
ԱՄՆ-ում ես հասցրեցի նշել իմ ամերիկյան չափահասությունը՝ 21 տարեկանը։ Դա անչափ զվարճալի էր՝ տարբեր երկրներից եկած իմ բոլոր նոր ընկերների, այդ թվում՝ ամերիկացիների շրջապատում։ Ես վստահությամբ կարող եմ ասել, որ դա իմ ամենաանմոռանալի եւ անսովոր ծննդյան օրն էր։ Աշխատանքից ազատ օրերին մենք հավաքվում էինք բակում, խորոված անում, խարույկի վրա ամերիկյան զեֆիրներ տապակում՝ միմյանց պատմելով մեր կյանքի պատմությունները։
Ամերիկյան սուպերմարկետների ապրանքների տեսականին չէր դադարում զարմացնել. դարակները պարզապես ճեղքվում էին «ծույլերի համար նախատեսված ապրանքներից»։ Այնտեղ կարելի էր գտնել ամեն ինչ եւ նույնիսկ մի փոքր ավելին։ Թեեւ ամերիկյան սննդից ես ընդհանրապես տպավորված չէի, նույնիսկ հակառակը՝ մի փոքր հիասթափված էի, քանի որ այն շատ unhealthy է եւ լցված է քիմիայով, բայց խանութներում հեշտությամբ կարելի էր գտնել նաեւ հաճելի քաղցրավենիքներ։ Շատ զարմացրեց, որ Ամերիկայում ֆասթֆուդը այնքան էլ համեղ չէ, չնայած այն հանգամանքին, որ Ամերիկան ամբողջ աշխարհում ֆասթֆուդի հայրենիքն է։
Wildwood-ը ես հիշում եմ հատուկ ջերմությամբ եւ դողով, քանի որ իմ ամերիկյան ուղեւորության մեծ մասն անցկացրել եմ այնտեղ եւ շատ եմ սովորել Wawa-ին՝ մթերային խանութների ցանցին, որտեղ մենք վազում էինք համեղ selfmade սուրճի, սենդվիչների եւ բարեհամբույր ամերիկացի աշխատակիցների հետ զրույցների համար, փոքրիկ քաղաքի այդպիսի հանգիստ եւ չափավոր կյանքին, Dunkin’ Donuts-ին՝ իրենց գայթակղիչ դոնաթներով։ Օ՜, ինչքան եմ կարոտում։ Boardwalk-ում ընդհանրապես միշտ ինչ-որ անհավանական բան էր կատարվում։ Հսկայական թվով տեղացիներ, J-1 ուսանողներ եւ պարզապես հանգստանալու եկած ամերիկացիներ։ Այնտեղ կարելի էր խաղալ տարբեր խաղեր, զգալ քեզ գանգստեր՝ համապատասխան հագուստ հագնելով, կամ ստուգել բախտդ խաղային ավտոմատների հետ վեճում, նստել ամերիկյան սարեր, ամբողջ օրն անցկացնել ջրային ատրակցիոնների այգում, ուտել քո աչքի առաջ պատրաստված շոկոլադ, կարամելի մեջ խոշոր խնձորներ, պիրսինգ կամ դաջվածք անել, մի քանի րոպեում գնել շապիկ կամ հեռախոսի պատյան՝ քո լուսանկարով, փորձել քաղաքի լավագույն պիցցան կամ պարզապես զբոսնել՝ շնչելով օվկիանոսի օդը։
