Օր առաջին։

Դե, ի՞նչ։ Ամերիկան ոչ մի տեղ չի գնացել։ Իսկապես։ Եվ ահա, ըստ էության, այն՝ ոչ մեծ մարդու մեծ վերադարձը։ Որովհետեւ, ըստ էության, ո՞վ եմ ես Ամերիկայի համար։ Ո՞վ ենք մենք բոլորս այս երկրի համար։ Զվարճալի է մտածել այս թեմայի շուրջ։ Բայց հիմա դրա մասին չէ։

Ինչպես մեկ տարի առաջ, ինձ դիմավորեց իմ մտերիմ ընկեր Ռուսլանը՝ այն մարդը, ում հետ մենք այստեղ միմյանց համար Հայրենիքի մի մասնիկ ենք։ Նրա, նրա ընկերոջ եւ եւս մեկ հայրենակցուհու հետ մենք գնացինք «գործեր անելու»։

Ի դեպ, բավականին երկար գնացինք։ Այս քաղաքում պետք է շատ խելացի լինել ճանապարհների հարցում եւ իմանալ, թե ինչպես ավելի լավ գնալ, քանի որ երթեւեկության հետ կապված խնդիրները շատ մեծ են։ Բավական է բացել նույն Apple-ի քարտեզները եւ տեսնել ճանապարհների ծանրաբեռնվածությունը։ Եվ երբեմն ավելի հեշտ է երթուղին 1.5-2 անգամ մեծացնել, բայց արդյունքում ավելի արագ հասնել, քանի որ կարճ ճանապարհը խցանված է։

Ի՞նչ է փոխվել իմ բացակայության այս մեկ տարվա ընթացքում։ Ոչինչ։ Ինչպես արդեն ասացի, Նյու Յորքին բացարձակապես չի հետաքրքրում, թե ով է գալիս։ (Դե, բացառությամբ մեքսիկացիների։ Առանց նրանց ամբողջ Ամերիկան կկանգնի։) Այն ապրում է իր կյանքով։ Նույն կերպ վազում է, ցատկում, քայլում, երթեւեկում, գոռում, ծիծաղում եւ, ամենակարեւորը, վառ փայլում է գիշերները։ Հիմա իսկապես տպավորություն է ստեղծվում, որ ոչինչ չի եղել։ Այն իմաստով, որ չեն եղել սպասման այդ 8 ամիսները, կարծես ես քնել եմ Նյու Յորքում հոկտեմբերի 6-ին եւ արթնացել նույն տեղում մայիսի 17-ին, որովհետեւ հիմա դու նայում ես շուրջդ եւ տեսնում ես ճիշտ այն նույն կյանքը, որը տեսել ես 2/3 տարի առաջ։ Առանց որեւէ փոփոխության։ Սա նույնիսկ մի տեսակ սենտիմենտալություն է հաղորդում։

Մենք նախ հասանք նրա աշխատավայր, որտեղ նա ինձ համար նոր SIM քարտ բացեց, իսկ հետո արդեն նրա տուն։ Իրերս թողնելով եւ ծանոթանալով Ռուսլանի ընտանիքի նոր անդամի հետ (այո, նրա մոտ ոչ վաղ անցյալում դուստր է ծնվել, որը հասցրել է վախենալ ինձնից, բայց դա շա՜տ քաղցր էր), ես որոշեցի հերթական անգամ գնալ քաղաքը նվաճելու։

Առաջին կետը դարձավ «Մի անգամ Ամերիկայում» ֆիլմից հայտնի Մանհեթենի կամուրջը։ «Լապշա, ես սայթաքեցի»՝ արտահայտություն, որն այնքան էլ հայտնի չէ, որքան «Կնքահայր»-ի մեջբերումը, բայց ոչ պակաս ողբերգական է։ Թեեւ քչերը կհասկանան ինձ հիմա։

Ընդհանրապես, Սերջիո Լեոնեի ֆիլմը միշտ եղել եւ մնում է իմ ամենասիրելի ֆիլմերից մեկը վաղ երիտասարդությունից։ Եվ այդ պատճառով ես արդեն վաղուց էի ուզում հայտնվել այդ կամրջի վրա։ Բայց դե լավ։

Հետաքրքիր է, որ այդ նույն կամրջի վրա քիչ չէին զբոսաշրջիկները։ Եվ նրանց մեծ մասը ասիացիներ էին։ Ինձ միշտ թվացել է, որ այս տեսարժան վայրը հիմնականում հետաքրքիր է ֆիլմի երկրպագուներին, բայց, երեւի, ես սխալվում էի, կամ էլ նրանք բոլորը երկրպագուներ են։ Ո՞վ գիտի։ Միայնակ ճանապարհորդելու միակ խնդիրը լուսանկարվելն է։ Ես շքեղ տեսարժան վայրերի ֆոնին սելֆի անելու մեծ երկրպագու չեմ, ուստի սովորաբար խնդրում եմ դրա մասին այլ մարդկանց։ Բայց հարկ է նշել, որ ինչպես ամերիկացիները, այնպես էլ զբոսաշրջիկները միշտ պատրաստ են մատով հպվել կախարդական կոճակին նույնիսկ անծանոթ մարդկանց համար։ Ես ինքս շատ հաճախ եմ օգնել ուրիշներին։ Իսկ երբեմն, երբ տեսնում եմ երկու կամ երեք հոգուց բաղկացած խումբ, առաջարկում եմ նրանց ընդհանուր լուսանկար անել եւ խնդրում եմ փոխարենը լուսանկարել ինձ։ Բոլո՞րն են գոհ։ Իհարկե։

Առաջ անցնելով՝ կպատմեմ նույնիսկ մի աղջկա մասին, որը հասցրեց մտնել հոգուս մեջ։ Նյու Յորքում գտնվելուս երկրորդ օրը ես կանգնած էի Թայմս Սքվերում եւ տեսա մի գեղեցիկ (ոչ պարզապես գեղեցիկ, այլ թեժ) 22 տարեկան աղջկա, որը լուսանկարում էր ինքն իրեն ժամաչափով՝ հեռախոսը դնելով շինարարական կոնի վրա։ Ես առաջարկեցի օգնել նրան, իսկ նա անգլերեն ոչ մի բառ չէր խոսում։ Առաջին լուսանկարից հետո նա խնդրեց եւս մեկը, իսկ հետո սկսեց թերթել իր ալբոմը, որպեսզի ցույց տա, որ իրեն պետք է եւս մեկ լուսանկար «Follow me» ոճով, երբ բռնում են ձեռքից։ Նա բռնեց ձեռքս եւ քաշեց դեպի գովազդային վահանակները։ Դե, ես ամեն ինչ կատարեցի, եւ նա հեռացավ։ Եվ այն ամենը, ինչ հասկացա, այն է, որ նա արգենտինուհի է (ասում էի, որ նա թեժ է), բայց ցավոք, նա ինձնից արագաշարժ է, ուստի ես նրան այլեւս չտեսա։

Կամրջից հետո ինձ, ի դեպ, պետք էր փողը մանրել, քանի որ ես իմ հիմարության պատճառով փողը բերել էի միայն 100 դոլարանոց թղթադրամներով։ Նրանց համար, ովքեր առաջին անգամ են գնում՝ խորհուրդ. վերցրեք ավելի փոքր թղթադրամներ, քանի որ 100 դոլարանոցը այստեղ քչերին է պետք։ Ես մտա մի քանի խանութ, եւ ամենուր ինձ մերժեցին, եւ վերջապես մի պիցցերիայում ինչ-որ խոհարար համաձայնեց եւ ինձ տվեց 5 հատ 20-անոց։ Թեեւ 20-անոցներն էլ լավագույն տարբերակը չեն։ Իդեալականը 1, 5 եւ 10-անոցներն են։ Լուրջ եմ ասում։

Կամրջից հետո ես որոշեցի շարժվել դեպի հայտնի Քոնի Այլենդ, որը հայտնի է իր ատրակցիոններով։ Այն տանից հեռու չէր, եւ ես վաղուց էի ուզում տեսնել այն կենդանի։ Այնտեղ հասնելով՝ մի քիչ ապշեցի։ Նրա տարածքը իսկապես մեծ է, իսկ ատրակցիոններին նայելն անգամ սարսափելի է, էլ չեմ ասում դրանց վրա նստելը։ Ես պարզապես խղճում էի այն մարդկանց, ովքեր գտնվում էին այդ իրերի ներսում։ Բայց ինքս ոչ մի բանի վրա չնստեցի, ես եկել էի պարզապես դիտելու։ Այստեղ ամեն ինչ իսկապես ինչպես կինոյում է, գիտե՞ք։ Նույնիսկ մրցույթներ կային, որտեղ պետք էր ջրային ատրճանակներով լցնել փուչիկները եւ դրա համար մրցանակներ ստանալ։

Երբ տուն էի հասնում, մտածեցի, որ Բրուքլինը Ամերիկա չէ։ Այստեղ Ամերիկան արդեն վաղուց չկա։ Եվ դա նույնիսկ Ռաշաթաուն չէ, ինչպես շատերը սովոր են անվանել։ Սա տարբեր ազգությունների մի կուտակում է ամբողջ աշխարհից՝ ամերիկյան համայնքի փոքր տոկոսով ինչ-որ տեղ անկյունում։ Բայց հիմնականում դուք այստեղ ձեզ տանը կզգաք։ Մի անգամ կանգնած էի փողոցում եւ մայրիկիս հետ հեռախոսով խոսում էի, եւ պատահաբար աչքս ընկավ սյանը, որտեղ կախված էին ռուսերենով պոկվող հայտարարություններ։ Այո, ըստ էության, ռուսերենով ցուցանակները այստեղ նորմա են, բայց տեսնելով այդ սյունը՝ ես մեկ րոպեով ինձ Հայրենիքում զգացի։ Ըստ էության, Բրուքլինը հենց այդպիսին է ներգաղթյալների (կամ գրեթե ներգաղթյալների) համար։ Երկրորդ Հայրենիք։

Օր երկրորդ։

Օր համար երկուսը սկսվեց Մանհեթեն կատարած երկար եւ սպասված ուղեւորությամբ։ Ես այնտեղ գրեթե մեկ տարի չէի եղել։ Եվ ահա վերջապես։

Ամերիկայում մետրոն հիանալի է (ես արդեն գրել եմ այդ մասին), բայց այն սարսափելի երկար է։ Սա այնպես չէ, ինչպես իմ հարազատ քաղաքում։ Եվ գործը այստեղ սաբվեյի մեջ չէ, այլ քաղաքի մասշտաբների, եւ նույնիսկ երթեւեկության։ Ի՞նչ դժոխքի երթեւեկություն, կհարցնեք դուք։ Դե, ամենասովորականը։ Գնացքը գնում-գնում է, կանգ է առնում։ Մեքենավարը հայտարարում է գծի ծանրաբեռնվածության մասին։ Կանգնած ենք։ Գնացինք առաջ։ Եվ սա նորմա է։ Այսինքն՝ գնում ես ինչ-որ տեղ պիկ ժամին՝ ավելացրու եւս 10 րոպե պլաններիդ, շնորհիվ մետրո-երթեւեկության։ Այդպիսի բաներ, տղաներ։ Եվ ընդհանրապես, կետից կետ հասնելու համար սովորաբար պետք է մոտ մեկ ժամ։ Եվ դա առանց փոխանցումների, ուղիղ չվերթով։ Իսկ գծերն այնտեղ շա՜տ են։ Չվերթներն այնտեղ շա՜տ են։ Կարճ ասած, ուզո՞ւմ եք հասկանալ մետրոյի համակարգը։ Նախ 50 գրամ խմեք քաջության համար եւ ներբեռնեք հեռախոսի հավելված, որն այստեղ պարզապես անհրաժեշտ է։

Այսպիսով, այսօր պլանով ես առաջին հերթին շարժվեցի դեպի կենտրոնական կենդանաբանական այգի։ Ընդհանրապես, կա ավելի խոշոր կենդանաբանական այգի՝ Բրոնքսում։ Հետաքրքրության համար համեմատեք դրանց չափերը։ Ես պարզապես հասկացա, որ մեկ օրում չեմ հասցնի շրջել Բրոնքսի այգին, եւ այնտեղ հասնելու համար 1.5 ժամ է պետք։ Ինչպես արդեն պարզ է դառնում անունից, իմ կենդանաբանական այգին գտնվում է կենտրոնական այգում։ Համապատասխանաբար, սկզբի համար ես զբոսանք իրականացրեցի այնտեղ եւ հանդիպեցի այս հրաշք վայրին, որը եւս մեկ անգամ հաստատում է այս քաղաքի մականունը՝ «Քարե ջունգլիներ»։

Իսկ կենդանաբանական այգին հենց մուտքից արդեն անչափ հաճելի է եւ ցուցադրում է կենդանիների կյանքի բոլոր հմայքները՝ լուսանկարներ, արձաններ եւ այլն։ Դրա մեջ ուզում ես մտնել, անկեղծ։ Մուտքը 12 դոլար՝ սա ծիծաղելի է նման բանի համար, ինձ թվում է։

Մտնում ես եւ քեզ զգում ես իսկապես մաքուր եւ կոկիկ այգում, որտեղ ամեն ինչ հավաքված է եւ ընդհանրապես չի գարշահոտում։ Առաջին գոտին արեւադարձայինն է, որտեղ բնակվում են թռչուններ, որոնք թռչում են գլխավերեւումդ եւ կարող են նույնիսկ նստել քեզ վրա, ինչպես նաեւ օձեր, լեմուրներ, մանգուստներ եւ նմանատիպ այլ կենդանիներ։ Այստեղ հենց մուտքից սարսափելի շոգ է։ Այնքան շոգ, որքան սովոր են այս բնակիչները։ Նույն կերպ արված է նաեւ կենդանաբանական այգու վերջում՝ պինգվինների մոտ, որտեղ դուք ցուրտ չեք զգում, բայց ապակու հետեւում երեւում է սառույց եւ կենդանաբանական այգու աշխատակից, որը հագնված է շատ նույնիսկ տաք։

Կենդանաբանական այգին, ցավոք, ոչ մի կապ չունի հայտնի մուլտֆիլմի հետ, բայց դա ոչ մի կերպ չի նվազեցնում նրա արժանիքները։ Պինգվիններն, օրինակ, կան, չէ՞։ Այնպես որ՝ «Ժպտում ենք եւ թափահարում»։

Այգու գլխավոր արժանիքը երկու ձյունե հովազներն են, որոնց հատկացված է, հնարավոր է, ամենամեծ տարածքը, որտեղ նրանք կարող են պարզապես թաքնվել այցելուներից։ Բայց նրանք դա չեն անում։ Նրանք պարզապես խաղում են միմյանց հետ գոհ այցելուների աչքի առաջ։

Նրանցից բացի կան նաեւ կարմիր պանդաներ, արջեր, կրիաներ, փոկեր եւ ծովառյուծներ։

Ծովառյուծները ընդհանրապես գտնվում են կենդանաբանական այգու հենց կենտրոնում եւ օրը 3 անգամ պատրաստ են ուրախացնել այցելուներին ներկայացումով՝ մի բաժին ձկան դիմաց։ Ես հենց ընկա այդ շոուներից մեկին։

Ընդհանրապես, կենդանաբանական այգին բաժանված է երկու մասի՝ գլխավոր եւ փոքր, որտեղ բնակվում են այծերի, ոչխարների, ոսկե ձկնիկների, կովի եւ նույնիսկ մեկ լամայի տեսակի ընտանի կենդանիներ։ Նրանցից ոմանց կարելի է կերակրել։ Նրանց սեփական կղանքին նման մի բանի բաժինը (ներողություն) արժե 50 ցենտ, բայց ինձ բախտ վիճակվեց, եւ աշխատակցի համազգեստով մի տեղացի դիլեր դա բոլորին անվճար էր հրամցնում։ Եվ ես կերակրում էի այծերին, իսկ նրանք վազվզում էին այնպես, կարծես ես նրանց կոկս եմ տալիս։

Լրացուցիչ 4 դոլարով կարելի էր նաեւ գնալ 4D ֆիլմի։ Այդ պահին ցուցադրում էին «Ռիո»-ն։ Մանրուք, բայց նույնպես հաճելի է։

Շարունակելի։