Ժամանակն աննկատ թռավ։ Քննություններն ավարտված էին, եւ այն հուզմունքը, որ զգում էի Եվրոպայում, սկսեց սովորական դառնալ։ Եկավ դեսպանատանը հարցազրույցի ժամանակը։ Ես նկատում էի այն վախը, որ զգում էին ուսանողները, հատկապես առաջին տարվա ուսանողները։ Մթնոլորտը լարված էր, շատերը անհանգստանում էին, որ այս ամառվա իրենց պլանները կամ նույնիսկ երազանքները կարող են փլուզվել։ Ինձ շատ դուր եկավ, որ բոլորը միմյանց աջակցում էին, նրանք, ովքեր դուրս էին գալիս հաստատված J-1 Visa-ով, խորհուրդներ էին տալիս եւ օգնում։ Մի խոսքով, նրանք փորձում էին իրենց վստահությունը փոխանցել մեզ։ Ես կամաց-կամաց սկսեցի ներթափանցել այդ մթնոլորտով եւ ինքս էլ լարվեցի։ Երկրորդ տարվա ուսանողները պատմում էին, թե ինչպես են անցել հարցազրույցը անցյալ տարի եւ ինչ հարցեր են հիմնականում տվել։ Առաջին տարվա ուսանողները խոսում էին այն մասին, թե որ դեսպանն է ամենասարսափելին ու խիստը եւ որ պատուհանի մոտ կցանկանային հայտնվել։ Եվ ահա եկավ այն պահը, երբ տեսա, որ մի աղջկա մերժել են վիզան։ Ես նրան չէի ճանաչում, բայց նրա արցունքներով լի աչքերը եւ հուսահատ դեմքի արտահայտությունը հիշեցի։ Մեջքիս սառնություն անցավ, եւ անհարմար զգացի, կարծես ինձ էին մերժել։ Հասկանում էի, որ հավանաբար այդ աղջիկը, ինչպես շատերը, երազանք ուներ տեսնել Ամերիկան, կամ պարզապես հանգստանալ եւ գումար վաստակել։ Հաճելին օգտակարի հետ։ Այնուամենայնիվ, ես նաեւ հասկանում էի, որ դա նշանակում է, որ նրա համար այլ հեռանկարներ կբացվեն, նա պարզապես պետք է հաղթահարի սա եւ առաջ գնա։ Ես այնքան էի խորացել իմ մտքերի մեջ, որ չլսեցի, թե ինչպես արտասանեցին իմ ազգանունն ու անունը։ Բանն այն է, որ ես վստահ էի, որ մենք հերթով ենք գնում, եւ այդպիսով կարող էի հետեւել եւ պատրաստ լինել հարցազրույցին։ Ուսանողները հիմնականում հարցազրույցի էին գնում այնպես, ինչպես փաստաթղթերն էին հանձնում։ Բայց ամեն ինչ այլ կերպ ստացվեց, ես նայեցի նրանց, ովքեր իմ առջեւ էին, նրանք դեռ բավական շատ էին, եւ ես կտրուկ վեր կացա։ Արդյունքում ես մոտեցա ոչ այն պատուհանին եւ միայն մեկ րոպե տատանվելուց հետո հասկացա, թե ուր պետք է գնամ։ Ինձ շատ ծիծաղելի թվաց, որ ամեն ինչ այսպես սկսվեց։ Ես ոչ մի պատրանք չունեի իմ եւ իմ կարողությունների վերաբերյալ եւ պատրաստ էի իրադարձությունների ցանկացած շրջադարձի։ Զարմանալիորեն դեսպանը շատ բարեհամբույր էր, խոսում էր շատ հասկանալի եւ բաց։ Հարցերն այնպիսին էին, որոնց համար մեզ նախապես պատրաստել էին, ուստի շատ հեշտ էր։ Պարզվեց, որ նա ծնվել է Դելավեր նահանգում, ուր ես մտադիր էի գնալ։ Եվ նա շատ բան պատմեց ինձ այդ մասին եւ իր հուշերի մասին։ Ես երկար չկանգնեցի եւ սկզբում չհասկացա, որ նա հաստատել է իմ J-1 Visa-ն։ Միայն երբ դեսպանն ասաց, որ հաջողություն է մաղթում եւ խորհուրդ է տալիս նայել դելֆիններին, ես գիտակցեցի, որ վերջ։ Մենք պատրաստվում էինք փորձության, իսկ հարցազրույցն անցավ սովորական երկխոսության պես՝ առանց նենգ հարցերի։ Եթե վստահ ես քո անգլերենի վրա եւ ցանկություն ունես գնալու, ապա մի անհանգստացիր, ամեն ինչ կլինի այնպես, ինչպես պետք է լինի։ Ընկերուհիս էլ անցավ, եւ մենք միասին պատրաստվում էինք մեր արկածներին։ Այն ժամանակ մենք չէինք էլ պատկերացնում, թե ինչ է սպասվում մեզ եւ ինչպես կհիշվի այս ամառը։ #WorkAndTravelUSA #J1Visa #SummerWorkTravel
