Ես եւ K-ն Ղազախստանից ԱՄՆ մեկնած առաջին ծիծեռնակներն էինք։ Իմ կյանքում առաջին անգամ էր, որ թռիչքն այդքան երկար էր տեւում, եւ ես մի փոքր հոգնել էի։ Իմ նահանգ ժամանելուն պես իմ առաջին տպավորությունը «անվերջ կամուրջն» էր, ինչպես մենք այն անվանեցինք K-ի հետ։ Մի կամուրջ, որը տանում է դեպի ոչինչ։ Մենք ենթադրեցինք, որ շինարարները ինչ-որ մտահղացում են ունեցել այս կամրջի վերաբերյալ, բայց, ըստ երեւույթին, ինչ-որ բան խափանվել է, եւ «անվերջ կամուրջը» մնացել է անավարտ։ Մեզ համար այն սխալ չէր, մեզ համար այն դարձավ մի վայր, ուր կարելի է գալ եւ հետեւել ջրի ու արեւի տատանումներին։ Առաջին անգամ ես այնտեղ տեսա մայրամուտը, այն նրբագեղ էր եւ հմայիչ։ Ջուրը, որը մի պահ սկսում է արտացոլվել սպիտակ, հետո վարդագույն, ծիրանագույն եւ մանուշակագույն երանգներով։ Արեւը կարծես գրկում է հորիզոնը եւ գնում քնելու։ Իսկ նրա փոխարեն գալիս են լուսինն ու աստղերը, որոնք մենք կարող ենք տեսնել, քանի որ սա խոշոր մեգապոլիս չէ։ Ես սիրեցի մեր քաղաքը, այն փոքր է եւ հարմարավետ։ Եվ ես զգում էի հատուկ աուրա. ինչպես հոտը, որը տարբերում է մարդուն, այնպես էլ աուրան, որը տարբերում է քաղաքը։
Ամենից շատ ինձ զարմացրեց այն, որ մարդիկ ժպտում են։ Մենք ողջունում էինք անծանոթներին եւ զրուցում եղանակի ու նորությունների մասին։ Սկզբում դա ինձ համար շատ տարօրինակ էր, բայց հետո դա ինձ համար դարձավ նորմա։ Ես նկատեցի, որ ամերիկացիները սովորաբար շատ էմոցիոնալ են եւ էքսցենտրիկ մեզ համար։ Այնուամենայնիվ, նրանց համար դրանում ոչ մի անսովոր բան չկա, նրանք պարզապես ընդունում են յուրաքանչյուրին որպես անհատականություն։ Եթե նրան դուր են գալիս կապույտ մազերը, գլխավորը, որ դա իրեն է դուր գալիս, եւ նա իրեն հարմարավետ է զգում։ Մեր քաղաքը կոչվում է Ocean City: Սա փոքրիկ առողջարանային քաղաք է Ատլանտյան օվկիանոսի մոտ։ Ամերիկացիները գալիս են այստեղ հանգստանալու, եւ քաղաքը բառացի եւ փոխաբերական իմաստով հալվում եւ կենդանանում է ամռանը։
