Օուշեն Սիթիում ես առաջին անգամ ծանոթացա Ատլանտյան օվկիանոսի հետ։ Ծանոթությունը շատ բուռն էր, եւ ինձ թվաց, թե ես դուր եկա օվկիանոսին։ Դատելով ալիքների բարձրությունից ու ուժից՝ ես երկար չկարողացա ոտքի վրա մնալ։ Ես ակնկալում էի դելֆիններ տեսնել, բայց երբեք չէի կարող կանխատեսել, որ կհանդիպեմ նրանց թշնամիներին։ Ատլանտյան օվկիանոսում լողալիս ես շնաձկան հանդիպեցի։ Սկզբում ես լսեցի ափին կանգնած ընկերուհուս ճիչը, իսկ հետո զգացի պոչի հարվածը ուսիս։ Ես խուճապի չմատնվեցի, ավելի շուտ՝ շոկի մեջ էի։ Այդ պահին ամեն ինչ ինձ համար դանդաղեցված կադրերի պես էր, եւ ես արագ հավաքվելով՝ լողացի դեպի ափ։ Աստծո կամոք, ես ողջ եւ առողջ դուրս եկա ջրից։ Ես ինքս երբեք չէի սպասում «դեմ առ դեմ» հանդիպել շնաձկան։ Ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց, բայց այնուամենայնիվ, զգույշ եղեք։ Այնպես որ, Ամերիկայում ես նման փորձ էլ ունեցա։ Կարելի է համարձակ նշան դնել օվկիանոսում շնաձկան հետ հանդիպման դիմաց։ Իմ կյանքի համար մեկ հանդիպումն ավելի քան բավարար է։

Ես ընկերացա ամերիկացիների եւ տարբեր երկրներից ժամանած ծրագրի այլ մասնակիցների հետ։ Մենք կիսվում էինք մեր ավանդույթների եւ մշակույթի մասին գիտելիքներով, իսկ մեր ընկերները՝ իրենց։ Սա մշակութային փոխանակում էր։ Արտերկրում ժամանակը իսկապես այլ կերպ է անցնում։ Այստեղ չկան մեր հարազատները, ընկերները կամ որեւէ սովորական բան։ Եվ մտերմանալով ու ընկերներ ձեռք բերելով՝ թվում է, թե ոմանց ճանաչում ես արդեն շատ երկար ժամանակ։ Ես սիրեցի իմ կոլեկտիվը «Ocean Side» պիցցերիայում։ Մեզ մոտ միշտ ընկերական մթնոլորտ էր տիրում, իսկ մեր ղեկավար Ջանեթն ասում էր, որ մեզ համարում է իր ընտանիքը։