Երկրորդ օրը։ Շարունակությունը։

Կենդանաբանական այգուց դուրս գալով՝ ես շարժվեցի զբոսնելու Կենտրոնական այգով դեպի մեկ այլ հայտնի վայր.

Կարծում եմ՝ ձեզանից շատերը տեսել են այս վայրը եւ լսել այս պատմությունը։ Հայտնի շուն Բալտոն, որի հերոսությունը սկիզբ է առնում դեռ 20-րդ դարի սկզբից, երբ նա իր քաջությամբ համաճարակից փրկեց մի ամբողջ քաղաք, թեեւ ըստ էության որսորդական շուն չէր։

Դրանից հետո ես ցանկացա նորից հայտնվել Թայմս Սքվերում։ Վաղուց այնտեղ չէի եղել։ Ճանապարհին զվարճալի իրավիճակ պատահեց։ Դիտելով Բրոդվեյում «Դոկտոր Ժիվագո» մյուզիքլի մասին հայտարարությունը՝ ես անկյունում տարօրինակ ամբոխ տեսա։ Որոշեցի ստուգել։ Պարզվեց, որ Դեյվիդ Լետերմանը անցկացնում է իր վերջին Late Show-ները եւ դրանց հրավիրել է այդ ժամանակվա ամենահայտնի հյուրերին։ Եվ հիմա նրանցից մեկը պետք է դուրս գար։ Ես գուգլեցի, պարզվեց՝ Թոմ Հենքսն է։ Դուք հավատո՞ւմ եք, անիծյալ։ Թոմ Հենքսը։ Իմ ամենասիրելի դերասաններից մեկը։ Դե, իհարկե, ես մնացի սպասելու։ Մենք սպասեցինք մոտ 30 րոպե։ Դե, ավելի ճիշտ՝ ես այդքան սպասեցի։ Ընկերներս ավելի երկար։ Բոլորը հույս ունեին, որ նա դուրս կգա եւ ինքնագրեր կտա։ Ահա եւ ոչ։ Նա դուրս եկավ, ձեռքով արեց, նստեց մեքենան եւ հեռացավ։ Ես նույնիսկ չհասցրի լուսանկարել։ Դե, ինձ բավական է նրան տեսնելու այդ 3 վայրկյանը։

Իսկ Թայմս Սքվեր վերադառնալը գերբնական բան չդարձավ։ Դե, բացի այդ արգենտինացի աղջկանից։ Թափառեցի խանութներով, նստեցի։ Վերջ։ Ինձ համար զվարճալի էր նայել այս տղային. «Լուսանկարվում էր, լուսանկարվում, եւ ինչ-որ բան տխրեց»։

Եվ ընդհանրապես, ծիծաղելի է նրանց դիտելը, թե ինչպես են նրանք խաբում զբոսաշրջիկներին։ Ասիացիները լուսանկարում են իրենց ընտանիքը նրանց հետ, իսկ նրանք վազում են եւ պահանջում. «Ես թերթում եմ բոլոր լուսանկարները։ Ես կհաշվեմ, թե քանիսն են»։ Եվ յուրաքանչյուրի համար վճարիր, հասկանում ես։ Յուրաքանչյուրը պտտվում է ինչպես կարող է, հասկանում եմ, բայց սա, ընկերներ, աղետ է։

Ի դեպ, ես այն ժամանակ դեռ Կենտրոնական այգում էի՝ «ընկերների շատրվանի» մոտ, որը սերիալի ներածական տեսանյութից է, եւ հասկացա, որ այդ ամենը տեղի գիդերի PR քայլն է։ Դա բոլորովին էլ այն շատրվանը չէ։ Ո՛չ շրջապատը, ո՛չ էլ հենց շատրվանը նման չեն։ Ասում են՝ կարծես թե Լոս Անջելեսում է այդ շատրվանը։ Չգիտեմ։

Եվ եւս մեկ բան։ Ուղղակի ուզում եմ կիսվել այդ օրվա կադրով։ Ինչ-որ «Love is in the air» տրամադրություն ունի։

Երրորդ օրը։ Այնտեղ եւ հետ։

Անկեղծ ասած, ես արդեն չգիտեի՝ ուր գնալ։ Մեծ պլաններ չէի ուզում կազմել, իսկ մանր-մունր բաների համար գրեթե ամենուր վազվզել էի։ Թեեւ օրվա սկզբին Ուոլ Սթրիթ գնալու գաղափար կար, իսկ հետո որոշեցի. «ինչպես կստացվի»։

Ուոլ Սթրիթը, անկասկած, այն վայրն է, որը պետք է այցելի յուրաքանչյուր մարդ, ով պատրաստվում է իր կյանքը կապել ֆինանսների կամ բիզնեսի հետ։ Ինչո՞ւ։ Որովհետեւ ֆինանսական թաղամասի կենտրոնում հայտնվելով՝ դու գիտակցում ես, որ քո շուրջը հիմա շարժվում են աշխարհի գրեթե բոլոր փողերը։ Եվ ամբողջ մարմնով ուզում ես լինել այդ սխեմայի մի մասը։ Ֆինանսական թաղամասն ինքնին փակ է մեքենաների երթեւեկության համար եւ բաղկացած է միայն զբոսաշրջիկներից եւ սուրճով գործարարներից, ասիացիներից եւ եվրոպացիներից կամ կոստյումներով հարգարժան մարդկանցից։ Կամ սովորական՝ տաբատով, վերնաշապիկով եւ սպորտային կոշիկներով։ Այստեղ դա նույնպես նորմալ է։

Իհարկե, այստեղ հայտնվելով՝ պետք է գտնել հենց այն ցլին, որը իբր կախարդական «օրգաններ» ունի։ Դիպչիր դրանց եւ հարուստ կդառնաս։ Դուք չեք պատկերացնում, թե ինչ է կատարվում նրա շուրջը՝ եւ՛ դնչի, եւ՛ հետեւի մասում։ Տասնյակ եվրոպացիներ եւ ասիացիներ հրում են միմյանց՝ նրա հետ լուսանկարվելու համար։

Այնտեղից ես շարժվեցի դեպի 9/11 հուշահամալիր, որը նույնպես վաղուց էի ուզում այցելել, քանի որ դեռ վաղ երիտասարդությունից շատ էի մտահոգված այս ողբերգությամբ։ Այստեղ, անկասկած, անտարբեր մնալ հնարավոր չէ։ Մանհեթենի արեւելյան կողմից մոտենալով՝ դուք նախ կհանդիպեք հրշեջ ծառայությանը, որի անկյունում կա սրտաճմլիկ մի պատ՝ արտացոլելով զոհված ոստիկանների, փրկարարների, հրշեջների եւ այլոց հիշատակը։

Եվ պատի կողքին կա համապատասխան վահանակ՝ 343 հերոսների լուսանկարներով, ովքեր իրենց կյանքը տվեցին ուրիշներին փրկելու համար։

Եվ բացի դրանից, այնտեղ կան եւս մի քանի պատեր՝ հուզիչ մեջբերումներով։ Անկյունում արդեն գտնվում է հրշեջ կայանի մուտքը, ինչպես նաեւ 9/11 փոքրիկ թանգարանը, որտեղ իրենց պատմությամբ են կիսվում բոլոր նրանք, ովքեր այնտեղ են եղել։

Եվ բավական է անցնել ճանապարհը, որպեսզի հայտնվեք այս հսկայական կառույցի մոտ՝ մոտ 2500 խաղաղ բնակիչների անուններով։ Եվ զգալ ողբերգության ողջ մասշտաբը։

Այս քառակուսին իսկապես հսկայական է, իսկ նրա կողքին նույնիսկ ինչ-որ կերպ սարսափելի է դառնում։

Իսկ մոտակայքում այժմ, համապատասխանաբար, նոր Համաշխարհային առեւտրի կենտրոնն է, որը փոխարինում է երկվորյակներին եւ շատ ավելի մասշտաբային ու գեղեցիկ է երեւում։

Ես շարժվեցի դեպի Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգ, որտեղ գնացի մետրոյով։ Այնտեղ ես վաղուց էի երազում հայտնվել, բայց վախենում էի հերթերից, որոնք, ինչպես պարզվեց, շատ արագ են անցնում՝ աշխատողների համաձայնեցված գործողությունների շնորհիվ։ Ամբողջ հաճույքն արժե $32, բայց հավատացեք՝ դա արժե։ Կարելի է նաեւ ամենավերեւը։ Դա սովորական հրապարակից 16 հարկ բարձր է, բայց ստիպված կլինեք 2 անգամից ավելի վճարել։

Մեծ հերթից հետո տանում են զննման, ինչպես օդանավակայանում՝ մետաղորսիչներ, ռենտգեններ, ամեն ինչ ինչպես հարկն է, բայց 9/11 հուշահամալիրից հետո ես պատրաստ եմ ամեն ինչի, անկեղծ ասած։

Դրանից հետո ձեզ կտանեն առաջ, որտեղ կտան ականջակալներ եւ սենսորային սարք, որը թույլ է տալիս դիտել եւ լսել տարբեր պատմություններ այն մասին, թե ինչպես է շենքը մտահղացվել եւ կառուցվել, ինչպես նաեւ կան որոշ զվարճանքներ։ Վատ գաղափար չէ։ Շենքի որոշ տեղերում նույնիսկ հատուկ թվանշաններ կան։ Մոտենում եք, եւ սարքի վրա սեղմում եք այդ թվանշանը։ Մանրուք է, բայց հաճելի։

Բարձրանում եք 80-րդ հարկ, որտեղ նույնպես պատմում են պատմությունը եւ կինեմատոգրաֆիայում ունեցած մշակութային ավանդը եւ այլն (ողջույն Քինգ Քոնգին)։ Դե, իսկ հետո արդեն 86-րդ հարկը, որտեղ կարելի է պարզապես խելագարվել։ Ինչո՞ւ։ Տեսեք ինքներդ.

Ամեն ինչ պարզ է, չէ՞։

Եվ այսպես, յուրաքանչյուր կողմի վրա ես կանգնեցի եւ նայեցի 10-15 րոպե։ Պատրաստ էի անվերջ այդպես կանգնել։ Սա խելագարություն է։ Նույնիսկ ոչինչ չեմ ուզում ասել։ Ամեն ինչ արդեն պարզ է։ Մի քիչ էլ թափառելով եւ փորձելով ձեռք բերել Բիլ Մյուրեյին, ինչպես երեկ Հենքսին, ես գնացի տուն։ Ահա, ըստ էության, իմ Նյու Յորքի վերջը։ Դե, առայժմ։ Գիշերը ես նստեցի տաքսի եւ գնացի օդանավակայան։ Գնացի «Չայկա» տաքսիով։ Եվ նորից ինձ տանը զգացի։ Ռուս վարորդ, ռուսական երաժշտություն մեքենայում։ Եվ այս տաքսիի գները տարբերվում են ամերիկյան քեբերից։

Եվ նաեւ մի քիչ սխալվեցի եւ եկա ոչ այն տերմինալ։ Օդանավակայանում 40 րոպե սպասեցի ներքին ավտոբուսին, իսկ հետո 5 րոպեում անցա 2 տերմինալով, երեւի։ Ինձ զգացի Ֆլեշի պես։

Եզրափակելով Նյու Յորքի մասին.

Ես Սթինգի երկրպագու եմ եւ միշտ երազել եմ վերաձեւակերպել նրա լեգենդար երգը.

I'm an alien I'm a legal alien

I'm an Uzbekman in New York