Տուն վերադառնալիս ես սառնություն զգացի այն ամենի հանդեպ, ինչ ինձ շրջապատում էր։ Այդ սառնությունը առաջացել էր Հայրենիքի հանդեպ լիակատար մերժման, կասկածների եւ զայրույթի հետ խառնված վախի արդյունքում։ Ես դեռ կապված էի Բելառուսի հետ, բայց այն ինձ համար դադարել էր լինել հարգված եւ անթերի հերոս։
Ես վերանայում էի ամերիկացի ընկերներիս լուսանկարները եւ մխիթարում ինձ այն մտքով, որ մենք գտնվում ենք նույն երկնքի տակ։ Թեեւ անկեղծ լինենք. իմ բնորոշ դրամատիզմի պատճառով ես զգում էի, թե ինչպես է սիրտս թմրում վշտից։
Իմ բազմաթիվ թռիչքներով ես ինձ մոտ անքնություն արթնացրի։ Գիշերը այդ ներքին գազանը ստիպում էր ինձ քայլել լուռ բնակարանում, իսկ ցերեկը՝ կիսաքուն վիճակի մեջ ընկնել ուսման ժամանակ։ Սիրելի թշնամու հետ պայքարը խիստ անհատական գործ է։ Ես պայքարում էի բանալ ձեւով.
- Ցերեկը հյուծում էի ինձ։ Նույնիսկ սկսեցի մամուլի վարժություններ անել, վազել։
- Գտա աշխարհի ամենաձանձրալի գիրքը եւ սկսեցի կարդալ այն՝ վայելելով, կառչելով յուրաքանչյուր բառից։ Ձանձրույթն օգնում էր քնել։
- Տաք թեյ էի խմում, որպեսզի թուլանամ։
Ժամանակի ընթացքում ամեն ինչ կարգավորվեց. նույնիսկ բարոյապես ես ինձ ավելի լավ զգացի։ Այժմ ես ինձ համար մոտիվացիա եմ գտել աշխատելու, ճանապարհորդելու համար։ Երեկ գրեցի լավագույն ընկերուհուս. «Բայց ես հասկացա, որ ես ամենաթանկն եմ, ինչ ունեմ, ես այն միակն եմ, որ պարտավոր եմ կատարելագործել կյանքում։ Ես խելագարի պես սիրում եմ մարդկանց, սիրում եմ ընկերներիս եւ ընտանիքիս, բայց նույնիսկ նրանց սիրում եմ իմ արժեքավոր անձի միջոցով։ Չգիտեմ՝ ինչպես դա բացատրել, բայց ինձ համար կարեւոր թվաց այն հասկացողությունը, որ ես այն եմ, ինչ պետք է շատ ուժեղ պահպանեմ»։
