Մաս 2. Չիկագո։
Կրկին JFK, կրկին ամեն ինչ պարզ է։ Թռիչք, էկոնոմ դասի հարեւանուհուս հետ մեկ ժամվա շփում, եւ ես տեղում եմ։ Չիկագոն ժամանելիս եղանակով չուրախացրեց... ցուրտ էր, մանր, սարսափելի տհաճ անձրեւ էր գալիս, եւ իմ բավականին ոչ փոքր մարմինը քամու պոռթկումներից տեղից շարժվում էր։ Դե, դա հասկանալի է։ Windy City, ի՞նչ ասես։)) Եվ քանի որ նրա անպատասխանատու պայծառություն Հերան նախօրոք չէր անհանգստացել ստուգել ժամանման քաղաքի եղանակը եւ հագնվել էր շորտերով ու շապիկով, ապա հենց օդանավակայանում նա բացեց ճամպրուկը՝ ավելի տաք հագուստ հանելու համար։ Չիկագոյի մետրոյում ինչ-որ կերպ առաջին անգամ զգացի միայնակ ճանապարհորդելու հաճելի զգացողությունը։ Այն զգացումը, երբ հասկանում ես, որ դու մենակ ես, մեկ այլ մայրցամաքում, շուրջդ ոչ մի ռուսախոս չկա... դա աննկարագրելի զգացողություն է։ Եվ այնուամենայնիվ, քեզ լիովին անվտանգ ես զգում։ Ինչպես ավելի ուշ ասաց մի տղա. «Սա Ամերիկա է։ Այստեղ ի՞նչից վախենալ» - եւ դա ճիշտ է։
Ես Չիկագոյում ընդամենը մեկ ոչ լրիվ օր ունեի, այն էլ՝ թաց ու ցուրտ։ Այդ պատճառով ես իրերս թողեցի ավտոբուսի կայարանում եւ արագ վազեցի դեպի Միչիգան լիճ եւ հետ, որպեսզի գոնե մեկ աչքով նայեմ մեծ լճին։ Կայարանում ծանոթացա Ղազախստանից եկած աղջիկների հետ, նրանց հետ էլ անցկացրեցի այդ օրը։ Ի դեպ, մինչ օրս շփվում ենք։)
Ես վերադարձա այստեղ հետադարձ ճանապարհին եւ ականջներիցս կախված սիրահարվեցի երկնաքերերի, գլխիս վերեւում աղմկող գնացքների, մետաղական եզրաքարերի եւ թարմ զեփյուռի այս հրաշալի քաղաքին։
Երբ ավտոբուսս ժամանեց, իսկ դա առավոտյան ժամը 5:40-ն էր, սկսում էր լուսանալ... Ես, որպես ողջախոհության հետ ընկերություն չանող մարդ, հոգնած, սառած, իմ բոլոր ունեցվածքով, հաստատ որոշեցի դիմավորել արեւածագը Միչիգանի ափին։ Եվ ահա, այս սառած, անօթեւանի տեսք ունեցող աղջիկը քարշ է գալիս ամբողջ Լուփով (Loop)՝ արեւածագը տեսնելու համար։ Այս արեւածագը ես երբեք չեմ մոռանա։ Սա, հավանաբար, ամենագեղեցիկ բանն էր, որ մինչ այժմ տեսել եմ։ Ես նայում էի, թե ինչպես հորիզոնի հետեւից դանդաղ դուրս է գալիս արեւը եւ կարմրավուն լույսով լուսավորում ափը, իսկ ճայերը, իրենց բնորոշ ձեւով, լկտի տեսքով քայլում էին շուրջը եւ իրենց ճիչով խախտում լուսաբացի լռությունը... դա հիասքանչ էր։
Հետո քայլեցի դեպի հոսթել, ավարտեցի բոլոր ձեւական գործերը եւ կրկին գնացի զբոսնելու։ Եվս մեկ անգամ կասեմ, եւ հնարավոր է՝ եւս հազար անգամ, ԱՅՍ ՔԱՂԱՔԸ ՀՐԱՇԱԼԻ Է։ Իր ճարտարապետությամբ, իր կյանքի ռիթմով, իր օդով։ Այստեղ մարդիկ աչքերում կրակ ունեն, նրանք տարբերվում են նյույորքյան բնակիչներից։ Նայելով տեղացիներին՝ ցանկացա ճաշել ոչ թե սրճարանում, այլ փողոցում, օրինակ՝ այգում։ Վերցրեցի ճաշս եւ գնացի ափ, եւ հենց տեղավորվեցի ծառի տակ գտնվող մարգագետնում եւ սկսեցի կլանել իմ համեղ կերակուրը, երբ ինձ վրա հարձակվեցին սագերը։ ՍԱԳԵՐ, Կառլ։ (Շատ գեղեցիկ, սեւ ու սպիտակ) Սագերի հոծ բազմությունը շրջապատեց ինձ եւ վախի մատնեց։ Մեկ րոպե անց ես, հրաշքով թռչունների կողմից չպոկոտված, արդեն փայլեցնում էի կրունկներս դեպի ավելի անվտանգ վայր։
Երեկոյան Չիկագոն արդեն այլ պատմություն է։ Այստեղ բարձրահարկերի լույսերը փոխարինում են աստղերին, որոնք, ինչպես ցանկացած մեգապոլիսում, գրեթե չեն երեւում։ Երեկոյան ափամերձ գծին կարելի է անվերջ նայել։ Դե, դա կտեսնեք կցված լուսանկարներում։
Հաջորդ ամբողջ օրը կրկին թափառեցի, իսկ երեկոյան պլանավորել էի այցելել, հավանաբար, Չիկագոյի ամենահայտնի տեսարժան վայրը՝ Willis Tower (Skydeck)։ Սա պետք է տեսնել։ 412 մետր բարձրությունից այս հրաշալի քաղաքի համայնապատկերը։ Այնտեղ հույզերը պարզապես գերազանցում են ամեն ինչ։
Ես շատ էի վախենում, որ Չիկագո գնալիս տխուր եւ ձանձրալի կլինի, բայց սա այն քաղաքը չէ, որտեղ կարող են հարձակվել տխրության պահերը... այստեղ վայելում ես այս փողոցներում անցկացրած յուրաքանչյուր րոպեն եւ միշտ թարմ օդի յուրաքանչյուր շունչը։
Դե, վերադառնանք մեր ոչխարներին... այսինքն՝ դեպի աշխատավայր իմ հետագա ճանապարհին...
Սպասեցի ավտոբուսիս, նստեցի այն, եւ մենք շարժվեցինք դեպի Մինեապոլիս, որտեղ առավոտյան ինձ պետք է դիմավորեին գործատուները։
