Մաս 3. Մինեապոլիս եւ այլն։

Մինեապոլիս հասանք վաղ առավոտյան, քաղաքը դատարկ էր։ Իհարկե, կիրակի էր։ Միայն հազվադեպ անցնող մեքենաներն էին կուրացնում՝ արտացոլելով արեւի ճառագայթները։ Կայարանում մոտ մեկ ժամ անցկացնելուց հետո մտածեցի, որ լավ կլիներ զբոսնել մինչեւ Միսիսիպի։ Ի վերջո, հետաքրքիր է։ Ոգեւորված շրջակայքի սպասվող մինի-էքսկուրսիայով՝ դուրս եկա կայարանի դռներից։ Հիշեցնում եմ, քաղաքը դատարկ էր!!! Բայց հանկարծ, չգիտես որտեղից, հայտնվեց հասարակության համար ոչ պիտանի տարրերի մի խումբ։ Սկզբում փորձելով ծխախոտ, իսկ հետո՝ գումար կորզել, նրանք գիշատիչների պես շրջապատեցին ինձ։ Անկեղծ ասած, սարսափելի էր։ Մոտակայքում կանգնած մի տղամարդ մոտեցավ, բռնեց ձեռքս եւ հետ տարավ կայարան։ Շնորհակալություն քեզ, բարի մարդ։ Ընդ որում, շատ լուրջ խնդրեց սպասել գործատուին ներսում եւ դուրս չգալ։ Լավ։ Մի քանի ժամ անց ես միեւնույն է սովածացա եւ, վախը տաբատիցս թափ տալով, փախա խանութ։ Երբ վերադարձա, անունս արդեն հայտարարում էին ամբողջ կայարանով, եւ պարզվեց, որ արդեն կես ժամ է՝ փնտրում էին ինձ))

Ինձ եւ ասիական արտաքինով եւս մեկ տղայի էին տանում։ Իմ ամաչկոտ «What is your name?» հարցին նա նույնքան ամաչկոտ պատասխանեց՝ «Վասիլի»։ Ուֆֆ, մի փոքր թեթեւացա, ես միակ ռուսախոսը չեմ լինելու)) Մինչեւ նպատակակետ գնացինք ավելի քան երեք ժամ, կանգ առանք ուտելու եւ զրուցելու։

Հասանք... անտառ... լիճ... մոտակա քաղաքը (800 բնակիչ) 13,5 կմ հեռավորության վրա էր, ավելի մեծ քաղաքը (2000 բնակիչ) հիպերմարկետով՝ 40 կմ հեռավորության վրա... մի խոսքով՝ ԱՆԱՊԱՏ!!! Մտանք գլխավոր շենք, ամբողջ հարդարանքը փայտից էր, հին հոտ էր գալիս, եւ պատերին ամենուր կախված էին տարբեր կենդանիների (եղջերուների, ջրասամույրների, բադերի, ձկների) խրտվիլակներ։ Առաջին մտքերս էին. «Ի՞նչ անիծված անապատում եմ հայտնվել» եւ «Ինչպե՞ս այստեղից հնարավորինս արագ փախչել»։ Հետո մեզ տարան տեղավորելու։ Աղջիկներին, որոնցից սպասվում էր 5 հոգի, հատկացրեցին երեք սենյականոց տուն՝ հյուրասենյակով եւ խոհանոցով։ Տղաներին, որոնցից սպասվում էր 4 հոգի, տվեցին մեկ սենյականոց բնակարան՝ հյուրասենյակով եւ խոհանոցով։ Մտա իմ ժամանակավոր կացարան, ներսում տունը բավականին մութ էր եւ օտար վայրի անսովոր հոտ էր գալիս։ Շրջեցի այն, զննեցի... պառկեցի մահճակալին եւ գրեթե լաց եղա։ Դեմքս ծածկեցի ձեռքերով եւ մտովի խնդրեցի, որ երբ բացեմ աչքերս, այս ամենը երազ լինի, եւ ես տեսնեմ իմ սենյակի պատերը։ Չստացվեց... երեք անգամ չստացվեց։ Հետո ծիծաղեցի սեփական հիմարությանս վրա եւ գնացի լվանալու ճանապարհի փոշին։ Իմ ժամանման պահին երկու տղաներն արդեն այնտեղ էին, եւ երեկոյան մենք ծանոթացանք։ Արդյունքում՝ 9 հոգու փոխարեն եկան միայն 5-ը։ Նրանք դարձան իմ ընտանիքը այդ ժամանակահատվածում... եւ, իհարկե, այս տունը ամռան ընթացքում դարձավ ինձ հարազատ։