Ես մեծացել եմ որպես ընտանիքի միակ երեխա, եւ նույնիսկ հանրակացարանային կյանքի փորձ ունենալով՝ երբեք չէի մտածի, որ կարելի է այդքան ուժեղ կապվել մարդկանց հետ։ Այս ընթացքում ես սովորեցի նախաճաշ պատրաստել, հանգիստ վերաբերվել նրան, որ իմ վերնաշապիկը հագնում են, ես նույնիսկ համեմատաբար հանգիստ սկսեցի վերաբերվել ամենօրյա ռուսական փոփ երաժշտության սադրանքներին: Մենք իսկապես ընտանիք դարձանք: Աշխատանքը շատ չէր, բայց ամերիկացիները զարմանում էին մեզ վրա եւ ասում, որ մենք շատ ենք աշխատում եւ գովում էին մեզ:

Քանի որ մենք հայտնվել էինք բոլորովին խուլ վայրում, մենք զվարճանում էինք ինչպես կարող էինք: Մենք լճով կայակներով էինք լողում՝ կղզիներ իջնելով: Մենք թենիս, գոլֆ, UNO եւ այլ սեղանի խաղեր էինք խաղում: Մեր ընկերուհի մատուցողուհու հետ գնում էինք քաղաք՝ վոլեյբոլ խաղալու: Տան մոտ խարույկ էինք վառում եւ զեֆիր տապակում: Հեծանիվներով գնում էինք քաղաք, ինչ խոսք, նույնիսկ ոտքով էինք գնում:

Ահա եւ, տարածքում շատ տարբեր կենդանիներ էին թափառում, հիմնականում եղնիկներ, սկյուռներ եւ ջրարջեր, բայց մենք նույնիսկ մացառախոզ տեսանք:

Ամենից հաճախ մենք գոլֆի մեքենաներով էինք քշում դաշտերով (որոնք մենք 18-ն ունեինք) եւ հանգստավայրի շրջակայքով, իսկ երեկոյան ֆիլմեր էինք դիտում: Հուլիսի մի գեղեցիկ օր մեր տղաներից մեկը իմացավ, որ մենք կարող ենք անվճար նավակ վերցնել նավամատույցից: Ինչը մենք էլ արեցինք: Դա շատ զով էր: Քամին մազերի մեջ, այն նաեւ գլխի մեջ, մենք ինքներս էինք կառավարում նավակը:

Հետո մեր մատուցողուհու հետ պայմանավորվեցինք մոտակա քաղաք մեկնելու մասին:

Եվ այսպես, մեր փրկարար եւ զվարճալի ուղեւորության մասին դեպի Դուլութ:

Վաղ արթնացում սառը տանը (այո, մենք ի դեպ ապրում էինք ջեռուցմամբ, որը չափազանց ուժեղ էր, եւ մենք այն երբեմն անջատում էինք - դա հենց այդ օրերից մեկն էր), շեֆի նախաճաշը՝ քնով եւ էլի ով գիտե ինչով գլխում:

Հանգստավայրում սպասեցինք մեր սուպեր-վարորդին (մատուցողուհի Ջեննային): Եվ մենք ուրախ բղավոցներով "goodbye losers!!" սկսեցինք հեռանալ սովորական բնակավայրից:

Վերջապես քաղաք!!! Ոչ թե 800 հոգանոց գյուղ, այլ նորմալ քաղաք!! (Թվում էր, սեպտեմբերին ես համբուրելու եմ մետրոյի կապույտ վագոնները))) Ինչ գեղեցկություն է: Քաղաքը գտնվում է ԱՄՆ-ի մեծ լճերից մեկի՝ Վերին լճի ափին: Որոշ վայրերից բացվում է ապշեցուցիչ տեսարան, զգում ես քեզ օվկիանոսում, դե կամ գոնե ծովում: Մի փոքր զբոսնելով արվարձանային խանութներով (վինիլային ձայնապնակներ, հնաոճ իրեր, վինտաժային կոմիքսներ եւ օգտագործված գրքեր) հասկացանք, որ խելագարի պես քաղցած ենք, եւ ուղղվեցինք ռեստորան փնտրելու: Կուշտ ուտելով եւ գինի խմելով՝ ես պատրաստ էի քնել ռեստորանի աստիճաններին կամ պարզապես մեռնել, բայց մենք շարժվեցինք հետագա խանութներով: Այստեղ վարորդները հանգիստ են եւ կոկիկ, բայց ոչ մեր Ջեննան, ինչպես նա ասաց ճանապարհին հերթական հիմարությունից հետո "-who crazy bitch driver?

• I am!"

Երեկոյան մենք հոգնած փնտրում էինք մեր տղաներին առեւտրի կենտրոնում եւ կոբրայի նետում կատարեցինք դեպի խանութ, որպեսզի հասցնենք գնումներ կատարել մինչեւ վաճառքի փակվելը: Վերադարձանք ուշ, հոգնած եւ գոհ անցկացրած ժամանակից, նույն տեղը, որտեղից 13 ժամ առաջ հեռանալիս բղավում էինք "goodbye losers!":

Հուլիսի 4-ը, Independence day! Սա եւս մեկ առանձին պատմություն է... որը այստեղ, հավանաբար, արժե չգրել) Կպատմեմ հակիրճ՝ այս օրը ամերիկացիները նշում են հատկապես անզուսպ!!! Զբոսնում են բոլորը: Մենք էլ այդ օրը լավ զվարճացանք, մեր նոր ընկերների հետ միասին: Նույնիսկ հասցրեցինք երեկույթ կազմակերպել պիկապի բեռնախցիկում)

Օգոստոսին, ինչպես բոլորին հայտնի է, տեղի է ունենում աստղաթափ, եւ գիշերներից մեկում այն հատկապես նկատելի է, եւ կարելի է տեսնել տասնյակ ընկնող աստղեր: Իսկ Վիսկոնսինի խուլ վայրում երկինքը նույնիսկ առանց աստղաթափի է հմայում, մութ կտավի վրա երեւում են միլիոնավոր աստղեր: Այսպիսով, մենք մենք չէինք լինի, եթե օրերը չշփոթեինք: Բայց, այնուամենայնիվ, մենք պառկեցինք տան մոտակայքում գտնվող մարգագետնին եւ պարզապես նայում էինք... իհարկե, մենք տեսանք մի քանի ընկնող աստղ: Բայց ամբողջ հմայքը դրա մեջ չէր: Հմայքը նրանում էր, որ մենք պարզապես պառկած էինք, տաքանում էինք միմյանցից եւ զրուցում ամեն ինչի եւ ոչնչի մասին: Եվ այն ժամանակ ոչ մի խնդրի մասին չէինք մտածում... պարզապես նայում էինք աստղերով ցանված երկնակամարին եւ անդադար զրուցում:

Մեր տղաներից մեկի ծննդյան օրն էր օգոստոսին: Այդպիսի հանդիսավոր առիթով մենք որոշեցինք կազմակերպել իսկական ամերիկյան երեկույթ: Գնեցինք տարբեր տոնական ատրիբուտներ, հրավիրեցինք մի խումբ մարդկանց: Եվ... Թող սկսվի տոնը: Երեկույթին վերջապես ծանոթացանք եւ ընկերացանք մոտակայքում ապրող Սլովակիայից եւ Թուրքիայից ժամանած ուսանողուհիների հետ:

Երեկույթը հիանալի ստացվեց: Հանգստավայրի աշխատակիցները հետո մեկ շաբաթ կատակներ էին անում, իսկ մենք ոչ մի կերպ չէինք կարողանում մաքրել տունը:

Ամերիկացիները բարի եւ հասկացող ժողովուրդ են: Նրանց չի հետաքրքրում, թե որտեղից ես, եթե դու լավ մարդ ես: Օգոստոսի վերջին տեղացի մի տղա մեզ տվեց իր մեքենան, որպեսզի մենք գնանք Մինեապոլիս: Մենք խնդրեցինք ընդհանուր հանգստյան օր, եւ հինգով գնացինք մինի-ուղեւորության: Այնտեղ մենք անցկացրեցինք ամբողջ օրը, թափառում էինք փողոցներով եւ այգիներով, մտանք մեծ առեւտրի կենտրոն, իսկ վերադարձի ճանապարհին շփոթվեցինք ճանապարհների խճճվածության մեջ:

Վերջին գիշերը, երկու տղաների մեկնելուց առաջ, մենք կազմակերպեցինք բացօթյա կինոթատրոն՝ իմ նոր գնած պրոյեկտորի, նկուղից բերված հին բարձրախոսի եւ լվացքատնից բերված սավանի օգնությամբ: Սավանը ձգեցինք տան մուտքի առջեւ, ամեն ինչ միացրեցինք, տղաները լողափից շեզլոնգներ բերեցին: Ամեն ինչ եւ բոլորը պատրաստ են դիտման: Անտառ, աստղազարդ երկինք, ծածկոցներով փաթաթված մենք եւ ֆիլմ սավանի վրա))