Ես ժամանեցի Մերթլ Բիչ՝ մի քաղաք, որտեղ գրեթե միշտ ամառ է։ Արմավենիներ, օվկիանոս եւ անվերջ երջանկություն։
Տաքսին ինձ հասցրեց մոթել, որտեղ ես պետք է ապրեի։ Այնտեղ ես տեղավորվեցի իմ սենյակում, դասավորեցի մեծ պայուսակներս, դուրս եկա պատշգամբ եւ թեթեւացած շունչ քաշեցի. «Ես տեղում եմ»։
Այն ամենը, ինչ ես սպասում էի այս վայրից, օվկիանոսն ու շոգ արեւն էին։ Այս առումով իմ սպասելիքները արդարացան։
Մերթլ Բիչը հատկապես գեղեցիկ էր երեկոյան։
Քաղաքի գլխավոր տեսարժան վայրերը զվարճանքի այգիներն են։
Ես չէի մտածում Ամերիկայում կյանքի վերաբերյալ մարդկանց մեծամասնության մոտ ձեւավորված կարծրատիպերի մասին։ Ես ուզում էի իմ սեփական կարծիքը կազմել այս մասին։ Օրեցօր ես դիտում էի այս այլ կյանքի տարբեր կողմերը։
Իհարկե, արժե սկսել ամենաաչքի ընկնողից։ Դա հավերժ կենսուրախ եւ ժպտացող մարդիկ են։
Մեր մեջ կարծիք կա, որ «ամերիկացիների ժպիտը կեղծ է»։
Ես չեմ կարող համաձայնել դրա հետ։ Ամեն օր աշխատանքի գնալիս կամ պարզապես տնից դուրս գալիս ես հանդիպում էի առնվազն 10 հոգու, ովքեր պարզապես ժպտում էին ինձ եւ լավ օր մաղթում։ Եվ ես նույն կերպ էի պատասխանում նրանց։ Հենց դա էր ինձ օգնում իմ բոլոր գործերում։ Չէ՞ որ օրվա հենց սկզբից ես հաստատ գիտեի, որ օրը պարզապես պետք է լավ լինի։
Ամերիկացիները, մեծ մասամբ, ընկերասեր, բաց եւ շատ հանգիստ մարդիկ են։ Նրանց ժպիտը նրանց վերաբերմունքն է կյանքի նկատմամբ։ Այսինքն՝ ոչ ամեն ինչ կարող է միշտ հիանալի լինել, բայց գլխավորը այն է, թե ինչպես ես դու վերաբերվում դրան եւ ընկալում այն։ Չնայած նրան, որ ես Ռուսաստանից եմ, ամբողջ ամառվա ընթացքում ինձ հարգանքով էին վերաբերվում եւ ամեն ինչում օգնում էին։ Հաճախ կարելի է լսել հաճոյախոսություններ ձեր հասցեին։ Եվ դրանք ոչ թե հերթապահ արտահայտություններ են, այլ անկեղծ վերաբերմունք։
Անհրաժեշտ է հիշատակել Ամերիկայի սննդի մասին։
Մենք սովոր ենք կարծել, որ ամբողջ ամերիկյան սնունդը միայն ֆասթ-ֆուդ է, իսկ մթերքները՝ սինթետիկ եւ անհամ։
Ճիշտ է, որ Մակդոնալդսի նման ռեստորանային ցանցերը ամենուր են։ Բայց դա չի նշանակում, որ հնարավոր չէ նորմալ սնունդ գտնել։ Իրականում ամերիկյան խոհանոցն ինքնին բազմազան է եւ շատ համեղ։ Ամերիկան կարող է առաջարկել տարբեր ազգությունների ամենատարբեր ուտեստներ։
Մի անգամ ինձ նույնիսկ բորշով հյուրասիրեցին, ինչին ես չափազանց զարմացա։
Ընդ որում, կա նաեւ ավանդական «ամերիկյան» խոհանոց, որն ունի իր առանձնահատկությունները նահանգից նահանգ։ Մասնավորապես Մերթլ Բիչում կար Calabash Seafood ռեստորանային ցանցը։ Եվ այնտեղ կային ոչ միայն թարմ ծովամթերքներ, այլեւ մեզ սովորական համեղ սննդի բազմազանություն։ Նաեւ կարելի է գնալ սուպերմարկետ եւ տանը պատրաստել լիովին նորմալ սնունդ։
Այնպես որ, ամերիկյան խոհանոցը ավելին է, քան պարզապես ֆասթ-ֆուդը։
Ինչպե՞ս են տեղաշարժվում ամերիկացիները։
Ասում են, որ նրանք ընդհանրապես ոտքով չեն քայլում։
Իհարկե, մեքենա վարելու հմտությունը եւ սեփական մեքենա ունենալը Ամերիկայում անհրաժեշտություն է։ Մարդիկ պատրաստ չեն մեկ թաղամասից ավելի ոտքով քայլել։ Բայց դա այն պատճառով չէ, որ բոլոր ամերիկացիները ծույլ են։ Հատկապես երբ քաղաքներում հասարակական տրանսպորտի հետ կապված խնդիրներ կան։ Մարդիկ չեն պատկերացնում, թե ինչպես կարելի է ընդհանրապես երկար տարածություններ ոտքով քայլել։ Սկզբում ես աշխատանքի էի գնում ոտքով՝ գնում եւ վերադառնում։ Ընդհանուր առմամբ դա մեկ ժամ էր տեւում։ Երբ իմ ղեկավարները իմացան այդ մասին, նրանք շոկի մեջ էին եւ երկար ժամանակ զարմանում էին իմ դիմացկունության վրա։ Եվ հետո, նրանք ինձ ասացին, որ իրենցից բացարձակապես յուրաքանչյուրը պատրաստ էր ինձ տեղ հասցնել եւ որ իրենց համար դա ոչ մի դժվարություն չի ներկայացնում։
Վերաբերմունքը հաշմանդամների նկատմամբ։
Նախկինում ես չէի մտածում սահմանափակ կարողություններ ունեցող մարդկանց եւ նրանց նկատմամբ վերաբերմունքի մասին։ Ամերիկացիների համար, սակայն, դա հատկապես կարեւոր է։ Երբ ես ոչ մեկ անգամ նստում էի ավտոբուս, կարելի էր դիտել, թե ինչպես են օգնում հաշմանդամի սայլակով մարդուն տեղ զբաղեցնել ուղեւորների մեջ։ Բոլորը համբերատար սպասում են եւ ոչ մի տեղ չեն շտապում, քանի դեռ այդպիսի մարդը չի հայտնվել ավտոբուսի ներսում։ Ինչ վերաբերում է տրանսպորտին, ապա յուրաքանչյուրում կա հատուկ աստիճան՝ սահմանափակ հնարավորություններ ունեցող մարդկանց համար։ Ես երբեք չեմ հանդիպել դրան իմ քաղաքում։
