Իմ հանգստյան օրը համընկավ հենց իմ ծննդյան օրվա հետ։ Սա իմ կյանքում առաջին ծննդյան օրն էր տանից դուրս, որը ես ինքս էի կազմակերպել։ Իհարկե, հարազատներիս պակասը զգացվում էր, ծնողներս դեռ առավոտյան բացիկ էին ուղարկել, ընկերներս շնորհավորում էին ամբողջ շաբաթվա ընթացքում։ Բայց երբ դու այնտեղ ես, քո ընկերներն ու ընտանիքը նրանք են, ովքեր շրջապատում են քեզ եւ ապրում քո կողքին։ Ռումինիայից, Ռուսաստանից, Թուրքիայից, Բոսնիայից, Չինաստանից եւ Չեխիայից իմ հարեւանները հավաքվել էին՝ այդ ամառային երեկոն ինձ հետ կիսելու համար։
Ես նրանցից նվերներ չէի սպասում, բայց նրանք բոլորն էլ ինչ-որ բան նվիրեցին, մի բան, որից ես անչափ ուրախ էի։ Տոպրակներից մեկում ես գտա իմ անունով տորթ։
Դա այնքան հրաշալի էր։ Ես պատրաստվել եւ զարդարել էի սենյակը ծննդյան օրվա ամենատիպիկ ոճով։ Ընտրված էին կարմիր բաժակներ եւ հակադիր փիրուզագույն սփռոց, բոլոր հյուրերին բաժանվել էին գունավոր գլխարկներ եւ «Happy B-Day» գրությամբ գլխակապեր։
Հստակ պարզ էր, թե ինչ տոն է։ Այդ երեկո մենք անգլերեն երգեր էինք երգում, ես փչեցի 20 մոմերը, երազանք պահեցի, եւ բոլորը շնորհավորում էին ինձ՝ մաղթելով ամենաթանկն ու ամենատարբեր բաները։
Հետո յուրաքանչյուրը հիշատակի համար գրեց ինձ մաղթանքներ առաջիկա 10 տարվա համար, որոնք ես հավաքեցի մեկ ծրարի մեջ։ Հիմա դրանք նորից կարդալը հատկապես հետաքրքիր եւ հաճելի է։ Կարելի է վերադառնալ եւ հիշել, թե ինչպիսին էին ինձ տեսնում ուրիշները եւ ինչպիսին կցանկանային տեսնել 10 տարի անց։
