Արդեն երկար ժամանակ է, ինչ ես ամեն օր վարում եմ այս բլոգը։ Ամեն ազատ րոպեի ես փակում եմ աչքերս եւ սկսում հիշել ու պատկերացնել, թե ինչպիսին էր այդ հեռավոր ամառը։ Եվ ահա, երբ մեզ մոտ ձյուն տեղաց, ես գրում եմ մի բաժին ամռանը Սուրբ ծննդյան ամենաանսովոր հանդիպման մասին։ Պատկերացրեք՝ դրսում շոգ է, արմավենիներ, մեզ համար սովորական պլյուս 30 աստիճան, եւ դուք գնում եք նշելու ամերիկյան Սուրբ ծնունդը։ Ինձ հարկավոր չէր սպասել մեկ տարի անցյալ Ամանորից, քանի որ Ամերիկայի բնակիչները մեզ համար նման նվեր էին կազմակերպել։ Ամեն երեքշաբթի եւ չորեքշաբթի եկեղեցում հավաքներ էին լինում բոլոր ուսանողների համար, որտեղ կարելի էր պարզապես շփվել ամերիկացիների, տարբեր ընտանիքների հետ եւ անմիջականորեն ծանոթանալ աշխարհի տարբեր ծայրերից եկած ուսանողների հետ։ Ես, ցավոք, բոլոր հանդիպումներին չեմ եղել, բայց ինձ հրավիրեցին նշելու Սուրբ ծնունդը։
Նրանք ուզում էին մեզ ցույց տալ, թե ինչպիսին է Սուրբ ծնունդը նրանց մոտ՝ օվկիանոսից այն կողմ։ Կարելի է շատ կարդալ ավանդույթների, մշակույթի մասին, բայց քանի դեռ ինքդ չես ապրել այդ տոնը, ոչինչ հաստատ չես զգա։ Բոլորը հագել էին Սանտայի եւ նրա օգնականների կոստյումներ։ Մենք համատեղ լուսանկարներ արեցինք։
Դահլիճում կանգնած էր բարձր, զարդարված տոնածառ։ Այն զարդարված էր նույն ոճով, ինչպես մենք նախկինում տեսել էինք ամերիկյան բոլոր ամանորյա ֆիլմերում։ Կային բազմաթիվ սեղաններ, եւ մենք կարող էինք տեղավորվել այնպես, ինչպես ուզում էինք եւ ում հետ ուզում էինք։ Ես նստած էի չինացի ուսանողների հետ առաջին շարքերում։
Անհնար էր պատկերացնել ուտելիքի նման բազմազանություն։ Այդպիսի բոլորովին ոչ մեր, բոլորովին տարօրինակ եւ անհասկանալի ուտելիք։
Հարկ է նշել, որ այնտեղ կար նույնիսկ ավանդական սուրբծննդյան ուտելիք՝ թխված հնդկահավի տեսքով, որը բոլորի ներկայությամբ կտրատում էին տոնակատարության սկզբում։ Կարտոֆիլ, խոզապուխտ եւ պուդինգ, աղցաններ, նախուտեստներ՝ ամեն ինչ հնարավոր չէ թվարկել։ Որոշ ուտեստներ ինձ համար անսովոր էին եւ թվացին դժվար համադրելի, բայց արժեր փորձել։
Մեր առջեւ ելույթ ունեցավ մի կին՝ կամավոր։ Երբ նա ելույթ էր ունենում, բոլորը փակում էին աչքերը եւ լսում։
Նա խոսում էր կյանքի, հավատքի եւ այն մասին, թե որքան ցավալի է, որ ամեն լավ բան ավարտվում է, եւ որ մեր հանդիպումներն էլ մոտեցան ավարտին։ Դա այնքան հուզիչ էր, որ արցունքները կաթում էին աչքերիցս։ Ես այնքան չէի ուզում, որ այդ երեկոն ավարտվեր։ Ինձ թվում էր, որ այդ մարդիկ իմ ընտանիքն են։ Այդ պահին նրանցից յուրաքանչյուրի համար հենց դու՝ հեռավոր վայրերից ժամանածդ, կարեւոր էիր։ Բոլորը փորձում էին մեզ հաճույք պատճառել եւ ուզում էին, որ այդ սուրբծննդյան ընթրիքից հետո մենք իմանայինք, թե ինչպիսին է այն, ոչ թե պատմություններից, այլ իրականության մեջ։ Հետո, ինչը զարմանալի էր, յուրաքանչյուրի համար պատրաստված էր Սանտայի իր փաթեթը՝ հիշարժան, թեկուզ խորհրդանշական նվերով։ Դա ամենաիսկական Սուրբ ծնունդն էր, երբ քեզ թվում է, թե 5 տարեկան ես եւ սպասում ես այն պահին, երբ կարող ես բացել փաթեթը։ Բայց դա դեռ ամենը չէ։ Յուրաքանչյուր ուսանող պատրաստել էր մեկական նվեր՝ մյուսների հետ փոխանակվելու համար։ Այսպիսով, յուրաքանչյուրը ստացավ ինչ-որ բան ի հիշատակ։ Ինձ հասավ հմայիչ պանդա՝ որպես Չինաստանի խորհրդանիշ։ Բոլորը առանց բացառության գոհ էին։ Հետո յուրաքանչյուրին բաժանեցին բացիկներ, եւ մենք պետք է պատասխանեինք «Ո՞րն է ձեզ համար կյանքի ամենագլխավոր նվերը» հարցին։ Իսկ հետո կարելի էր բարեմաղթանքներ թողնել կամավորներին եւ կախել ձեր բացիկը տոնածառի վրա։ Բոլոր բացիկները ամանորյա կերպարների տեսքով էին, եւ ես նստած մտածում էի այդ հրաշալի կնոջ ելույթից հետո, որ, հավանաբար, հենց կյանքն էլ հանդիսանում է ամենամեծ եւ ամենագլխավոր նվերը ինձ համար։ Հենց այդ կյանքը ինձ հնարավորություն տվեց նստել այդ հիանալի մարդկանց հետ եւ ժամանակ անցկացնել, նշել Սուրբ ծնունդը եւ հավերժ սրտում պահել այդ անփոխարինելի հույզերը։ Եվ ես իմ բացիկում մաղթեցի, որ այդ բոլոր հիանալի մարդկանց, ովքեր կազմակերպել էին նման տոն, շրջապատեն միայն իրենց պես արժանի մարդիկ, քանի որ շատ կարեւոր է շրջապատել քեզ միայն դրական հույզերով, որոնք բխում են միայն լավ եւ հավատարիմ մարդկանցից։ Ես տեսնում էի բոլոր ուսանողների փայլող աչքերը, երբեմն հիացած հենց մթնոլորտից, երբեմն էլ պարզապես նոր ընկերներ եւ ծանոթներ ձեռք բերելու եւ նրանց հետ շփվելու հնարավորությունից։
Եվ նրանց բոլորին միավորում էր մեկ բան՝ նրանք երջանիկ էին։ Եվ ահա այդպիսի մի փոքրիկ ձմեռ պատահեց ինձ օգոստոսյան ամենաոչ ձմեռային օրերից մեկում։ Եվ հետո ապրելն ավելի հեշտ դարձավ, որովհետեւ դու ունեիր քո անձնական Ամանորը ամռանը։ Եվ եւս մեկ ճշմարտություն՝ պարտադիր չէ սպասել հենց Ամանորին կամ Սուրբ ծննդին, կամ որեւէ այլ տոնի։ Եթե շատ ես ուզում, ապա բացարձակապես ցանկացած տոն կարելի է կազմակերպել ամենասովորական օրը։ Ամեն ինչ կախված է միայն մեզանից եւ մեր վերաբերմունքից։ Ես մաղթում եմ բոլորին գտնել կամ հանդիպել այնպիսի մարդկանց, ովքեր կկարողանան տոն ստեղծել պարզապես այնպես, իրենցով, իրենց ներկայությամբ եւ տրամադրությամբ։ Եվ այդ ժամանակ մեզ հարկավոր չի լինի ասել, որ մեր կյանքը վերածվել է առօրյայի եւ մոխրագույնի։
