Եվ ահա մենք հասանք իմ հուշերի ամենակարեւոր մասին։ Իմ ընտրությունը Myrtle Beach-ի վրա պատահական չէր։ Ես ուզում էի ապրել օվկիանոսի ափին, եւ իմ սպասելիքները լիովին արդարացան։

Ինչպիսի՞ն էր օվկիանոսն ինձ համար։ Օվկիանոսն ինձ այնքան անվերջ ու անսահման թվաց, որ դրա համեմատ ամեն ինչ աննշան ու մինիմալ էր թվում։

Երբ դու օվկիանոսի ափին ես, բոլոր խնդիրներն ու տխրությունը կարծես հեռանում են։ Օվկիանոսի հետ ապրելով՝ կարելի է հետեւել նրա բոլոր վիճակներին։ Օվկիանոսը լինում է բացարձակապես տարբեր։ Կարեւոր չէ՝ առավոտ է, ցերեկ, երեկո, թե գիշեր, գլխավորը՝ գտնել նույնիսկ ամենափոքր հնարավորությունը նրան մոտենալու համար։

Կարելի է ժամերով նստել, իսկ կարելի է ընդամենը մի քանի րոպե վայելել նրա ներկայությունը։ Օվկիանոսը, ինչպես եւ մարդիկ, տրամադրություն ունի։ Դա կարելի է զգալ։ Դու հստակ գիտես, թե երբ ես վախենում մտնել ջուրը, որովհետեւ ալիքը կարող է ծածկել քեզ, կամ երբ կարելի է համարձակ գնալ եւ պառկել ալիքների վրա, եւ օվկիանոսը քեզ չի վնասի։

Կարելի է հնարավորինս շատ ժամանակ անցկացնել օվկիանոսի ափին։ Գլխավորը՝ ոչ շատ հեռու։ Չէ՞ որ այնտեղ շնաձկներ էլ կան։ Դեպքեր են եղել, երբ հուզված եւ միեւնույն ժամանակ ոգեշնչված երեխաները դուրս էին վազում ջրից՝ գոռալով, որ հրեշ են տեսել։ Բայց ինձ բախտ վիճակվեց։ Ես ընկերություն էի անում օվկիանոսի հետ։ Նա պաշտպանում էր ինձ եւ իմ հոգին։

Ամբողջ ամառվա ընթացքում հենց նա էր ինձ հետ, իմ կողմից եւ ցանկացած հանգամանքներում։ Օվկիանոսը իմ հավատարիմ ընկերն ու կողմնացույցն էր։ Երբ հարցեր էին առաջանում, եւ ես չգիտեի պատասխանները, չգիտեի, թե ինչպես վարվել, ես վստահ էի, որ եթե գնամ օվկիանոսի մոտ եւ հարցնեմ նրան, նա անպայման կօգնի, նշան կտա։ Եվ նույնիսկ աշխատանքից հետո ամենածանր օրերին, երբ ուժ չէր մնացել, հոգնածության դեմ գլխավոր դեղամիջոցը օվկիանոսն էր։ Դու պարզապես գալիս ես այնտեղ եւ եւս մի քանի ժամ կարող ես քայլել՝ վայելելով բույրն ու մթնոլորտը՝ դեպի ավազաթմբեր եւ հետ։ Այնտեղ երջանիկ լինելու համար անհրաժեշտ են ընդամենը սրբիչ, վերնաշապիկ, լողազգեստ, հողաթափեր եւ ակնոց։

Ունենալով այսպիսի պարզ իրեր՝ դու կարող ես այնքան երջանիկ լինել։ «Եթե ուզում ես հասկանալ կյանքը, ապա դադարիր հավատալ նրան, ինչ ասում եւ գրում են, այլ դիտիր եւ զգա»։

Մի առավոտ մենք գնացինք օվկիանոսի ափին արեւածագը դիմավորելու։

Ցավոք, եղանակը չէր ուրախացնում, բայց ինչպես ասում են՝ ամեն ինչ լավության համար է, եւ այդ առավոտը զուր չէր։ Մենք զինվեցինք մեր իրերով եւ գնացինք առավոտն անցկացնելու։ Եվ այդ ժամանակ մենք բացահայտեցինք օվկիանոսի բոլորովին այլ կողմը։ Նա այնքան հանգիստ ու տխուր էր, որ հազարավոր մտքեր էր առաջացնում։

Մարդիկ, որոնք, ըստ երեւույթին, ապրում են այս առողջարանային քաղաքում, սովոր են առավոտյան շների հետ զբոսնել օվկիանոսի ափին, ոմանք վազքի են դուրս գալիս, իսկ ոմանք, ինչպես մենք, փռում են ծածկոցը, վերցնում ֆոտոխցիկը եւ ուզում են դիմավորել արեւածագը։

Ցերեկը մենք կարող ենք տեսնել արդեն այլ մարդկանց նույն օվկիանոսի ափին։ Դրանք զբոսաշրջիկներ են, երեխաներով ընտանիքներ, մեծամասամբ՝ այնքան սիրող եւ երջանիկ, որ հանգստի մեջ են։ Այնքան անհոգ եւ արեւի տակ արեւայրուք ընդունող։

Երեկոյան դուրս ես գալիս զբոսնելու առափնյա փողոցով եւ մի պահ զգում ես, որ դու էլ ես զբոսաշրջիկ, որ այնքան ազատ կարելի է պարզապես զբոսնել եւ վայելել պահը։ Երեկոյան-գիշերը օվկիանոսը այլ է՝ միաժամանակ վախեցնող եւ հիասքանչ։ Այդքան այլ։ Կարելի է կանգնել ծնկներից ջրի մեջ եւ երկար ժամանակ նայել կամ եկող, փրփրացող աղի ջրին, կամ հավերժ հեռացողին։

Եվ եթե փորձում ես ավազից ինչ-որ բան կառուցել, ապա այն գրեթե անմիջապես անցնում է մատներիդ արանքով։ Եվ գործը ավազի մեջ չէ։ Այստեղ ակամայից սկսում ես մտածել, որ հենց այդպես էլ ամբողջ կյանքն է։ Ոչինչ հնարավոր չէ պահել ընդմիշտ։ Կարելի է միայն փորձել հիշել։ Պահերն ու օրերը անցան, անցնում են, ինչպես այն ամրոցը, որից նույնիսկ հետք չմնաց։ Միակ բանը, որ մենք կարող ենք, անցած իրադարձությունների եւ օրերի հետքը հնարավորինս մեր սրտում պահելն է։ Իմ օվկիանոսը հիշվեց ինձ այդպիսին՝ իմը հավերժ։ Սիրելի եւ անծայրածիր։ Նա ինձ նվիրեց ինձ՝ այլ։ Ապրող եւ երջանիկ։