ԱՄՆ-ում գտնվելուս արդեն 5-րդ ամսվա ընթացքում (ընդհանուր առմամբ) ես փորձել եմ բազմաթիվ ընկերություններ, որոնք ինձ տեղափոխում էին նահանգից նահանգ կամ քաղաքից քաղաք՝ Alaska, Delta, American Airlines, Greyhound, Jefferson, FDI, բայց երբեք չէր ստացվել ճանապարհորդել այս մեծ երկաթե մեքենայով։ Մի անգամ ես արդեն տոմս էի գնել, բայց ուշացա, եւ երկաթե մեքենան նեղացավ ու գնաց։ Հետո ստիպված եղա 62 ժամ ավտոբուսով գնալ, թեեւ արդյունքում նույնիսկ գոհ էի այդ փորձից։ (Այդ փորձի մասին ես արդեն գրել եմ այստեղ։)

Ես գնում էի նախորդ գրառումներում հիշատակված Լոս Անջելեսից դեպի Պորտլենդ, որի մասին դեռ կխոսենք ապագայում։ Այստեղ ես կոպիտ սխալ թույլ տվեցի, քանի որ անկեղծորեն հավատում էի, որ ճանապարհը կտեւի 5:30 ժամ, եւ միայն 5 ժամ անց քարտեզի վրա տեսա, որ մենք դեռ նույնիսկ Կալիֆոռնիայից դուրս չենք եկել։ Ախ այո, ես հիմարություն արեցի, ուստի մնացել էր գնալու եւս մոտ 24 ժամ, քանի որ ես չէի նայել ժամանման ամսաթվին։ Դե, ում հետ չի պատահում։ Դե, ոչ մեկի հետ էլ չի պատահում։ Միայն ինձ հետ։ Կատակում եմ, մամ, կատակում եմ։

Ի՞նչ կարող եմ ասել գնացքների մասին։

Սա արդեն ավելի մոտ է նրանց, ովքեր պատրաստվում են ԱՄՆ եւ չգիտեն, թե ինչպես տեղաշարժվել։ Կամ նրանց, ում հետաքրքիր է ամեն ինչ։

Ինչպես նկատեցիք, գնացքները երկհարկանի են։ Այո, առաջին հարկում կան միայն առանձին տեղեր, զուգարաններ, ինչպես նաեւ այն ուղեբեռը, որը չեն հանձնել առանձին վագոն։

Նստատեղերն ինքնին ֆանտաստիկ հարմարավետ են։ Նախ, դրանք գտնվում են ավտոբուսներից կամ ինքնաթիռներից երկու անգամ ավելի մեծ հեռավորության վրա, ուստի դուք կարող եք ազատորեն ձգել ոտքերը եւ հանգստանալ։ Դրա համար առջեւի նստատեղում կա նույնիսկ հատուկ դուրս եկող, կարգավորվող ոտնակ։

Երկրորդ, իհարկե, կա մեջքի մասը իջեցնելու հնարավորություն, բայց սրանով ոչ մեկին չես զարմացնի։ Ավելի լավն այն է, որ կարելի է բարձրացնել նստատեղի փոքր կաշվե երկարացումը, որը կամ կծառայի որպես ոտքերի հենարան, կամ գիշերը գրեթե կստեղծի լիարժեք կիսամահճակալ։ Իհարկե, ոչ մեգա-հարմարավետություն, բայց նույնպես շատ լավ է։

Պատուհանի տակ կան վարդակներ, իսկ բազկաթոռում՝ սեղանիկներ եւ գրպան։ Սա ստանդարտ է։

Գնացքում կա եւ՛ ռեստորան, եւ՛ սովորական բար՝ համեղ ուտեստներով, որտեղ կարելի է պարզապես սնվել։

Ընդ որում՝ շատ ժողովրդավարական գներով։ Ես հիմնականում բավարարվում էի բուֆետով, որը շատ հաճելի էր։

Amtrak-ը, իհարկե, հնարավորություն է տալիս քնել նաեւ մահճակալում, եթե ցանկանում եք։ Այսինքն՝ կարելի է վերցնել կուպե, բայց դա գրպանին լուրջ է հարվածում, ուստի այստեղ դա արդեն անձնական հարմարավետության եւ ընտրության հարց է։

Գնացքի ամենագլխավոր առավելությունը այնտեղ-այստեղ քայլելու հնարավորությունն է։ Ոտքերը չեն մահանում ճանապարհի վերջում, ինչպես լինում է ինքնաթիռում կամ ավտոբուսում։

Բացի ամեն ինչից, ձեր կողքով անընդհատ վազվզելու են ուղեկցորդներ, այնպես որ դուք դեռ չեք հասցնի խնդրանք կամ խնդիր ունենալ, իսկ նրանք արդեն պատրաստ կլինեն օգնել։ Սերվիս, սպասարկում, արձագանքողություն՝ ամեն ինչ բարձրագույն մակարդակի վրա է։

Ընդհանուր առմամբ, արդյունքը՝ այո, երբեմն դանդաղ է, բայց զգալիորեն ավելի հարմարավետ, քան ինքնաթիռները։ Amtrak-ը հաստատ իմ նոր ֆավորիտն է միջին հեռավորությունների համար։

Որպես բոնուս, այս ամենը մոտավորապես այսպիսի տեսք ունի՝ (Դե, ինձ իսկապես բախտ վիճակվեց, եւ ես ունեի 2 ազատ աթոռ ուղեւորություններից մեկի ժամանակ։)