Օր առաջին. Կանաչի, ուզբեկացման, տրանսպորտի եւ Սիմփսոնների մասին։

Ես Պորտլենդ եմ եկել ընդամենը մի քանի գիշերով՝ այցելելու մի եզակի մարդու, ում հետ ինձ բախտ է վիճակվել աշխատել անցյալ սեզոնին Մոնտանայում։ Ջոնը սիրով ինձ հյուրընկալեց իր ընկերների հետ։

Ի դեպ, սա արդեն երկրորդ նահանգն է, որտեղ ես ուզբեկացնում եմ ամերիկացիներին։ Քենին նույնպես ստացավ իր թյուբետեյկան։

Օրեգոն նահանգը իրավամբ համարվում է Ամերիկայի ամենականաչ նահանգներից մեկը, ինչպես եւ Պորտլենդ քաղաքը։ Ժամանելով՝ ես անձամբ համոզվեցի դրանում։ Քաղաքը բնավ գյուղական չէ, այլ շատ նույնիսկ ժամանակակից, բայց միեւնույն ժամանակ պարզապես կանաչ գույնի։ Այլ կերպ չես ասի։

Ջոնն ինքը, ցավոք, մի փոքր զբաղված էր իմ ժամանման պահին, ուստի ես ստիպված էի գնալ նրան ընդառաջ։ Իսկ ինձ ի՞նչ։ Ես սիրում եմ հասկանալ հասարակական տրանսպորտը։

Թեեւ այստեղ ամեն ինչ ծայրահեղ պարզ է։ Մի բան կարող եմ ասել։ Եթե հանկարծ (թեեւ կասկածում եմ) հայտնվեք այս քաղաքում, մի ներբեռնեք հասարակական տրանսպորտի հավելվածը։ Այն անօգուտ է՝ ի տարբերություն նրանց, որոնք ես օգտագործել եմ ՍՖ-ում, ՆՅ-ում կամ ԼԱ-ում։

Տրանսպորտի համակարգն այստեղ ընդհանուր է եւ բաժանված է 3 մասի՝ մինի մետրո (նման տրամվայներին), ավտոբուսներ եւ տրոլեյբուսներ։ Վերջիններիս ես նույնիսկ չեմ տեսել, բայց ինձ ասել են, որ դրանք կան։ Բոլորը հիմնականում օգտվում են մինի մետրոյից, որը կոչվում է MAX, եւ ընթանում է հիմնականում վերեւով։

Այս ամբողջ ֆիեստայի համար ուղեվարձը կազմում է $2.5՝ 2.5 ժամվա համար։ Օգտագործեք բարդ մաթեմատիկա՝ հաշվելու համար, թե որքան եք ծախսում ուղեւորության վրա։

Տարբերակ երկրորդ՝ ծախսեք երկու անգամ ավելի, բայց երթեւեկեք ամբողջ օրը առանց սահմանափակումների։ Իհարկե, դա ավելի գայթակղիչ է հնչում։

Անկեղծ ասած, ես այդպես էլ չհասկացա, թե ինչու է պետք տոմսը։ Ինձնից ոչ ոք երբեք չի պահանջել այն։ Կարծես թե խղճի եւ պատվավոր խոսքի վրա է։ Կամ, եթե մատով ցույց տան կասկածելի մեկին, ով սառը քրտինքի մեջ է, իսկ նա առանց տոմսի է, իսկ այնտեղ տուգանքը հնարավոր է մեծ է։ Հավանաբար այդ պատճառով բոլորը ազնվորեն տոմսեր են գնում։ Ամերիկացիները երբեմն ապշեցնում են ինձ իրենց տարօրինակություններով։ Հենց տարօրինակություններով։

Համակարգն ինքնին այնքան էլ բարդ չէ, բացի նրանից, որ պետք է հասկանալ, թե որ ուղղությամբ գնալ եւ որտեղ իջնել, ինչպես նաեւ որտեղ փոխանցում կատարել։ Կայարանների քարտեզները կարծես թե լիովին ադեկվատ են։ Միակ թերությունը, ինչպես միշտ, բաց թողնված գնացքին երկար սպասելն է։ Նյու Յորքում, այո, դեռ տանելի է, բայց այլ քաղաքներում հաճախ ստիպված ես լինում սպասել առնվազն 15 րոպե։ Իսկ ավտոբուսները՝ ընդհանրապես 20։ Սա աղետ է, այո։ Փոխարենը արագ են ընթանում, չեմ վիճում։ Բայց ես արդեն կրկնվում եմ այստեղ։

Ճիշտն ասած, ես արդեն վերջնականապես ծուլացել եմ, ուստի փոխարենը, որ գնամ փոխանցումներով, որոշեցի հասնել այն կայարան, որը ինձ կտանի ուղիղ։ Իսկ ի՞նչ։ 29:30 ժամ հետո նստել սպասել ավելորդ գնացքի, թե՞ քայլել քսան րոպե եւ գնալ ուղիղ եւ տեսնել քաղաքը՝ կազմելով առաջին տպավորությունները։

Առաջին հայացքից կարող է թվալ, որ քաղաքը ինչ-որ կովբոյական է։ Շուրջը այս ոճի խանութներ են, որտեղ շատ են վանդակավոր իրերը, գլխարկները, կոշիկները եւ ընդհանրապես նման թեմաները՝ լուսանկարների եւ այլ դիզայնի տեսքով։

Չեմ բացառում, որ քաղաքը ինչ-որ կերպ կապված է դրա հետ, բայց տարածքի այս կողմը ես չեմ ճանաչել, ցավոք։

Պորտլենդը ընդհանրապես պարզվում է բավականին լավ քաղաք է մեր սիրելի մարդկանցից ոմանց համար։ Միայն մայրիկիս շնորհիվ, ով սկսեց գուգլել, թե որ փոսն է նորից գնում իր որդին, ես իմացա, որ սա Մեթ Գրեյնինգի հայրենիքն է, ով հենց այն ռեժիսորն է Սիմփսոնների, որոնց ես պաշտում էի մանկուց։ Եվ ինձ համար, օրինակ, սա բավականին հաճելի մանրուք է։ Առաջ անցնելով ասեմ, որ, ուղեւորվելով սաբվեյ՝ ճաշելու, անցնում էի ինչ-որ high school-ի կողքով՝ ինչպես ընդունված է այստեղ անվանել, եւ հանդիպեցի ահա սրան.

Դե ոչ, իհարկե, եւ՛ տարին, եւ՛ ձեռագիրը շատ են համընկնում ենթադրյալ հեղինակի հետ, բայց ես որոշեցի ստուգել։ Եվ այո, իսկապես։ Ձախ կողմումս դպրոցն էր (համալսարանը), որտեղ Մեթ Գրեյնինգը ընդունվել է 1972 թվականին, իսկ 77-ին, ավարտելով, ավանդույթի համաձայն՝ հաստատության պատմության համար հիշատակ թողեց ահա այսպիսի նկար։ Իսկ 10 տարի անց դուրս եկավ Սիմփսոնների առաջին սերիան։ Երեւի նա արդեն պատանեկությունից գիտեր, թե ինչով է զբաղվելու։

Տղաներ, անկեղծ, ես հատուկ չեմ արել։ Այս բլոգը ինքնին անընդհատ վերածվում է ինչ-որ ֆիլմայինի։

Հետո ես ինքս գուգլեցի եւ հայտնաբերեցի, որ Պորտլենդի բնիկներ են նաեւ հայտնի գրող Չակ Պալանիկը, "Լինուքս" միջուկի ստեղծող Լինուս Տորվալդսը, կոմպոզիտոր Փոլ "Էլիոթ" Սմիթը, "Նայք" ընկերության տնօրեն եւ համահիմնադիր Ֆիլ Նայքը, ինչպես նաեւ գովազդատու Դեն Վայդենը, ով ստեղծել է "Just Do It" կարգախոսը։

Եվ հենց այս քաղաքում են ժամանակին հանդիպել Կուրտ Քոբեյնը եւ Քորթնի Լավը։

Դե սա այնպես... Փոքր հետաքրքիր փաստեր։

Ամեն դեպքում, քաղաքի մասին առաջին տպավորությունը ցույց է տալիս, որ թեեւ քաղաքը փոքր է, այնտեղ բավականին շատ վայրեր կան այցելելու համար, բայց ես հաջորդ ամբողջական օրվա համար հստակ ծրագիր ընտրեցի..

Օր երկրորդ. Երջանկություն փափուկ, ճապոնական, թե՞ վարդերի մեջ։

Պորտլենդի այս ամբողջ կանաչ գույնը, իհարկե, ինձ ձգում էր դեպի այգիներ, որոնք այստեղ քիչ չեն, բայց դրանցից ամենամեծը՝ Վաշինգտոն պարկը, կարծես թե գտնվում է կենտրոնում (ներողություն, ես այստեղ դեռ լավ չեմ հասկանում տեղանքներից), եւ այնտեղ միանգամից 3 վայր կա հանգիստ եւ հետաքրքիր զբոսանքների համար, որոնք կարող են հիշվել՝ կենդանաբանական այգի, ճապոնական այգի, ինչպես նաեւ վարդերի այգի։ Դրանք բոլորը գտնվում են գրեթե ձեռքի հեռավորության վրա եւ գրավում են իրենց ֆանտաստիկ գեղեցկությամբ՝ ինձ հյուրընկալած ընկերներիս պատմությունների համաձայն։ Նրանք չեն ստել՝ ես առաջ եմ ընկնում։

Սկսենք նրանից, որ ինձ բախտ վիճակվեց, եւ MAX կայարանում ես հանդիպեցի մի տղայի, ով աշխատում է կենդանաբանական այգում։ Ես նրանից պարզապես ճշտեցի ուղղությունը, եւ մենք սկսեցինք զրուցել։ Նա ինձ շատ հետաքրքիր բաներ պատմեց իրենց այգու մասին, ինչով էլ գրավեց այցելել այս վայրը, քանի որ սկզբում հաստատ չգիտեի՝ կգնամ այնտեղ, թե ոչ։ Ժամանելուն պես նա նույնիսկ գնաց դրամարկղ՝ տեխնիկապես իմանալու իմ համար զեղչի մասին, եթե աշխատողը գնի։ Զեղչ, ցավոք, չտվեցին, բայց տոմսը գնեց նա, իսկ ինձնից գումար չվերցրեց, թեեւ ես ինձ վայրի անհարմար էի զգում։ Նա ասաց, որ դա կլինի փոքրիկ նվեր՝ ի նշան ժողովուրդների բարեկամության։ Նվերը, ի դեպ, գնահատվում է $11.50, եթե երբեւէ ցանկանաք այցելել այս հրաշալի վայրը։

Կենդանաբանական այգին ինքնին զգալիորեն մեծ է նրանից, ինչ ես տեսել եմ Նյու Յորքի կենտրոնական այգում, եւ սա, ըստ էության, նույնպես բաժանված է բնակության միջավայրերի, բայց մի փոքր այլ կերպ։

Կենդանիներն այստեղ, համապատասխանաբար, շատ ավելի շատ են։

Հսկայական տարածքի շնորհիվ կենդանիները ստանում են հսկայական տարածքներ, որտեղ նրանք կարող են հանգիստ հանգստանալ հալածող այցելուներից։ Եվ հավատացեք ինձ, այստեղ նրանցից նույնիսկ ես եմ ուզում հանգստանալ։

Այսպիսով, ԱՄՆ-ում կենդանիներին անպայման պետք են մեծ հրապարակներ՝ այցելուներից թաքնվելու համար, քանի որ երեխաների, հատկապես ուսումնական խմբերի (որոնց ես, ի դեպ, հանդիպեցի) հարձակումը համեմատելի է խմիչքի եւ կոշտ խումհարի հետ։

Այս մեծ տարածքներով զբոսանքները ուղեկցվում են մի քանի ճանաչողական վահանակներով, որոնք, իհարկե, բազմազանեցնում են կենդանու սովորությունների սովորական ընթերցումը։ Որտեղ-որտեղ կարելի է ինչ-որ բան նայել խոշորացույցով, որտեղ-որտեղ ինչ-որ բան հոտոտել, որտեղ-որտեղ լսել եւ այլն։

Այս վահանակները եզակի են եւ կան ամենուր, նույնիսկ Սան Ֆրանցիսկոյի այն օվկիանարիումում, որտեղ ես այցելել եմ մեկ տարի առաջ։

Իհարկե, ձեզ ինչպես միշտ կտան քարտեզ, քանի որ առանց դրա այստեղ պարզապես լաբիրինթոսներ են։

Եվ կարելի է մոռանալ ինչ-որ բան կամ ինչ-որ մեկին։

Քարտեզից բացի, կա իրադարձությունների տիպիկ ժամանակացույց, որոնց մասին ես արդեն պատմել եմ դեռ Նյու Յորքում։ Ճիշտ է, այստեղ հիմնականում կամ կերակրում են կենդանիներին այցելուների աչքի առաջ ժամանակով, կամ պարզապես այգու աշխատողը պատմում է ինչ-որ հետաքրքիր բան կենդանու մասին։

Կերակրումը ես հանդիպեցի սպիտակ արջերի մոտ, որոնց ես, ի դեպ, տեսնում էի առաջին անգամ, եւ չղջիկների մոտ։

Արջերի մոտ դա զվարճալի էր երեւում, քանի որ նրանց նետեցին ձկով լի գնդակ՝ մեկ անցքով, եւ ահա նրանք պտտում են այն՝ հասկանալով, որ երբ անցքը ներքեւում է, ձուկը դուրս կթափվի։ Ուղեղները, չէ՞ որ, աշխատում են։

Իսկ մկները կարծես թե քաղցր են, բայց եւ գարշելի միաժամանակ։ Ուտում են փոքր երեխաների պես ինչ-որ բան։ Երեւում էր նույնպես զվարճալի։ Հատկապես, երբ այգու աշխատողը ցույց էր տալիս նրանց մատով ինչ-որ "նո-նո-նո" տեսակի բան, իսկ այն հանգստանում էր։

Կենդանաբանական այգով կարելի է քայլել անվերջ, որովհետեւ կենդանիները շատ են, եւ անհնար է շրջանցել ամեն ինչ մեկ շրջանով։ Միեւնույն է ստացվում է այնպես, որ ինչ-որ մեկին մոռացել ես։ Վերադառնում ես հետ, եւ նորից ինչ-որ մեկին մոռացել ես։ Եվ այդպես ես արեցի 3 շրջան, կարծես թե։

Նրանցից, ում ես հանդիպեցի առաջին անգամ կյանքում, կար նաեւ ռնգեղջյուր, որը ճիշտն ասած նայեց մեզ եւ գնաց անմիջապես ուտելիք խնդրելու։ Իսկ հետո այնտեղ էլ քնեց հետեւի դռան մոտ։

Տեսա ֆլամինգոներ, որոնց շնորհիվ ինձ մոտ հետո ամբողջ օրը պտտվում էր Ալյոնա Սվիրիդովայի այդ հին երգը։ Միգուցե ձեզ էլ կպչի՞։

Նաեւ կենդանաբանական այգին կարող է պարծենալ տարբեր կապիկների մեծ բազմազանությամբ, հատկապես նրանցով, ում ես նույնպես դեռ չէի հանդիպել։ Օրինակ՝ գիբոններ կամ օրանգուտան, որը երեւում էր դե շատ միայնակ։

Ամենամեծ տպավորությունը, հավանաբար, այնուամենայնիվ, ընձուղտներն էին։ Այո, ես գտա իմ Մելմաններին, բայց դրա համար ես ստիպված էի թռչել ամբողջ մայրցամաքով, իսկ հետո նաեւ գնալ գնացքով։ Իհարկե, նրանք կապ չունեն մուլտֆիլմի հետ, ես պարզապես ասացի։

Ընձուղտները սարսափելի զվարճալի են։ Նայում ես նրանց եւ գիտակցում, որ միայն մեկ ոտքը ավելի բարձր է, քան ամբողջ դու։ Ըստ էության, նրանցից ոչինչ հետաքրքիր չես սպասի, բայց այնուամենայնիվ նրանց տեսնել անպայման արժե։

Ընդհանուր առմամբ, կենդանիները իսկապես շատ են, եւ յուրաքանչյուրի մասին պատմել ես չեմ կարող։ Դա պետք է մեկ անգամ տեսնել, քան կարդալ ուրիշի հաճույքը, ուստի հուսով եմ, որ դուք երբեւէ անպայման կհայտնվեք այնտեղ։

...

Երկու այգիներ հասնելու համար պետք է բռնել երթուղային ավտոբուս, որը մտնում է հենց այդ համակարգի մեջ։ Այն գնում է կենդանաբանական այգուց մինչեւ ճապոնական այգի։

Այգի ստիպված կլինեք բարձրանալ եւս մի քանի "հարկ", իսկ հետո նաեւ վճարել $9.50 մուտքի համար։ Դուք կստանաք ստանդարտ քարտեզ, քանի որ ճապոնական այգին ոչ պակաս լաբիրինթոսային է, քան ցանկացած կենդանաբանական այգի։

Այստեղ այն զգալիորեն ավելի ուժեղ է ուղղված ճապոնական մշակույթի ուսումնասիրությանը՝ ինչ-որ նշանակալի կառույցների հաշվին։ Քարտեզի վրա կա յուրաքանչյուր կետի հատուկ նկարագրություն, որտեղ դուք հասնում եք, որը բացատրում է ձեզ, թե որտեղից է դա եկել, ինչպես է դա եւ ինչու։ Դրանք ընդհանուր առմամբ 10-ն են եւ կանգնած են բառացիորեն ամեն քայլափոխի, եզակի գեղեցկությամբ ծառերի եւ բույսերի հետ խառնված։

Իհարկե, ներսում կա խելահեղ գեղեցկություն եւ լռություն։

Այս ամբողջ լռությունը տանում է հոգու մեջ ինչ-որ ներդաշնակության, որ նույնիսկ ուզում ես պարզապես պառկել եւ քնել ինչ-որ տեղ։ Սկզբունքորեն, դա անում են որոշ ամերիկացիներ։ Տեսել եմ արտաքինից բացարձակ նորմալ մարդկանց, ովքեր պառկած էին նստարանին՝ նինջ անելով ընթերցանությունից հետո, օրինակ։

Եվ գիտե՞ք ինչ։ Այստեղ բառեր պետք չեն։ Եկեք ես պարզապես ցույց տամ լուսանկարները.

...

Այգու վերջին մասը դարձավ մեծ հասարակական վարդերի այգին, որը անվճար է այցելության համար, բայց շատ խիստ պաշտպանության տակ։ Պոկված վարդի համար նախատեսված է $500 տուգանք։ Ահա այսպիսի գործեր։

Բայց այստեղի վարդերը, հավատացեք, արժեն դրան։ Նրանք իսկապես եզակի են։ Այս գրառումը, ինչպես նախորդը, պարզապես բաղկացած կլինի լուսանկարներից։ Այստեղ, կարծում եմ, բառեր պետք չեն։ Այս դեպքերում պետք է անջատել գլուխը եւ պարզապես վայելել։

Յուրաքանչյուր վարդ գրեթե իմ ափի չափ է, եւ առանց մեկ վնասվածքի։ Նրանք կատարյալ են։ Այգում, իհարկե, կա խելահեղ բուրմունք, որը ոչնչի հետ չի համեմատվում։ Այստեղ կարելի է անվերջ զբոսնել եւ պարզապես վայելել միջավայրը՝ խելահեղ գեղեցկության եւ զբոսաշրջիկների տեսքով, ովքեր լուսանկարում են այդ գեղեցկությունը։ Մի փոքր այն կողմ կա փոքր ամֆիթատրոն, որտեղ այդ օրը նվագում էին ինչ-որ փողոցային երաժիշտներ։ Ոչ պաշտոնապես, ոչ, բայց նույնպես հաճելի է։

Որպես արդյունք.

Պորտլենդը այն քաղաքն է, ուր ես կտեղափոխվեի ապրելու։ Մեծ քաղաքի եւ բնության միջեւ այսպիսի կատարյալ հավասարակշռություն, ինչպես Մոնտանան։ Խելահեղ գեղեցիկ վայրեր, որոնք լցված են ինչ-որ հոգեւոր ներդաշնակությամբ։ Խորհուրդ եմ տալիս բոլորին այցելել այս քաղաքը։