Ես 10-րդ դասարանում էի, երբ առաջին անգամ լսեցի «Work and Travel USA» ծրագրի մասին։ Անգլերենի իմ ուսուցիչը հիացմունքով պատմում էր իր ուղեւորության մասին, եւ հենց այդ պահին մի փոքրիկ աղջկա մոտ երազանք ծնվեց, որի իրականացման համար մոտ 5 տարի պահանջվեց։ Ամերիկա մեկնելն ինձ հաջողվեց միայն 3-րդ կուրսն ավարտելուց հետո։ Ոգեւորությամբ եւ անհամբերությամբ ես պատմում էի այդ մասին ընկերուհիներիս, եւ վարակվելով իմ երազանքով՝ նրանք նույնպես որոշեցին գնալ։ Մենք երեքն էինք՝ ես (Ալյոնա), Կարինան եւ Անաստասիան։ Եվ այսպես, երեք երիտասարդ աղջիկներ, որոնք գրեթե երբեք Ռուսաստանի սահմաններից դուրս չէին եկել, մեկնեցին իրենց առաջին մեծ ինքնուրույն ճանապարհորդությանը՝ դեպի ամեն ինչ նոր, անսովոր եւ զարմանալի մի աշխարհ...

Նյու Յորք

Մեր ինքնաթիռը վայրէջք է կատարում Նյու Յորքի օդանավակայանում, մեր աչքերը ագահորեն նայում են պատուհաններից, մթնում է։ Ինքնաթիռում տեսնելով INTEREXCHANGE ֆիրմային շապիկով մի տղայի (շնորհակալություն դրա համար CMO-ին), մենք անմիջապես ծանոթանում ենք նրա հետ եւ միասին ուղեւորվում քաղաքի կենտրոնում գտնվող Փենսիլվանիա հյուրանոց։ Տղայի անունը Պավել է, ես ուրախ եմ մեր ծանոթության համար, մենք մինչ օրս շփվում ենք։ Հաջորդ երկու օրն անցկացնում ենք Նյու Յորքում, ավելի ու ավելի մոտիկից ծանոթանում քաղաքին, զննում տեսարժան վայրերը, զբոսնում Times Square-ով։ Կուրացած թվային ցուցատախտակներից, ցնցված գիշերային ժամերին մարդկանց այսպիսի մեծ հոսքից, հագնված եւ ոչ այնքան հագնված մարդկանցից, մուլտֆիլմերի եւ կինոյի հերոսներից, որոնք փորձում էին ստիպել մեզ գումարի դիմաց լուսանկարվել իրենց հետ, մենք քայլում էինք բաց բերաններով, ոչ մի կերպ չէինք կարողանում մինչեւ վերջ գիտակցել, որ մենք գտնվում ենք երկրագնդի մյուս ծայրում, որ վերջապես մեզանից յուրաքանչյուրի երազանքը սկսել է իրականանալ։

Երբ 12 տարեկան էի, Սաշա անունով մի ընկեր ունեի, մենք նույն տարիքի էինք, բայց, ցավոք, նա ծնողներ չուներ եւ մեծանում էր մանկատանը։ Մի օր իմացա, որ նրան որդեգրել է ամերիկյան մի ընտանիք, եւ նա մեկնել է Ամերիկա, մենք նրա հետ այլեւս չենք հանդիպել։ Այդ ժամանակից 9 տարի է անցել... Եվ ահա, հայրենիքիցս այսքան հեռու գտնվելով՝ իմ առջեւ տեսնում եմ հասուն, գեղեցիկ, վեհաշուք շիկահեր տղայի, վազում եմ նրան ընդառաջ, գրկում եմ, եւ սիրտս խելահեղորեն բաբախում է, կյանքումս երբեք ոչ ոքի հետ այսքան երկար չեմ բաժանվել, եւ դժվար թե կարողանամ գտնել համապատասխան բառեր՝ նկարագրելու այն ամենը, ինչ զգում էի այդ պահին։ Մենք ամբողջ օրը զբոսնում ենք քաղաքով, այցելում Ազատության արձան, բարձրանում Empire State Building, եւ մեր երջանկությունը սահման չունի... Բայց գալիս է բաժանվելու ժամանակը, եւ մենք խոստանում ենք միմյանց, որ այս ամառ անպայման կհանդիպենք եւս մեկ անգամ։

Հյուսիսային Կարոլինա, Գրանդի

Ահա եւ սկսվեց մեր ինքնուրույն կյանքը եւ աշխատանքային առօրյան։ Մենք ապրում ենք Գրանդի անունով մի փոքրիկ քաղաքում, ես ավելի շուտ դա գյուղ կանվանեի։ Այն պատկերը, որը ես անընդհատ տեսնում էի ֆիլմերում, այդ իսկական գյուղական Ամերիկան, ես կարողացա լիովին զգալ եւ ներծծվել դրանով հենց Գրանդիում։ Առավոտյան արթնանալով՝ միշտ նայում էի պատուհանից՝ փնտրելով մեր առավոտյան «հյուրերին»՝ նապաստակներին եւ սկյուռիկներին։ Սա առաջին բանն էր, որի մեջ սիրահարվեցի Ամերիկայում՝ դու կարող ես շատ հաճախ կենդանիների հանդիպել հենց քո հողամասում կամ ճանապարհին։ Անցնելով աշխատանքի նկարագրությանը՝ ուզում եմ ասել, որ մեր գործատուները բարի, արձագանքող տարեց զույգ էին, որոնք մայրուղու վրա՝ Outer Banks առողջարան տանող ճանապարհին, պահում էին մրգերի, բանջարեղենի եւ ամեն տեսակ թխվածքների իրենց խանութը, ամերիկացիները սիրում էին մտնել նրանց խանութ։ Մենք աշխատում էինք օրական 8 ժամ, շաբաթը 5 օր։ Հանգստյան օրերը մշտապես նվիրում էինք նոր շրջակայքի ուսումնասիրությանը, գնում էինք փարոսի մոտ, Wright brothers հուշահամալիր, զբաղվում էինք դելտապլաներիզմով, հագուստ էինք գնում մոլերում եւ անպայման արեւի տակ տաքանում լողափին։ Հյուսիսային Կարոլինայում կան հիանալի մաքուր եւ ոչ մարդաշատ լողափեր, ամենահարմարավետներից մեկը, որտեղ ես եղել եմ։ Օվկիանոսի ջուրը տաք էր, եւ մենք ճչալով «բռնում» էինք ալիքները։ Բայց կար մեկ վտանգ՝ շնաձկները, ահա թե ումից էինք մենք ամենաշատը վախենում աշխարհում եւ փորձում էինք հեռու չլողալ։

Մի անգամ երեկոյան հեծանիվով զբոսնելիս հասանք մի տան, որի տերերն ունեին մի քանի ձի եւ մի ավանակ։ Մենք կանգ առանք հմայված, եւ մեզ այնքան էր ուզվում դիպչել նրանց, շոյել։ Տանտերը այդ ժամանակ խոտհնձիչով հնձում էր խոտը եւ ականջակալներով էր, նա մեզ չէր նկատում, եւ մենք ամբողջ ուժով ցատկոտում եւ ձեռքերով թափահարում էինք, որպեսզի գրավենք նրա ուշադրությունը։ Վերջապես, տեսնելով մեզ՝ նա մոտեցավ, եւ մենք ծանոթացանք, պարզվեց, որ նրա կինը՝ Վենդին, շատ է սիրում ձիերին եւ այդ պատճառով պահում է նրանց։ Նա զբաղվում է բարեգործությամբ եւ հաճախ երեխաներին զբոսնեցնում է իր կենդանիների վրա, ինչպես նաեւ նրանք կազմակերպում են արտագնա երեկույթներ, որտեղ գլխավոր հերոսը բոլոր երեխաների սիրելին է՝ Ջորջ ավանակը։ Ամերիկայում ինձ ապշեցրած երկրորդ երեւույթը՝ մարդիկ շատ բաց են եւ միշտ պատրաստ են խոսել քեզ հետ եւ օգնել քեզ։ Վենդին սիրալիրորեն առաջարկեց մեզ հաջորդ օրը հեծնել իր ձիերին, եւ գազարով զինված՝ մենք նորից գնացինք նրա մոտ։ Ես ուզում եմ հսկայական շնորհակալություն հայտնել այս ընտանիքին այն բանի համար, որ նրանք օգնում են անապահով ընտանիքների երեխաներին, այն բանի համար, որ նրանք այս աշխարհում այսքան բարություն են բերում։ Մենք մինչ օրս կապի մեջ ենք նրանց հետ, եւ նրանք մեզ հրավիրում են եւս մեկ անգամ այցելել իրենց։

Գրանդիում ավելի քան մեկ ամիս ապրելով՝ մենք սկսեցինք կարոտել հասակակիցների հետ շփումը, քանի որ բոլորը, ում հետ մենք շփվում էինք, 40 տարեկան եւ ավելի էին։ Մենք ինտերնետում տեսնում էինք, թե ինչպես են նույն ծրագրի մասնակից այլ երիտասարդներ զվարճանում երեկույթներին, իսկ մենք նույնիսկ հնարավորություն չունեինք հասնելու նման երեկույթի, որովհետեւ շրջակայքում մեր տարիքի երիտասարդներ չկային։ Մեզ սկսեցին այցելել մտքեր, որ մենք չենք կարողանա այսպես ապրել եւս 2.5 ամիս, այնուամենայնիվ, մենք այստեղ էինք եկել հույզերի, նոր ընկերների եւ արկածների համար...

Տեղափոխություն

«Արկածնե՞ր։ Դու արկածներ էիր ուզում։ Խնդրեմ, ստացիր»,- ասաց վերեւից։

Գործատուների հետ մեր տեղափոխության մասին խոսելուց հետո մենք տեսանք նրանց տխուր դեմքերը, եւ այդ ժամանակից ի վեր մեր հանդեպ վերաբերմունքը փոխվեց։ Մնացել էր աշխատել եւս երեք օր, իսկ աշխատավայրում իրավիճակը գնալով ավելի ու ավելի էր լարվում։ Վերջին աշխատանքային օրը ավարտվեց, հաջորդ առավոտյան մենք արդեն գնել էինք ավտոբուսի տոմսեր մեկ այլ քաղաքից, եւ, չեմ նկարագրի, թե ինչպես ամեն ինչ ստացվեց, բայց այդ գիշեր մենք հայտնվեցինք փողոցում՝ ճամպրուկներով, դավաճանված մեր ծանոթների կողմից, ատելի մեր գործատուների համար, գիշերելու տեղ չունեինք, չգիտեինք, թե ինչպես ենք անցկացնելու այդ գիշերը։ Օ՜, ինչքան ուրախ էի, որ ես մենակ չեմ, որ ես իմ ընկերուհիների հետ եմ, եւ հուսահատության ու շոկի պահից հետո գլուխս արագ սկսեց աշխատել, մենք փորձում էինք մտածել, թե ուր գնանք այդ գիշեր։ Մենք գտանք երիտասարդների մի խումբ, որոնց հետ հետո գնացինք մեր առաջին ամերիկյան երեկույթին՝ բաց երկնքի տակ գտնվող հսկայական լողավազանում։ Մեզ հանդիպեցին շատ լավ երիտասարդներ, որոնք նաեւ օգնեցին մեզ հաջորդ օրը հասնել ավտոբուսի կայարան։

Վաշինգտոն ԿՇ

Դեռ Գրանդիում աշխատելիս մենք մի անգամ խոսակցության բռնվեցինք Մերի անունով մի գնորդի հետ, որը պատմեց մեզ, որ ինքը Վաշինգտոնից է, եւ ակնարկեց, որ եթե մենք անցնենք այդտեղով, ապա անպայման մտնենք իրեն տեսնելու։ Մենք ուղեւորվում էինք Հեմփթոն բիչ, Նյու Հեմփշիր նահանգ, եւ քանի որ Վաշինգտոնը ճանապարհին էր, մենք մեր երթուղին անցկացրեցինք դրա միջով եւ պայմանավորվեցինք գիշերել մեր ծանոթ Մերիի մոտ։ Նա մեզ դիմավորեց մեքենայով եւ անմիջապես տարավ քաղաքը ցույց տալու։ Այս քաղաքի բոլոր թանգարանները եւ տեսարժան վայրերը գտնվում են հենց կենտրոնում, ինչը շատ հարմար է մեզ՝ զբոսաշրջիկներիս համար։ Արդեն սկսում էր մթնել, եւ քաղաքը պատվեց այնպիսի ռոմանտիկայով, որ ես նույնիսկ ցանկություն պահեցի, բայց դա գաղտնիք է։ Իմ հիշողության մեջ Վաշինգտոնը մնաց որպես շատ մաքուր, մշակութային, ժամանակակից եւ գեղեցիկ քաղաք։ Այստեղ մարդիկ ճաշակով են հագնվում, մենք անընդհատ նայում էինք անցորդներին՝ լինի դա իր շան հետ գիշերային վազք կատարող աղջիկ, թե գործնական կոստյումով եւ ձեռքին դիվանագիտական պայուսակով տուն գնացող վեհաշուք տղամարդ։ Քաղաքի մթնոլորտը շատ հաճելի է, ես անպայման կուզենայի վերադառնալ այստեղ։ Մերին շատ զվարճալի եւ առաջադեմ մայրիկ էր, պատմում էր մեզ իր կյանքից զվարճալի պատմություններ կամ, օրինակ, թե ինչպես էր նա կեղծ ID գնել իր անչափահաս դստեր համար, որպեսզի նա կարողանա այցելել գիշերային հաստատություններ։ Ամեն անգամ, երբ մենք ինչ-որ մեկի մոտ էինք գիշերում, մենք բռունցքներով վիճում էինք, թե ում է հասնելու ավելի հարմարավետ մահճակալը, եւ այս անգամ բախտը իմ կողմն էր, ես քնում էի թագավորական մահճակալին, իսկ իմ տակ՝ գորգի վրա, քնում էր իմ «պահապանը»՝ Մերիի շունը։ Ես շատ եմ սիրում կենդանիներին, հատկապես շներին, այնպես որ այդ գիշեր ես անասելի երջանիկ էի եւ, ինձ ապահով զգալով, քնեցի...

Նյու Հեմփշիր, Հեմփթոն բիչ

Մենք գնացինք հենց այս քաղաք, որովհետեւ այնտեղ մենք ունեինք Ռուսաստանից ծանոթ երիտասարդներ, որոնք նույնպես, ինչպես եւ մենք, եկել էին Work and Travel ծրագրով։ Նրանք մեզ ամեն կերպ օգնում եւ աջակցում էին։ Սկզբում մենք ստիպված էինք ապրել մոթելում, փոքրիկ սենյակում՝ չորսով, Ղազախստանից եկած մի տղայի հետ, որովհետեւ այդպես ավելի էժան էր վճարել մոթելում բավականին ոչ էժան կացության համար։ Օվկիանոսի ափին, որտեղ գտնվում է Հեմփթոն բիչ քաղաքի բոլոր իրադարձությունների եւ միջոցառումների էպիկենտրոնը, բնակարան գտնելը անհնար էր, որովհետեւ ժամանած ուսանողները «շատ էին»։ Եվ վերջապես, աշխատանք փնտրելու մեր երրորդ օրը, մեզ հաջողվեց աշխատանքի անցնել մի փոքրիկ մասնավոր հյուրանոցում՝ երեքով մեկ տեղում։ Հենց այս իրադարձությունը ես համարում եմ մեր ամբողջ զվարճալի ամառային ամերիկյան կյանքի մեկնարկային կետը։ Գործատուները ամուսիններ էին՝ զարմանալի սիրո պատմությամբ։ Նա 27 տարեկան էր եւ, լինելով իր հյուրանոցի սեփականատերը, ընդունում էր նաեւ, ինչպես եւ հիմա, օտարերկրյա երիտասարդների ամառային աշխատանքի։ Մի անգամ նրա աշխատանքի վայր եկավ Իռլանդիայից 20-ամյա մի աղջիկ, որը հետագայում դարձավ նրա կինը։ Մեր կոլեկտիվը մեծ էր, կային երիտասարդներ Լիտվայից, Լեհաստանից, Ուկրաինայից, Ռումինիայից եւ հենց ամերիկացիներ։ Ընդհանուր առմամբ, ստացվեց հարուստ Cultural Exchange, ինչը մեզ պակասում էր Հյուսիսային Կարոլինայում։ Չակը եւ Ջեքին՝ այսպես էին կոչվում մեր գործատուները, շատ հոգատար էին բոլորի նկատմամբ եւ հոգ էին տանում մեզ պես ծնողները, տանում էին մեզ խանութներ, անընդհատ պատմություններ էին պատմում, կատակում եւ նաեւ երեկույթներ կազմակերպում։ Ես շատ էի սիրում այն երեկոները, երբ Չակը երեկոյան նստում էր իր հյուրանոցի մոտ՝ ձեռքին կարմիր գինու գավաթով, եւ զվարճացնում էր մեզ իր պատմություններով, իսկ մենք, ականջներս սրած, հետաքրքրությամբ լսում էինք նրան։

Այսպես էր ընթանում մեր նոր կյանքը Հեմփթոն բիչում։ Մեզ տեղավորեցին օվկիանոսի ափին գտնվող մի տանը։ Ես միշտ կհիշեմ այդ վայրը հոգուս ջերմությամբ, այն զգացողությունները, երբ դու քնում ես անծայրածիր հզոր օվկիանոսի ձայների ներքո։ Դեռ մեր ժամանման սկզբում մոթելում ապրելիս մենք ծանոթացանք մի շատ զարմանալի մարդու՝ Դիեգոյի հետ։ Այս տղան համաձայնեց մեզ տանել լողափ եւ նույնիսկ փորձեց մեզ գումար տալ սննդի համար։ Այնքան զվարճալի, բաց, անհավանական եւ բարի մարդ հանդիպեց մեր ճանապարհին։ Նա Բոստոնից էր եւ հաճախ մեզ տանում էր այնտեղ էքսկուրսիաների։ Նրանից լավ էքսկուրսավար կստացվեր։ Հեմփթոն բիչ նա եկել էր քաղաքային եռուզեռից հանգստանալու մոտ մեկ ամսով։ Ինչքա՜ն արկածներ էին լինում, երբ մենք գնում էինք նրա հետ զբոսնելու։ Բայց մեկ ամիս անցավ, եւ եկավ նրա մեկնելու ժամանակը, մենք ամենեւին չէինք ուզում բաժանվել նրանից, չէ՞ որ մենք չորսով այնքան էինք մտերմացել, եւ ես հիշում եմ, թե ինչպես էի գրկում նրան այդ վերջին գիշերը, եւ արցունքները հոսում էին առվակի պես։ Ես չէի մտածի, որ այսքան կարճ ժամանակում այսքան կկապվեմ ինչ-որ մեկի հետ։

Երբ սեզոնը մոտենում էր ավարտին, եւ հյուրանոցում աշխատանքն արդեն քիչ էր, մենք շատ ազատ ժամանակ ունեցանք, այն ժամանակ մենք պլանավորեցինք ուղեւորություն դեպի Նիագարայի ջրվեժ։ Այս զարմանալի վայրը պարզվեց ամենագեղեցիկ բնական երեւույթն էր, որ ես տեսել եմ։ Բարձրությունից թափվող ջուրը, միաձուլվելով արեւի ճառագայթների հետ, առաջացնում էր ոչ թե մեկ, այլ միանգամից մի քանի ծիածան։ Դու լողում ես լաստանավով դրա երկայնքով, դու ամբողջությամբ թրջված ես, ուզում ես այդ ամենը ֆիքսել տեսախցիկով, որպեսզի հետո ցուրտ ձմեռային օրերին հիշես, բայց չես կարող, քանի որ ամեն ինչ կթրջվի։ Հետեւաբար, այն ամենը, ինչ տեսնում էի, ես ամբողջ ուժով փորձում էի հնարավորինս մանրամասն պահել հիշողությանս մեջ, եւ ուզում եմ ասել, որ ինձ դա հաջողվեց։ Ես հիմա էլ այդ ամենը տեսնում եմ աչքերիս առջեւ։

Վերջնական trip

Չեմ նկարագրի մեկնելուց առաջ վերջին 10 օրվա ընթացքում տեղի ունեցած բոլոր իրադարձությունները, կփորձեմ հնարավորինս հակիրճ նկարագրել այն քաղաքները, որոնք մեզ հաջողվեց այցելել։

Լոս Անջելես

Մենք Բոստոնից Լոս Անջելես թռանք 5 ժամ։ Լոս Անջելեսը չափազանց մեծ քաղաք էր, մենք նույնիսկ չէինք սպասում, որ այն այսքան մեծ է։ Այս քաղաքում ավելի լավ է տեղաշարժվել սեփական ավտոմեքենայով, քան հասարակական տրանսպորտով, որովհետեւ քաղաքը զննելիս ստիպված ես լինում հաղթահարել զգալի հեռավորություններ։ Իհարկե, այցելեցինք հայտնի HOLLYWOOD-ը, փառքի ծառուղին, c Ranyon Canyon-ից բացվում է քաղաքի զարմանալի տեսարան, եւ եթե դուք Լոս Անջելեսում լինեք, անպայման այցելեք այս վայրը։

Լաս Վեգաս

Օ՜՜՜։ Սա քաղաք-հեքիաթ է։ Այստեղ որպես այդպիսին տեսարժան վայրեր չկան, բայց կա քաղաքի կենտրոնը, որը շողշողում է նորաձեւ հյուրանոցներով, շքեղ ավտոմեքենաներով, թանկարժեք ռեստորաններով եւ խաղատներով։ Մենք կանգ առանք Ստրատոսֆերա հյուրանոցում, որի 125-րդ հարկում կա դիտահարթակ, իսկ ավելի վեր՝ երկու հարկ վերեւ, տեղակայված են ատրակցիոններ։ Պատկերացնո՞ւմ եք, ատրակցիոններ հյուրանոցի 127-րդ հարկում։ Այս քաղաքը, կարծում եմ, բոլորի մոտ թողնում է ուժեղ տպավորություններ, այն գրեթե երբեք չի քնում։

Սան Ֆրանցիսկո

Անմիջապես հիշվում է բոլորին ցավալիորեն ծանոթ «If you are going to San Francisco...» երգը։ Այս քաղաքում տիրում է հանգստության, ռոմանտիկայի եւ ազատության մթնոլորտ։ Քաղաքը շրջապատված է Սան Ֆրանցիսկոյի ծոցով։ Միայն Golden Gate Bridge-ի տեսարանն արժե տեսնել, իսկ Lombard street-ը ընդհանրապես ապշեցնում է իր ոլորապտույտությամբ։

Ամփոփելով՝ ես ուզում եմ դիմել քեզ՝ իմ բլոգի ընթերցող։ Եթե դու դեռ մտորումների մեջ ես՝ գնալ, թե ոչ Ամերիկա ծրագրով, իմ խորհուրդը քեզ՝ նույնիսկ մի՛ մտածիր, գնա՛։ Որովհետեւ այսքան կենսափորձ, այսքան անկանխատեսելի եւ զարմանալի պահեր, մոլորակի բոլոր անկյուններից ընկերներ դու դժվար թե միաժամանակ ուրիշ տեղ ձեռք բերես։ Անգլերենի մակարդակս նկատելիորեն բարելավեցի, արդեն հեշտ դարձավ շփվել լեզվակիրների հետ, թեեւ ուղեւորության սկզբում ես դժվարությամբ էի հասկանում, թե ինչ են նրանք ասում։

Աշխարհը այնքան բազմազան է, եւ ամեն ինչ դրանում անկրկնելի է, եւ այս ծրագրի յուրաքանչյուր մասնակից ունի իր պատմությունը, որը նման չէ ոչ մեկին։ Բարի ճանապարհ, իմ թանկագին ընթերցող, ստեղծի՛ր քո նոր պատմությունը։