Բարի ավանդույթները հիանալի բան են: Ես եւ իմ ընկերը Ալյասկայից ունենք մեկը՝ ամեն ամառ տեսնվել: Մի երկու-երեք օր միասին՝ մեկ տարվա սպասում, մի երկու-երեք օր միասին՝ մեկ տարվա սպասում... Մեկ տարվա կարոտ, «հաղորդագրություն ուղարկել» եւ, անշուշտ, իմանալը, որ նոր հանդիպումը սարերի հետեւում չէ:

Երեք տարի Սաշան գալիս էր ինձ մոտ Բելառուս, իսկ չորրորդ ամռանը, այն նույն, որը համընկավ իմ ԱՄՆ կատարած ուղեւորության հետ, հանդիպման կետ ընտրեցինք Նյու Յորքը:

2015 թվականի օգոստոսի 26-ը: Ես Մանհեթենի կենտրոնում եմ: Դե, ես՝ ես եւ (կրկին բարեւ!) իմ անբարձրացնելի ճամպրուկը՝ ամեն ինչով լցված, մի ձեռքում, լոնգբորդը՝ մյուսում, ուսերիս՝ նվերներով լի պորտֆելը. ուր գնալ, ինչ անել՝ հասկացողությունս զրո է:

«Չեմ կորչի, առաջին անգամ չէ, որ անծանոթ քաղաքում եմ, չէ՞»,- մտածեցի ես՝ իմ ողջ ունեցվածքով սեղմվելով մոտակա «Starbucks»-ի մեջ: «Հիմա wi-fi կբռնեմ, եւ ամեն ինչ յուղի պես կգնա»:

Նյու Յորք մեկնելուց մեկ շաբաթ առաջ Սաշայի հետ airbnb.com-ում տանիք գտանք՝ սենյակ բրուքլինյան արտ-բնակարանում: Տանտիրուհին՝ խարիզմատիկ ամերիկուհի Դանան, խոստացավ ինձ տալ մուտքի դռան բանալին, հենց որ հասնեմ նշանակետին՝ Nassau Ave-ի շրջակայքում: Որտեղ է դա եւ ինչ է դա՝ կարող էի միայն գուշակել: Նրան հաղորդագրություն ուղարկեցի, որ մեկ ժամից կլինեմ, եւ որոշեցի, որ տաքսի բռնելը խնդրի լավագույն լուծումն է: Թանկ է՞: Այո, բայց մի՞թե ես ամբողջ ամառ իզուր էի աշխատել: Կարելի է նաեւ շքեղություն թույլ տալ:

Ճիշտն ասած, «շքեղություն» անելս այնքան էլ չստացվեց: Նստեցի առաջին պատահած մեքենան, որի ղեկին սեւամորթ վարորդ էր, մտածելով, որ հիմա նա ինձ քամու պես կհասցնի ցանկալի Nassau, բայց ինչ-որ պահի հասկացա, որ ամեն ինչ ըստ պլանի չէ:

«Հեյ, ինչո՞ւ ես այդքան համեստ, սա Նյու Յորքն է՝ մեծ հնարավորությունների քաղաք, այստեղ բոլորը բաց են նոր ծանոթությունների համար»,- ընդհատեց լռությունը տղամարդը: «Ինչո՞ւ ես ընդհանրապես պետք է ինչ-որ բան ասեմ»,- մտածեցի ես: «Եվ համեստ չեմ, պարզապես հոգնել եմ ճանապարհից»,- արտասանեցի ես ի պատասխան: «Ա՜,- շարունակեց վարորդը,- հասկանում եմ: Լսիր, իսկ եթե մի տղա ցույց տար քեզ իր անդամը, ի՞նչ կանեիր, հաստատ կփախչեիր, չէ՞: Այստեղ վաղուց ոչ ոք այդպես չի անում: Գիտե՞ս՝ ինչպես պետք է քեզ պահել: Այդպես, պետք է ասել այդ տղային, թե՝ ուուու, ինչ մեծ է, կամ՝ պֆֆֆ, չի տպավորում. սա Նյու Յորքն է: Ես էլ էի սկզբում համեստ, դե, երբ նոր էի եկել այստեղ, բայց հետո այս քաղաքը փոխեց ինձ»:

Չգիտեի՝ ծիծաղե՞մ, թե՞ լաց լինեմ: «Ինչո՞ւ: Ինչո՞ւ եմ ես միշտ բախտավոր ինչ-որ հիմարների հարցում: Օ՜, թերեւս թաղվեմ հեռախոսիս մեջ, աբստրակցվեմ, ձեւացնեմ, որ զբաղված եմ, գուցե հետեւիցս ընկնի»,- ուղեղս լարված աշխատում էր:

Ինչ-որ պահի հասկացա, որ մեր «կառքը» սկսում է դանդաղել՝ դուրս գալով ճամփեզր: Մտովի ռմբակոծում էի այս հոգեբանին բոլոր վատ բառերով, որոնք իմ զինանոցում կային, եւ պատրաստվում էի վատթարագույնին:

«Հեյ, նայի՛ր, դե՛»,- գրեթե շշուկով ասաց նա ինձ: Ես որոշեցի ոչինչ չնկատել տալ. «Հեյ, սըր, գուցե մենք արդեն գնա՞նք»,- «Հեյ, հեյ, դե՛, նայի՛ր»:

Լավ կլիներ՝ ընդհանրապես չնայեի: Մոտենալով ապակե միջնապատին, որը բաժանում էր վարորդին եւ ուղեւորին, ես նայեցի առաջ. «սըրը» նստած էր արձակված կայծակաճարմանդով տաբատով եւ ձեռքով շոյում էր իր «արժանապատվությունը»: Ես գոռացի: Մեկ րոպե անց մենք տեղից շարժվեցինք:

«Քեզանից 40 դոլար»։ - «Ոչ մի խնդիր, փառք աստծո, որ մենք ընդհանրապես հասանք»,- ես պատրաստ էի գոռալ երջանկությունից՝ հիմա դուրս կգամ ազատության մեջ, վերջապես: - «Միայն ոստիկանությանը մի՛ ասա, լա՞վ: Մենք այստեղ բոլորս ընկերներ ենք, լա՞վ: Ես պարզապես ուզում էի քեզ ցույց տալ, թե ինչ է Նյու Յորքը, լա՞վ: Իսկ իմ ընկերը նույնպես ցույց տվեց մի աղջկա՝ հիմա բանտում է նստած: Մի՛ ասա, լա՞վ»։ - «Աստված իմ, լա՞վ, միայն արդեն արագ հեռացիր»:

Ստանալով բնակարանի բանալիները՝ որոշեցի, որ «այսօրվա» համար Նյու Յորքն ինձ համար ավելի քան բավարար էր: Ճաշը եւ երեկոն անցկացրի մեր բրուքլինյան բնում՝ սպասելով Սաշային եւ մարսելով այն ամենը, ինչ պատահել էր ինձ հետ:

Հետո՝ ավելի հանգիստ: Մեր նյույորքյան օրերը միշտ անցնում էին նույն պլանով. առավոտյան ժամը իննին, մինչ Սաշան վերջացնում էր իր վերջին երազները, ես դուրս էի գալիս աշխույժ փողոց՝ լեհական խանութից նախաճաշի համար մթերք գնելու. հյութ, կաթնաշոռային կարկանդակ, ապխտած միս եւ ձու. մենք սովորաբար միասին էինք պատրաստում՝ միաժամանակ քննարկելով, թե ուր ենք գնալու այսօր:

Մենք քայլում էինք այնքան ժամանակ, մինչեւ ոտքերը սկսում էին դողալ հոգնածությունից: Շատ էինք նկարահանում: Շատ էինք ծիծաղում ամեն ինչի վրա: Հարյուրավոր անգամներ շեղվում էինք ճանապարհից եւ, ի վերջո, միեւնույն է, գտնում էինք ճիշտ ճանապարհը:

Մենք գրեթե ամենուր էինք եղել՝ Փոքր Իտալիայում, Չայնաթաունում, Բրուքլինում, հրեական թաղամասում, Բրայթոն Բիչում եւ Մանհեթենում:

Մենք քնում էինք Կենտրոնական պարկի խոտերի վրա եւ տոնում էինք երկար սպասված հանդիպումը «Mari Vanna»-ում՝ մեգապոլիսի կենտրոնում գտնվող ռուսական ռեստորանում: Մենք երգում էինք Լենոնի հուշարձանի մոտ «Բիթլզ»-ի երգերը նվագող տարօրինակ մարդու հետ եւ թափառում էինք գիշերային Բրուքլինով՝ տուն փնտրելով: Մենք գումարը ծախսում էինք ամեն տեսակ հիմարությունների վրա եւ երջանիկ էինք:

Երեկոյան մենք վազում էինք սուշիի հսկայական տուփի հետեւից մեր տան առաջին հարկում գտնվող ճապոնական ռեստորան, եւ հետո այդ ձկնային հրաշալիքը ուտում էինք մեր բնակարանի պատշգամբում՝ ֆոնին միացնելով «Փերի բադակտուցը»:

Նյու Յորքը յուրաքանչյուրի համար յուրովի է: Ոմանք կասեն՝ կեղտոտ է, անչափելի, անօթեւանների եւ մուրացկանների հոտով, ես կասեմ՝ «այ դոնթ քեա»: Ինձ դուր է գալիս այս քաղաքի ռիթմը, նրա բաբախող էներգիան, ոճը եւ հակադրությունները: Դուր է գալիս ինձ զգալ նրա գունագեղ ամբոխի մի մասը:

Ինձ պարզապես դուր է գալիս այն:

Դժվար է բոլոր մտքերը տեղավորել մի փոքր գլխում՝ այստեղ տետրն էլ քիչ կլիներ:

Կարճ ասած՝ ես. մինչեւ ականջներս. սիրահարված եմ: