Ծրագրի ամենահետաքրքիր մասը եկավ՝ ճանապարհորդությունը։ Դեռ այն ժամանակ, երբ մենք մեր երկրում էինք, ընկերուհուս հետ խոստացանք միմյանց, որ անպայման պետք է այցելենք Miami Beach եւ լողանք օվկիանոսում) Միգուցե բանալ է, բայց երազանքը երազանք է։
Հենց սկզբում մենք գնացինք Chicago՝ քամիների քաղաք, մաֆիայի քաղաք, առաջին երկնաքերերի քաղաք եւ Ամերիկայի թատերական մայրաքաղաք։
Ես իսկապես սիրահարվեցի այս քաղաքին եւ չգիտեմ ինչու, բայց սա իմ քաղաքն է։ Անհնար է նկարագրել այս քաղաքի ողջ գեղեցկությունը, այն եզակի է իր երկնաքերերով եւ աշխարհի ամենաբարձր շենքերից մեկի՝ Willis Tower-ի հիանալի տեսարանով։
Ես երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես բարձրացա 103-րդ հարկի Skydeck՝ 412 մետր բարձրության վրա, եւ կանգնած ապակե պատշգամբում՝ նայում էի այս ամբողջ գեղեցիկ քաղաքին, եւ դա իսկապես անմոռանալի զգացողություն է։ Ճիշտն ասած, շատ սարսափելի էր, նույնիսկ իմանալով այն փաստը, որ ապակին դիմանում է մինչեւ 4 տոննա քաշի։
Ես շատ եմ կարոտում Chicago-ն եւ ընդհանրապես չէի ուզում հեռանալ այնտեղից։ Մխիթարում էր այն, որ հաջորդ կետը արեւոտ Miami Beach-ն էր։
Սա իսկապես դրախտ է երկրի վրա։ Այնպիսի զգացողություն է ստեղծվում, որ այնտեղ ոչ ոք չի աշխատում, այլ բոլորը միայն հանգստանում են եւ պառկած օվկիանոսի տաք ավազի վրա՝ խմում են իրենց կոկտեյլները։
Այնտեղ անտանելի շոգ էր, եւ մենք փողոցներով քայլում էինք լողազգեստներով եւ պարեոներով՝ չամաչելով, որովհետեւ այնտեղ դա սովորական բան էր։ Miami-ում մեզ թվում էր, թե հայտնվել ենք Մեքսիկայում. փողոցներում քայլում են իսպանացիներ եւ մեքսիկացիներ, սրճարաններում եւ ռեստորաններում հնչում է իսպանական երաժշտություն, եւ բոլոր ցուցանակները անգլերեն եւ իսպաներեն են։ Բայց ինձ դա նույնիսկ դուր եկավ, քանի որ ամբողջ ամառ մենք աշխատել ենք մեքսիկական ռեստորանում, եւ ես դրա մեջ ինչ-որ հարազատ բան գտա)։
Մենք հոգու խորքից հանգստացանք եւ արեւի տակ շատ ուժեղ այրվեցինք, այնպես որ հետո չէինք կարողանում հագուստ հագնել, իսկ ուսապարկի մասին ընդհանրապես լռում եմ։ Արեւոտ Miami-ից հետո հաջորդում էր New York-ը։ Այնտեղ մենք հասանք գնացքով, խորհուրդ չեմ տալիս երթեւեկել նրանց գնացքներով, իհարկե հարմար է, բայց սարսափելի ցուրտ էր։
New York-ում մենք նախապես գտել էինք կացարան, այնտեղ անցկացրեցինք երեք օր, եւ ճիշտն ասած, նման մեգապոլիսում մեր ժամանակը չբավականացրեց շատ վայրեր այցելելու համար։ Ամբողջ ամառ մենք ուզում էինք հնարավորինս արագ հասնել ԱՄՆ-ի ամենամեծ քաղաք՝ New York։ Այդ օրերի ընթացքում մենք զբոսնեցինք հայտնի Brooklyn Bridge-ով եւ Manhattan Bridge-ով, նստեցինք Times Square-ի կարմիր նստարաններին, տեսանք հենց այդ «Ազատության տիկնոջը»։
Սա շատ գեղեցիկ եւ մեծ քաղաք է, բայց ցավոք, մենք հիասթափվեցինք՝ տեսնելով անօթեւանների հսկայական քանակը, այս գերբնակեցված քաղաքը եւ օդում առկա խեղդող հոտը ինձ տխրեցրին։ Իսկ երբ փողոցում ճանապարհի եզրին տեսա աղբի սար, ես պարզապես չէի հավատում աչքերիս, որ սա հենց այն New York-ն է, որին ես այդքան ուժգին ձգտում էի հասնել, եւ որի մասին նկարահանվել են այնքան ֆիլմեր եւ գրվել են ոչ քիչ երգեր ու բանաստեղծություններ։ Բայց գիտեք, այս աշխարհում ոչինչ կատարյալ չէ, եւ չնայած այս մանր հիասթափություններին՝ ես շնորհակալ եմ այս քաղաքին անմոռանալի զգացողությունների եւ հիշողությունների համար։ Բոլոր տհաճությունները եւ խնդիրները մոռացվում են այն պահին, երբ դու զբոսնում ես Manhattan-ի փողոցներով։ Իհարկե, արժե այցելել այս քաղաք, բայց ես ընդհանրապես չէի ցանկանա ապրել այնտեղ։ Դրանով էլ ավարտվեց մեր անմոռանալի ամառը։
