Այստեղ պետք է լիներ իմ ամառային օրագրից մի գրառում, բայց ֆիզիկապես չեմ հասցնում այն մուտքագրել՝ ժամանակը ջրի պես հոսում է։

Արժե՞ արդյոք գնալ Նահանգներ։ – ԱՐԺԵ։

Վստա՞հ եմ։ – ԱՅՈ։

Ամերիկացիները բոլո՞րը գեր են։ – ՈՉ։

Ճի՞շտ է, որ այնտեղ հավի միսը համեղ չէ։ – ՃԻՇՏ ՉԷ։

Դու հիմա նույնքան արա՞գ ես խոսում, որքան նեյթիվ սփիքերը։ – ԿՈՒԶԵԻ, ԲԱՅՑ ՈՉ։

Իսկ օրական 14 ժամ աշխատելը դժվա՞ր է։ – ԴԺՎԱՐ Է, ԲԱՅՑ ՀՆԱՐԱՎՈՐ։

Էլի՞ կգնաս։ – ԿԳՆԱՄ։

Եվ բոլորին խորհուրդ եմ տալիս։

(Ի դեպ, սա այն հարցերի միայն մեկ տասներորդն է, որոնցով ինձ ողողել են ընկերներս տուն վերադառնալուց հետո)

Համարձակվե՛ք, տղաներ։ Նվաճե՛ք, հանգստացե՛ք, կլանե՛ք հնարավորինս շատ բան, որպեսզի ձմռանը հիշելու բան ունենաք։

Եվ այո, վերջում՝ Ամերիկայում եղած բոլոր ուսանողների սիրելի արտահայտությունը՝ ԱՅՍ ԱՄԱՌԸ ԻՄ ԿՅԱՆՔԻ ԼԱՎԱԳՈՒՅՆ ԱՄԱՌՆ ԷՐ։

Վերջ։