Բանն այն է, որ նույն վայր երկրորդ անգամ վերադառնալը հանգեցրեց նրան, որ դա այլեւս պարզապես սեզոնային զվարճանք չէ, այլ լուրջ կյանքի փորձություն։ Եթե անցյալ տարի բիզնեսի կամ բժշկականի ուսանողներին, որոնք պատրաստում էին գծի վրա, դեռ ինչ-որ կերպ ներողամտությամբ էին նայում, ապա այս տարի ոչ ոք արդեն ոչ մի զիջում չի անում։
Սեզոնը սրվեց մինչեւ սահմանը, հաճախորդները գլխից շատ են, իսկ ռեստորանի սեփականատերն ու մենեջերները պահանջում են ավելին։ Եվ այստեղ սկսվում է ամենա, ներողություն, դժվար մասը։ Նրանց սա դուր չի գալիս, այնտեղ այնպես չէ, իսկ ահա սա պետք է հակառակը լինի, հասկանում եք։ Ընդ որում, նրանք այս ամբողջ ներկայացման վրա ծախսում են նվազագույն քանակությամբ գումար՝ խնայելով յուրաքանչյուր ցենտ, յուրաքանչյուր գնորդի վրա։
Ոչ-ոչ, ես լուրջ եմ։ Միգուցե բիզնեսը հենց սրանո՞ւմ է կայանում։ Խնայողություն ամեն ինչի վրա, ինչ շարժվում է։ Երբ խոհանոցի մենեջերը հանում է երկու ավելորդ ֆրի կարտոֆիլ այն ափսեից, որը ես մատուցում եմ նրա աչքի առաջ՝ բացատրելով դա նրանով, որ ես շատ եմ դրել։ Իմ ռեստորանը ընդհանրապես, երեւի, մի փոքր չի հաշվարկել եկամուտն ու ծախսը անցյալ տարի, եւ այդ պատճառով այս սեզոնին շատ ուժեղ որոշեց խնայել մթերքների վրա՝ գնելով ավելի շատ սառեցված պատրաստի սնունդ, որը բավական է պարզապես նետել սալօջախի կամ ֆրիտյուրնիցայի մեջ եւ... վուալյա։ Իսկ անցյալ տարի մենք գրեթե ամեն ինչ ձեռքով էինք անում։ Իհարկե, աշխատուժը թանկ է։
Բայց մթերքների վրա խնայողությամբ այստեղ չավարտվեց։ Անցյալ սեզոնին յուրաքանչյուր խոհանոցային աշխատող ստանում էր բավականին լավ գումար՝ աշխատելով արտաժամյա այն հաշվին, որ խոհարարները քիչ էին, իսկ աշխատանքը՝ շատ։ Երեւի սեփականատերը զգաց դա եւ որոշեց այս տարի կրճատել մեր աշխատանքային ժամերը, ինչը, անկեղծ ասած, շատ վատթարացրեց սննդի որակը։ Թեեւ ո՞ւմ է դա, ըստ էության, հուզում։ Մեր ռեստորանը միակն է շրջակայքում, եւ մարդիկ հոսում են այստեղ՝ անկախ իրենց վերջին այցելության որակից։ Նրանք ընտրություն չունեն։ Գրեթե մենաշնորհ։
Միեւնույն ժամանակ, սեփականատերն ու մենեջերները ճնշում են գործադրում մեզ վրա այն մասին, որ սննդի որակը չի համապատասխանում իրենց սպասելիքներին։ Մենեջերներից մեկը ընդհանրապես սիրում է ստուգումներ կազմակերպել՝ պատվերներ կատարելով այնպես, որ մենք չիմանանք, որ դա իր համար է։ Շնորհակալություն, գոնե սեփականատերը ուղղակիորեն է պատվիրում։
Այս ամենը հանգեցրեց նրան, որ Ուելդոնը՝ իմ անցյալ տարվա գործընկերը, այստեղի առաջատար գծային խոհարարը եւ պարզապես իմ մտերիմ ընկերը, նյարդայնացավ եւ որոշեց հեռանալ։ Ըստ էության, պատճառները հստակ են եւ հասկանալի։ Նա կոշտ ճնշում էր ստանում վարչակազմից բոլոր կողմերից՝ սննդի պատճառով յուրաքանչյուր մանրուքի համար, ինչպես նաեւ չէր ստանում բավարար քանակությամբ ժամեր, որոնք նրան անհրաժեշտ են պարտքերը փակելու համար։ Նա ակնկալում էր, որ կվաստակի պատկառելի գումար, քանի որ ընկերությունը բարձրացրել էր նրա դրույքաչափը ժամում 2 դոլարով, բայց նրանք ավելի խորամանկ գտնվեցին։ Այո, դրույքաչափը բարձրացրին, իսկ ժամերի քանակը իջեցրին։ Եվ նա ստանում է հիմա լավագույն դեպքում նույն չեկերը, ինչ անցյալ տարի։
Եվ ամեն ինչ ավարտվեց նրանով, որ նա ստացավ պայմանական նկատողություն իր պրոֆիլում այն բանի համար, որ իր ընկերուհին գիշերել էր իր սենյակում։ Դե, դա սպառնում է միայն 25% պահումով այն պայմանական բոնուսից, որը մեր աշխատակիցները ստանում են սեզոնի վերջում, բայց Ուելդոնի համար դա դարձավ վերջին կաթիլը, որից հետո նա որոշեց վերադառնալ հին աշխատանքին իր տանը՝ Տեխասում։
Ընկերության յուրաքանչյուր փորձ՝ կրճատել աշխատանքային ժամերը եւ խնայել մեզ վրա, հանգեցնում էր նրան, որ գծի վրա վազվզում էր, օրինակ, միայն մեկ խոհարար, ինչը, ըստ էության, գրեթե ընդհանրապես իրատեսական չէ՝ հաշվի առնելով, որ այս տարի մենյուն նույնիսկ մի փոքր բարդացրել են որոշ առումներով։ Իհարկե, պատվերները անհավանական երկար էին, իսկ սնունդը՝ ոչ միշտ լավ։
Իսկ փակումը, ինքնին, ընդհանրապես հավերժություն էր տեւում։ Կարծես թե ես արդեն պատմել եմ, որ մենք հատուկ ձգձգում էինք խոհանոցի մաքրման գործընթացը օրվա վերջում, որպեսզի ստանանք երկրորդ խոհարարին գիշերային հերթափոխում։ Հետագայում սկսեցին պարբերաբար հայտնվել նաեւ երրորդ խոհարարները, որովհետեւ առանց նրանց պարզապես իրատեսական չէր հաղթահարել հաճախորդների հոսքը։ Սեփականատերերը չգիտեին, թե ինչպես դրա հետ գլուխ հանել, քանի որ մենք քիչ մարդ ունենք, ուստի միեւնույն է ստիպված ենք վճարել արտաժամյա։ Եվ ի՞նչ են նրանք անում։
Նրանք վարձում են ավելի շատ մարդկանց սեզոնի կեսին։ Նրանք վերցնում են մարդկանց ռեստորանի այլ մասերից եւ նետում գծի վրա՝ պատրաստելու։ Մի անգամ սեփականատերը անցնում էր գծի կողքով պաղպաղակի խանութից մի ռումինացի տղայի հետ եւ հարցրեց ինձ. «Ազիզ, դու չէ՞ որ կկարողանաս սովորեցնել նրան աշխատել գծի վրա»։ Իսկ ի՞նչ պետք է պատասխանեմ։ Իհարկե, կարող եմ։
Դե հիմա հաճախորդների հոսքի ժամանակ մեզ մոտ աշխատում են մարդիկ, որոնք գաղափար չունեն, թե ինչ են անում։ Եվ փոխանակ կենտրոնանալու իրենց դիրքի վրա, մենք հետեւում ենք նրանց։ Փոխարենը սեփականատերերը գոհ են։ Չէ՞ որ նրանք կարծում են, որ այդ ամենը արվում է մատների մեկ հարվածով։ Դրեցիր մարդուն պատրաստելու։ Նա պատրաստում է։ Վուալյա։ Խնայում ենք գումար արտաժամյայի վրա։
Բայց բանն այն է, որ ես արդեն անհանգստանում եմ այս ռեստորանի եւ այն սննդի համար, որը դուրս է գալիս խոհանոցից, քանի որ ես արդեն առաջին տարին չէ, որ այստեղ եմ։ Թեեւ երբեմն ինձ թվում է, որ նույնիսկ սեփականատերերը ավելի քիչ են անհանգստանում, քան մեր խոհարարներից ոմանք, քանի որ նրանց համար ավելի կարեւոր է այն, թե որքան կթողնեն մարդիկ հաշվի մեջ, այլ ոչ թե այն, թե որքան գոհ կլինեն նրանք։ Այդպիսին է բիզնեսը այս վայրերում։ Եվ այստեղ չի աշխատում համակարգը՝ արա ավելի լավ, եւ մարդիկ անպայման կկիսվեն իրենց փորձով, իսկ հետո նաեւ կվերադառնան։ Այստեղ աշխատում է համակարգը՝ արա դա հնարավորինս էժան, վաճառիր հնարավորինս թանկ, իսկ մարդիկ կգան ցանկացած դեպքում, քանի որ նրանք ընտրություն չունեն։
Բայց, դժոխք, ես խելագարի պես սիրում եմ այս վայրը, քանի որ ես ամեն օր ստանում եմ այսպիսի հսկայական փորձ ամբողջ կյանքի համար։ Երբեմն լինում է դժվար, բայց չէ՞ որ իրական կյանքում այդպես էլ պետք է լինի։
