Նրանք, ովքեր կարդացել են իմ նախորդ բլոգը, հավանաբար կհիշեն, որ անցյալ տարի իմ ներհայեցողական հոգին ոգեշնչվել էր Բուլղարիայից մի աղջկանով՝ Միրոսլավա անունով։ Եթե մոռացել եք, հիշեցնեմ՝ նա ինձ ոգեշնչեց ուրախ ամառ անցկացնելու՝ կոպիտ ասած, մեկ ոչ սթափ զրույցով։

Այս տարի Միրան, ցավոք, չվերադարձավ, բայց հայտնվեցին նոր կերպարներ, որոնց հետ կարող էի խորը զրուցել կյանքի մասին։ Նրանք Թյորներ ազգանունով երեք ամերիկուհի քույրեր էին։ Ակնհայտորեն հղում անելով անցյալ դարի հայտնի երգչուհուն՝ մենք սկսեցինք նրանց անվանել «Թինա»։ Այսինքն՝ նրանցից յուրաքանչյուրը կարող էր արձագանքել այդ անվանը, թեեւ նրանց անուններն էին Աննիկա, Մեգան եւ Քելսի։ Հենց այս հերթականությամբ էլ նրանք լուսանկարում են։

Նրանք, հատկապես Աննիկան, դարձան մեր հանրակացարանի արեւը, որը հաճախ պակասում է նման վայրերին։ Նրանք ուղղակի անսպառ էներգիա ունեին եւ միշտ պատրաստ էին անվերջ կիսվել դրանով մեզ հետ։ Ինչո՞ւմ էր դա արտահայտվում։ Նրանում, որ նրանք միշտ ինչ-որ ակտիվություններ էին մտածում մեզ համար։ Լինի դա սեղանի խաղեր, արշավներ, այցելություններ բար, բնության գրկում հանգիստ, ընկերներին հյուր գնալ եւ այլն։ Նրանց հետ անհնար էր անգործ նստել։ Բացի այդ, Աննիկայի հետ անձամբ ես շատ մտերիմ հարաբերություններ հաստատեցի՝ որպես զրուցակիցներ, որոնք հաճախ քննարկում էին տարբեր անձնական հարցեր։ Բանն այն է, որ Մոնտանայում ճանապարհը սովորաբար երկար է տեւում, եւ երեկոյան՝ տուն վերադառնալիս, բոլորը սովորաբար քնում են։ Իսկ ես հաճախ նստում էի Աննիկայի կողքին, ով վարում էր մեքենան, իսկ իմ դերը չքնելն էր, քանի որ ճանապարհը մութ է, եւ վարորդի համար դժվար է։ Այսպիսով, մեր միջեւ ծնվեցին բազմաթիվ տարբեր թեմաներ զրույցների համար։

Նաեւ նրանք հիանալի հասկանում էին արշավներից եւ քեմփինգից, ուստի մենք շատ հաճախ նրանց հետ դուրս էինք գալիս բնության գրկում, ինչի մասին կպատմեմ մեկ այլ գրառման մեջ։