Ահա եւ կյանքը։ Ձերը, իմը, մերը։ Թող իմ կյանքն այստեղ ամենաիրականը չլինի։ Իհարկե, իրականում այս ամենը միանգամայն այդպես չէ, բայց շատ մոտ է դրան։ Կյանքում, անշուշտ, կա ամենակարեւոր պահը ամեն ինչի, ինչ պտտվում է ձեր շուրջը՝ մարդիկ։ Մարդիկ, որոնք հեռանում են, մարդիկ, որոնք գալիս են։ Մարդիկ, որոնք, հնարավոր է, կմնան հավերժ։ Իսկ հանկարծ, հա՞։

Մի կողմ դնենք ընտանիքը։ Ես խոսում եմ այն մարդկանց մասին, որոնց հանդիպում եք ձեր կյանքի ճանապարհին ամեն օր։ Դուք նրանց անվանում եք ծանոթներ, ընկերներ կամ նույնիսկ եղբայրներ ու քույրեր։ Ոմանք դառնում են իսկապես մտերիմ, իսկ ոմանք՝ ընդամենը ձեր «ֆիլմի» էպիզոդիկ դեր։ Կան այնպիսիք, ովքեր ձեր մասին չեն հիշի արդեն մեկ օր անց այն բանից հետո, երբ դուք հեռանաք նրանց կյանքից։ Իսկ կան այնպիսիք, ում կյանքում ձեր հետքը կգոյատեւի տարիներ, իսկ գուցե եւ հավերժ։ Եվ ամենատխուրն այն է, որ նրանք, ում դուք կարող եք համարել ամենամտերիմը, կարող են անհետանալ ամենապահանջված պահին։ Իսկ նրանք, ումից չէիք սպասում, կարող են դառնալ ձեր հոսքի անփոխարինելի մասը։ Չափազանց խորը գնացի, հա՞, բայց, ըստ էության, այդպես էլ կա։

Եվ ահա եւ կյանքը։ Ձերը, իմը, մերը։ Հոսք, որը ձեւավորված է մարդկանցով, որոնք գալիս եւ հեռանում են։ Հենց այն հոսքը, որում ձեւավորվում են պահեր, երբ ուզում ես կանգնեցնել ամեն ինչ դժոխքի հետ միասին այն ամենի հետ, ինչ արդեն ունես։ Եվ այլեւս ոչ մի տեղ չշարժվել։ Բայց ոչ։ Այդպես չի կարելի։ Մարդիկ նախկինի պես հեռանում են։ Նրանք մեկնում են՝ հոգում թողնելով հուշերի խորը հետքեր այն մասին, թե ինչպես եք միասին աշխատել, սովորել, խմել, զբոսնել, չեք քնել մինչեւ լուսաբաց եւ պարզապես խոսել ոչնչի մասին։ Իսկ հետո ստացվում է այնպես, որ նրանք հայտնվում են ձեզանից հազարավոր մղոն հեռավորության վրա։ Ամեն ինչ այդքան էլ վատ չէ։ Սա տեխնոլոգիաների դար է։ Կա ինտերնետ եւ այլ զբաղմունքներ զանգվածների համար, բայց այլեւս չկա այդ մտերմությունը։ Այլեւս չկա այն հաճույքն ու երջանկությունը, որը ստանում ես մարդու կողքին գտնվելուց։ Հաճույքը նույն գրկախառնությունից, ի վերջո։ Այժմ դուք անկեղծորեն սպասում եք հաջորդ հանդիպմանը։ Եվ ինչպես արդեն ասվեց վերեւում՝ կան նրանք, ում մասին կմոռանաք հաջորդ օրը, իսկ ինչ-որ մեկին դուք կսպասեք ամբողջ կյանքում։ Նույնիսկ առանց մշտական շփման։

Ստիպված եմ խոստովանել, որ ինձ չափազանց հաճախ է ուզվում կատարել հենց այդ «կանգառը»։ Հենց այն մարդկանց հետ, իմ կյանքի հոսքի տարբեր տարիներին։ Կուզենայի կատարել նաեւ այն ժամանակ։ Ոչ, ոչ հիմա, այլ ինչ-որ 5 ամիս առաջ։ Մինչ այն, երբ սկսվեցին «փախուստները» մեր ռեստորանից տարբեր պատճառներով։

Նահանգներում կա պայմանագրով աշխատանքից ազատվելու ստանդարտ ընթացակարգ, որը կոչվում է «2 weeks notice»։ Եթե ձեր պայմանագիրը լրանում է մեկ կամ երկու ամսից, իսկ դուք ուզում եք ազատվել հիմա, բարի եղեք՝ զգուշացրեք ղեկավարությանը ազատվելուց 2 շաբաթ առաջ, որպեսզի նրանք կարողանան փոխարինող գտնել եւ այլն։ Առաջինը դա արեց Ուելդոնը, որը դարձավ այստեղ իմ ամենամտերիմ ընկերներից եւ դաստիարակներից մեկը։ Կարծես թե, նրա ազատվելու պատճառների մասին ես արդեն նույնիսկ գրել եմ։ Երբ նա նշում թողեց, դա ընդհանրապես չզգացվեց։ Կարծես թե, առջեւում 2 շաբաթ կար։ Բայց այդ ժամանակը թռավ ինչպես մեկ օր, եւ կես ամիս անց մենք արդեն ստիպված էինք ճանապարհել նրան հարազատ նահանգ՝ Տեխաս։ Նման պահերին ուզում ես փակվել ինքդ քո մեջ եւ չտեսնել ոչինչ, ինչ կատարվում է շուրջդ։ Չտեսնել այն պահը, թե ինչպես մարդը, որը սովորեցրել է քեզ խոհարարության եւ այստեղ աշխատելու բոլոր հիմունքները, աշխատում է վերջին հերթափոխը;

կատարում է վերջին clock out-ը;

իսկ մեկ օր անց մտնում է խոհանոց՝ մեկնելուց առաջ բոլորի հետ հրաժեշտ տալու։

Այդ պահին ես ունեի լիքը ռեստորան եւ շատ պատվերներ։ Ի՞նչ պետք է անեի։ Ես թողեցի ամեն ինչ եւ գնացի հրաժեշտ տալու նրան։ Ուելդոնի հետ մենք անցել ենք 1.5 սեզոն ղեկավարության հետ ջանասեր պայքարի, ինչպես նաեւ խոհանոցում բազմաթիվ ծանր պահերի միջով եւ վերապրել ենք բազմաթիվ զվարճալի պահեր։

Եվ այո, միասին մենք այստեղ իսկապես դարձանք ընտանիք։ Ոմանց համար դա կարող է տարօրինակ թվալ, որ մարդիկ դառնում են այդքան մտերիմ ընդամենը 5-6 ամիս «կենդանի» շփումից եւ մեկ տարի հեռավորության վրա։ Համաձայն եմ։ Բայց հավատացեք ինձ, երբ ապրում ես մեկ տանիքի տակ, կամ մեկ հանրակացարանում, այն էլ աշխատում ես մեկ տեղում երբեմն օրական 10-12 ժամ, իսկ հետո անցկացնում ես այդքան ժամանակ միասին, ապա վերջերս անծանոթները դառնում են ամենաիսկական մտերիմ մարդիկ։

Դրանից հետո տեղի ունեցան եւս որոշ ազատումներ, որոնք ինձ քիչ էին հուզում, բայց դրանցից մեկը իսկապես հուզիչ էր։ Կառլոսը, կամ Կարլիտոսը՝ Վեգասից մատուցողը, որն այստեղ աշխատում է նույնպես երկրորդ սեզոնը, օրերս որոշեց մեկնել տուն։ Նրան ամեն ինչ բավարարում էր, բայց, ցավոք, նրա որդին կոտրել էր կոճը եւ չէր կարող այցելել նրան, ուստի Կառլոսը որոշեց վերադառնալ։ Սա մարդ է, որը, կարծես թե, երբեք չի հուսահատվում։ Նա միշտ կատակում է, ծաղրում եւ պարզապես ժպտում։ Նույնիսկ եթե դուք ատում եք այդ օրը, այս մարդը հեշտությամբ կբարձրացնի ձեր տրամադրությունը։ Կառլոսը կատարելապես գիտի իր աշխատանքը, եւ անձամբ ինձ համար բոլորից լավագույն մատուցողն էր։ Միակը բոլորից նա կեղծ չէր եւ ցույց էր տալիս իսկական դեմքը հաճախորդներին, նույնիսկ եթե նա նրանց չէր սիրում։ Ընդ որում, նա հասցնում էր միշտ ստանալ լավագույն թեյավճարները եւ լինել մատուցողների մեջ մենեջեր։ Նրա հետ նույնիսկ ամենածանրաբեռնված եւ սթրեսային օրերին զվարճալի էր աշխատել, եւ նա հասցնում էր մեզ նույնիսկ օգնել երբեմն տարբեր մանրուքներով։ Դե եւ նա, իհարկե, որպես Վեգասի իսկական տղա, պոկերային գիշերների կազմակերպիչն էր, երբ մենք խաղացողների եւ հանդիսատեսների մեծ շրջանակում խաղարկում էինք փոքր դրամական մրցանակ՝ աշխատանքից հետո հանգստանալու համար։

Դե եւ ի՞նչ կրկին։ Եվս մեկ հետք հոգում, եւ մարդը կրկին հեռանում է։ Հենց գիտակցելով նրա մեկնումը, ես մտածեցի այն ամենի մասին, ինչ գրել եմ այստեղ։

Երկրորդ տարին անընդմեջ ես նահանգներ եմ տանում ավանդական ուզբեկական բաբայչիկ, որը մտադրվում եմ նվիրել ինչ-որ մեկին այստեղ։ Անցյալ տարի ես այն տվեցի իմ շատ հիանալի մենեջերին սեզոնի վերջում, իսկ այս անգամ բաբայչիկը հասավ ամենազով մատուցողին։ Ոչ։ Այդպես չէ։ Ամենազվարճալի բաբայչիկը ամենազվարճալի մատուցողին։

Նրան մենք ընդհանրապես հրաժեշտի համար տոն կազմակերպեցինք։

Եվ սեզոնի վերջին շատ մարդիկ արդեն սկսում են խոսել աշնան իրենց պլանների մասին, ամրագրել տոմսեր, փաթեթավորել ճամպրուկներ։ Սա նորմա է սեզոնային աշխատանքի համար, հա։ Մարդիկ գալիս են, մարդիկ հեռանում են։ Ահա ամբողջ էությունը։ Ինչ-որ մեկին ես կհանդիպեմ կրկին, իսկ ինչ-որ մեկը ընդամենը կմնա կյանքի ճանապարհի հենց այդ էպիզոդը։

Ինչի՞ համար եմ ես այս ամենը։ Գաղափար չունեմ։ Հնարավոր է, նրա համար, որ պետք է գնահատել յուրաքանչյուր պահը ձեր կյանքի ճանապարհի ցանկացած անձնավորության հետ, որովհետեւ նրանցից յուրաքանչյուրը անգնահատելի փորձ է։

Դե եւ վերջում։ 2 կադր «ֆիլմի» համար՝ Ուելդոնի գրեթե 3-սեզոնանոց կյանքի ավարտը մեր ռեստորանում, որից հետո անպայման պետք է լինեն տիտրերը:)