Անցյալ տարի ես ունեի Մեթ Կարլին անունով մի յուրահատուկ մենեջեր, ով միշտ պատրաստ էր օգնելու, շատ հյուրընկալ էր եւ մեզ ընկերների պես էր վերաբերվում։ Մեզ հետ աշխատում էր նաեւ Քելսի անունով մի մատուցողուհի, ում հետ նա նշանված էր։ Այս տարի նրանք պլանավորել էին իրենց հարսանիքը։ Անցյալ սեզոնին նրանք նույնիսկ սկսել էին հրավիրատոմսեր բաժանել։

Վերադառնալով՝ ես շատ էի ուզում հանդիպել նրանց, բայց նրանք այլեւս չէին աշխատում մեր ռեստորանում, այլ տեղափոխվել էին մեր հյուրանոց՝ այնտեղ որպես մատուցող աշխատելու։ Այո, այնտեղ եկամուտն ավելի բարձր էր, եւ դա նրանց համար այդ պահին ավելի կարեւոր էր։ Իմ ժամանումից որոշ ժամանակ անց նրանք այցելեցին ինձ, եւ շատ ջերմ հանդիպում ստացվեց։ Անկեղծ ասած, ես չէի սպասում, որ նրանք ինձ կհրավիրեն հարսանիքին։ Դա անչափ հաճելի էր։ Միջոցառումը նախատեսված էր այս տարվա սեպտեմբերի 5-ին։ Հրավիրված էինք թե՛ ես, թե՛ Միխաելան եւ Եվգենին, բայց, ցավոք, նա այդ պահին արդեն մեկնել էր։

Ինչպես հարկն է հյուրերին, մենք նախապես պատրաստվեցինք միջոցառմանը եւ նույնիսկ որոշ հագուստներ գնեցինք հատուկ այդ երեկոյի համար։ Մեզ համար դա յուրահատուկ բան էր։ Առաջին ամերիկյան հարսանիքը։

Ինչպե՞ս էր այն։

Մենք սովորաբար տեսնում ենք, որ ամերիկյան հարսանիքները տեղի են ունենում խորանի մոտ, բայց այստեղ ամեն ինչ բոլորովին այլ էր։ Ամեն ինչ տեղի էր ունենում բաց տարածքում՝ պատշգամբում։ Այնպես ստացվեց, որ ուժեղ անձրեւ էր տեղում, բայց դա բնավ չփչացրեց երեկոյի տպավորությունը։

Այն շատ շքեղ էր երեւում։ Ամեն ինչ շատ կոկիկ եւ գեղեցիկ էր։ Կադրից մի փոքր ձախ կանգնած էին նստարաններ, որոնք, կոպիտ ասած, ներկայացնում էին հենց այն «խորանը», որտեղ տեղի էր ունենում արարողությունը։

Հյուրերին անձամբ դիմավորում էր փեսան, կողքին կար լուսանկարներով գեղեցիկ սեղան, ինչպես նաեւ տուփ՝ մաղթանքների, ծրարների եւ ընդհանրապես նվերների համար։ Իսկ մուտքի մոտ հյուրերին բաժանվում էր ամերիկյան հարսանիքի պարտադիր ատրիբուտը՝ նարդոս (լավանդա)։ Ըստ ավանդույթի՝ նորապսակների վրա պետք է նարդոս ցանել՝ ի նշան երջանկության։

Արարողությունն ինքնին անցավ անչափ զգացմունքային մթնոլորտում, քանի որ այս մարդկանց սերը պարզապես անհնար է փոխանցել։ Նրանք պարզապես չէին կարողանում սպասել այդ պահին։ Հատկապես հուզիչ էր այն պահը, երբ սկզբում Քելսին արտասվեց, եւ նա թաշկինակով սրբեց նրա արցունքները, իսկ հետո նույն կերպ արտասվեց նաեւ ինքը։ Եվ բոլոր նստածները անվերջ հուզվում էին։ Արարողությունը վարում էր մեր ընկերության HR-ը եւ հաշվապահը՝ Մարթան։

Իսկ արարողությունից հետո երիտասարդները դուրս եկան, եւ մենք նրանց վրա նարդոս ցանեցինք։

Դրանից հետո նստարանները հեռացրին, եւ մեզ թույլ տվեցին վայելել նախուտեստները, ալկոհոլը եւ ավելի ուշ՝ ուտեստները, ինչպես նաեւ լուսանկարվել նորապսակների հետ։

Իսկ ամենագեղեցիկը, իհարկե, ստացվեց երեկոյան, երբ այդ պատշգամբը նույնիսկ լուսավորվեց։ Երաժշտություն է հնչում, մարդիկ հիանալի տրամադրություն ունեն, հաճելի անձրեւ է տեղում, իսկ շուրջը՝ անհավանական գեղեցկություն։ Պարզապես պատկերացրեք այդ տեսարանը։ Հարսանիք ինչ-որ տեղ լեռներում, գրեթե բաց երկնքի տակ։ Դա ֆանտաստիկ է։

Բայց երեկոյի ամենամեծ զարդը նորապսակների սերն էր։ Նայում էի նրանց եւ զարմանում, թե որքան էին նրանք վառվում՝ նայելով միմյանց։ Ի դեպ, նրանք հիմա Ավստրալիայում են։ Մեկնել են մեկամյա Trainee Program-ի՝ Work and Travel USA-ին նման մի ծրագրով։ Ի դեպ, վերջում բոլոր հյուրերը կրկին կանգնեցին միջանցքում՝ երիտասարդներին մեքենա ուղեկցելու համար՝ ցանելով նույն նարդոսը։ Եվ աղաղակներով, ծիծաղով ու ուրախությամբ նրանք լքեցին երեկոն։ Իսկ նրանցից հետո ցրվեցին նաեւ մյուսները։