Իրականում, ծննդյանս օրը սեպտեմբերի 25-ին է։ Եվ ըստ էության, ես կշեռք եմ։ Մայրս միշտ ասում է, որ իմ կենդանակերպի նշանը անիրական դեր է խաղացել իմ բնավորության մեջ։ Թեկուզ, օրինակ, նրանով, որ ես արդեն երկրորդ անգամ եմ փոխում տուն վերադառնալու տոմսերս Ամերիկա կատարած իմ երկու ուղեւորությունների ընթացքում։ Անցյալ տարի ես փոխեցի դրանք, քանի որ որոշեցի գնալ Սան Ֆրանցիսկո, իսկ այս տարի՝ պարզապես ցանկացա ավելի երկար մնալ ընկերներիս հետ։ Բայց, ցավոք, ինձ անհրաժեշտ տոմսերն այլեւս չկային, եւ միակ տարբերակը սեպտեմբերի 24-ին Նյու Յորքից թռչելն էր։ Այսինքն՝ ծննդյանս օրը տուն հասնելը։ Ըստ էության, ես դեմ չէի, քանի որ օրը ստացվում էր յուրահատուկ։ Տուն վերադառնալ եւ ընդ որում՝ ծննդյան օր։

Ըստ պլանի՝ սեպտեմբերի 21-ին ես պետք է գնացք նստեի դեպի Սիեթլ եւ այնտեղ մի քանի գիշեր մնայի Քելսիի՝ Թըրներ քույրերից մեկի մոտ։

20-ին հենց իմ վերջին հերթափոխն էր։ Դե, դուք ինքներդ հասկանում եք։ Տխրություն եւ նույնիսկ ինչ-որ միայնություն։ Չգիտեմ՝ ինչու։ Ես նստած էի հանրակացարանի մուտքի մոտ, իսկ բոլորը ինչ-որ տեղ անհետացել էին։ Հետո գնացի շարունակելու իրերս հավաքել, եւ աղջիկս եկավ։ Նա խնդրեց ինձ հագնել իմ Բեթմենի պիժաման։ Իմ հարցերին նա չէր պատասխանում, այլ պարզապես ստիպեց փոխվել եւ հետեւել իրեն։

Երբ իջա ներքեւ, ինձ, իհարկե, սպասում էր մի անակնկալ, որից լեզուս կապվեց։ Չէ որ այն ինձ այնքան էլ չզարմացրեց (անցյալ տարի էլ էին ինձ այդպես շնորհավորել), բայց պարզապես այդ մարդիկ այնքան էին պատրաստվել ինձ համար, եւ դա անհավանական քաղցր էր։

Դե, ինչպես արդեն կռահեցիք, նրանք որոշեցին ինձ նախապես շնորհավորել։ Եվ ինձ համար հրաժեշտի երեկո կազմակերպել, ինչը մեզ մոտ ավանդույթ էր դարձել։ Երեկույթը թեմատիկ էր։ Կոստյումներով։ Այդ պատճառով բոլորը գոնե ինչ-որ կերպ հագնված էին։ Նման էր հիմարների շոուի, բայց դա չափազանց քաղցր էր։

Այս ամենը ուղեկցվում էր նման միջոցառումներին բնորոշ ծիծաղով, զվարճանքով, ալկոհոլով եւ պարերով։ Եվ, իհարկե, անմոռանալի պահերով։

Ինչպե՞ս չսիրել այս հիմարներին, հա՞։