Ինչպե՞ս կարող է Ամերիկա կատարած ուղեւորությունը փոխել իմ կյանքը։
Լիովին։
Այն գլխիվայր շուռ կտա այն եւ վերեւից մի քանի անգամ կհարվածի, որպեսզի այն ավելի կայուն մնա անբնական դիրքում։ Այն կմղի ինձ այնպիսի կատարսիսի, որից դուրս գալու համար մի քանի լավ տարի կպահանջվի։ Այն կմատնի ինձ մշակութային շոկի, որից պարբերաբար գիշերները հիացմունքից շնչահեղձ կլինեմ։
Ես հիանալի գիտակցում եմ այս ձեռնարկման բոլոր ռիսկերն ու վտանգները։
Արդյո՞ք այդքան հեշտ է ռուսական գավառից հասնել Ամերիկա։ Արեւմտյան արժեքներն ու մշակույթը, որոնք իբր թափանցում են մեր հսկայական մոլորակի ամենաթաքուն անկյունները, այժմ առանց աղավաղումների եւ թերագնահատումների. այնպիսին, ինչպիսին կան՝ սկզբնական, առաջնային աղբյուրից. այս ամենը կթափվի ինձ վրա հենց օդանավակայանում եւ այնքան կճնշի, որ հազիվ թե գտնվի մի Ատլաս, որը կկարողանա այս ամենը շտկել։
Բայց ես արդեն հաշտվում եմ այդ մտքի հետ։
Ժամանակակից սոցիոլոգիայի եւ մշակութաբանության գրքերից հոսող ամբողջ տեսությունը կբախվի պրակտիկային եւ, անկասկած, չի դիմանա փորձությանը։ Այն կփլուզվի, ինչպես թղթե տնակը, միլիարդավոր փոքրիկ լամպերով առաջին իսկ բազմատոննա գովազդային վահանակի ծանրության տակ, որտեղ երջանիկ ամերիկյան ընտանիքը՝ լայն, սպիտակ ատամներով ժպիտներով, գովազդելու է գետնանուշի կարագ։ Ինձ համար գովազդելու է։
Այժմ նաեւ ինձ համար։
Ես վստահ եմ, որ էսսեում, որտեղ ես պետք է ներկայացնեմ, թե ինչպես Ամերիկան կփոխի իմ կյանքը, ես չեմ կարողանա անվանել այդ փոփոխությունների նույնիսկ մեկ տասներորդը, պատկերացնել դրանց մասշտաբը։ Թող սա լինի իմ մեկ փոքր եւ ոչ այնքան նկատելի կյանքը, բայց այն կընկնի անդունդը, իսկ լույսը կփակի հսկայական մայրցամաքը, որը հյուրընկալ կերպով ընդունում է բոլոր նրանց, ովքեր դա այդքան ցանկանում են։
Իսկ ես ցանկանում եմ։
Ցանկանում եմ այն ամենը, ինչ ինձ կարող է առաջարկել այս հսկայական երկիրը. փոփ-մշակույթի ամբողջ փայլը, որը կարելի է լիովին ուսումնասիրել եւ նույնիսկ ներծծել, «ազգային կաթսայի» ամբողջ բարյացակամությունը, որը կընդունի եւս մեկ փոքրիկ ռուս աղջկա՝ իր մեջ եփվող կերակուրի հագեցվածության համար։ Ես լիովին պատրաստ եմ լուծվել դրա մեջ, որպեսզի ինչ-որ մեկը նույնպես տարբերի համի նոր երանգ. ինչ-որ մեկը, ով շատ նման է ինձ։ Անկասկած, պետք է հստակ գիտակցել՝ պատրաստ ե՞ս արդյոք կրել որոշակի պատասխանատվություն այն բանի համար, թե ինչ կներդնես այնտեղ՝ դառնություն, քաղցրություն, թե սոյայի ռետինե «ոչինչ»։
Ես պատրաստ եմ։
Պատրաստ եմ նրան, որ ինձ համար շատ դժվար է լինելու, պատրաստ եմ մերժմանը եւ բացասական արձագանքին. ո՞վ ասաց, որ ես այնտեղ օտար տարր չեմ լինելու։ Բայց այս բոլոր ոչ այնքան լավատեսական մտքերի հետ մեկտեղ ես մնում եմ իմ կարծիքին. ինձ Ամերիկան է պետք։ Շատ ավելին, քան ես եմ պետք Ամերիկային, բայց ես չեմ հրաժարվում նրա համար էլ ինչ-որ լավ բան անելու երազանքից։ Ինչ-որ մեկին պատմել իմ մշակույթի մասին. այն մասին, թե ինչպես ենք մենք նշում Նոր տարին կամ թաղման ավանդույթների մասին, ռուսական բլիթների եւ ռուսական պանկ-ռոքի մասին. այսպես ես կընդլայնեմ ինչ-որ մեկի մտահորիզոնը։ Ինչ-որ մեկին պարզապես կօգնեմ իմ աշխատանքում, թեեւ ես չեմ հավակնում «ոչ սեւամորթ» լինելուն։ Ինչ-որ մեկի հետ կընկերանամ եւ կկարողանամ տալ իրական ռուսական հոգեկան ջերմության մի կտոր. անկեղծ ժպիտներով, որոնք մենք կարող ենք նվիրել միայն ընկերներին, գիշերային սրտաբաց զրույցներով, Ռուսաստան հյուրընկալվելու հրավերով։ Ես կփորձեմ փոխհատուցել գոնե մի մասը այն լավի, այն անգին բանի, որը այս երկիրը կսկսի տալ ինձ այնտեղ գտնվելու առաջին իսկ վայրկյաններից, թեեւ գիտեմ, որ չեմ փոխհատուցի։
Բայց ես կփորձեմ։
Ես գիտեմ՝ Ամերիկան ինձ կնվիրի այն, ինչ ուրիշ ոչ ոք չի կարող նվիրել։
Ես կռահում եմ՝ ամեն ինչ չէ, որ կընդունեմ, ամեն ինչ չէ, որ կհասկանամ։ Ամեն ինչ չէ, որ ինձ դուր կգա։ Միգուցե, ես այդպես էլ չկարողանամ լայնորեն ժպտալ անծանոթներին, վարել բարձրաշխարհիկ small talk եւ սկզբում կշոկի ենթարկեմ ամերիկացիներին նրանց անձնական տարածքը խախտելով։ Բայց ես պատրաստ եմ սովորել եւ բաց եմ գրեթե ամեն նոր բանի համար։ Ես գիտեմ, թե ինչու եմ գնալու այնտեղ, ինչ եմ ուզում այնտեղ գտնել։ Ես իմ մեջ ուժ եմ զգում ամեն օր նոր բան սովորելու համար. ընդլայնել բառապաշարը, աստիճանաբար վստահություն ձեռք բերել լեզվակիրների հետ զրույցներում եւ պարզապես ինձ անծանոթ մարդկանց հետ շփումներում։
Ես ուզում եմ Ամերիկա։
Ես գիտեմ, մի օր այն կսպասի ինձ։