Ցավոք, իմ վաղ ծննդյան օրը այստեղ անցկացրած վերջին գիշերն էր, ուստի ես հասցրեցի այն լիարժեք նշել, բայց հաջորդ օրը պետք է մեկնեի։ Ես այլեւս հերթափոխ չունեի, թեեւ Ամանդան առաջարկեց ինձ աշխատել առավոտյան։ Ես մեկ այլ աշխատանք ունեի՝ հրաժեշտ տալ այն ամենին, ինչ թանկ է սրտիս։ Գիտե՞ք, այս տարի ես բոլորովին այլ կերպ էի հեռանում։ Եթե մեկ տարի առաջ ես ստիպված էի լքել դատարկ հանրակացարանը (այնտեղ մնացել էր 3 հոգի) 8 ռումինացիների հետ միասին, ապա հիմա ես հեռանում եմ եռացող կյանքից։ Ես լքում եմ իրադարձությունների հոսքը, որը կշարունակի հոսել, բայց... առանց ինձ։ Մի՞թե դա հնարավոր է։ Պատկերացրեք, այո։

Միխաելան այդ օրը հանգստանում էր, իսկ ընկերուհիս միայն երեկոյան հերթափոխ ուներ, ուստի մենք կարող էինք հանգիստ ժամանակ անցկացնել միասին։

Եվգենին, ցավոք, այդ պահին արդեն մեկնել էր, թեեւ, իհարկե, անչափ կցանկանայի, որ նա նույնպես կողքիս լիներ։ Նրա հետ մենք ծանր հրաժեշտ ունեցանք, որից հետո ես եւ Միխաելան մինչեւ հարսանիքը գրեթե մեկ շաբաթ պետք է ուշքի գայինք։ Բայց փոխարենը մենք հիմա ունենք հուշանվերային կուզմունչոկներ (աչքից պաշտպանող ուլունքներ), որոնք ես բերել էի նրանց որպես հուշանվեր եւ հանձնել մեր ընկերության նշան՝ ի հիշատակ։

Ամբողջ օրը, իհարկե, շատ դժվար անցավ։ Բոլորը քեզ նայում են որպես թիրախի։ Կարծես դու անհետանում ես։ Ես հասկանում եմ, իհարկե, որ վաղը ես այստեղ չեմ լինելու, բայց ինչո՞ւ հիշեցնել դրա մասին։

Բացի վերջին մանրուքներից, ինչպիսիք են փաստաթղթերը, համազգեստը հանձնելը, մնացած թեյավճարները, ես նաեւ մի փոքր գնումներ կատարեցի՝ լրացնելով հուշանվերները։

Բայց ամենակարեւորը, այնուամենայնիվ, վայրերն էին։ Պարզապես լուռ քայլել ինչ-որ տեղ եւ կանգնել այնտեղ։ Ավելորդ բառերի կարիք չկա։ Եվ ինչո՞ւ։ Ինչ-որ պահի ես հասկանում եմ, որ մենեջմենթի եւ տնօրենի հետ այս ամբողջ պայքարը՝ ավելի լավ պայմանների, ավելի լավ աշխատավարձի համար, ոչինչ չարժե։ Անձամբ ինձ համար։ Ես պարզապես ուզում եմ լինել այստեղ։

Մեր ամերիկացի մատուցողներից մեկը, ով սեզոնի կեսին աշխատանքից ազատվեց չեխ ընկերուհու հետ միասին, սարսափելի զայրացած էր ընկերության վրա, քանի որ նրա ընկերուհին ստիպված էր վերադառնալ։ Հակառակ դեպքում մեր ընկերությունը կդիմեր նրա վիզան չեղարկելու համար։ Այնպես որ, նա գրել էր, որ երբեք ոչ մեկին չէր ցանկանա վերադառնալ այստեղ, թեեւ ինքը մեր մասնաճյուղերում երկրորդ անգամ էր։

Ես հասկանում եմ նրա զայրույթը, իսկ ինքս գիտակցում եմ, որ թքած ունեմ այդ ամենի վրա։ Եթե ես վերադառնամ Ամերիկա, ես միեւնույն է կվերադառնամ այս վայր։ Ես ականջներիցս մինչեւ գլուխս սիրահարված եմ այս լճին, այս հանրակացարանին, այդ ռեստորանին եւ այս խոհանոցին։

Մարդիկ, անշուշտ, ոչ պակաս դեր են խաղում, բայց այս ծանր տարուց հետո նրանց 90%-ը երաշխավորված չի վերադառնա։ Թեեւ շատ կցանկանայի նրանց նորից տեսնել։ Դրանից գալիս է ծանր հրաժեշտի գիտակցումը։

Ես գնացքի տոմսի վրա ծախսեցի 77 դոլար՝ գնելով Սիեթլ հասնելու ամենաէժան ճանապարհը։ Իսկ հետո ստացվեց այնպես, որ Քելսին, ով ինձ ընդունելու է Սիեթլում, եկավ մեզ հյուր հենց այն օրերին, երբ ես պետք է մեկնեի։ Եվ մենք որոշեցինք, որ ես կարող եմ մեկնել նրա եւ նրա ընկերուհու հետ։ Ծախսել 77 դոլար, հասնել ավելի արագ, ավելի հուսալի (դե, այստեղ էլի հարց կա։ Անցյալ անգամ նրանք եղնիկի էին հարվածել) եւ ավելի ուրախ։ Իսկ ինչո՞ւ ոչ։

Եվ ահա ամբողջ օրը, մինչ ես սպասում էի, թե երբ կգա Քելսին իր ընկերուհու մոտից, կոկորդիս մեջ գունդ կար այն բանից, որ ես կարծես թե դեռ չեմ կարող հրաժեշտ տալ, բայց կարծես թե արդեն պետք է։

Եվ ես պարզապես փորձում էի այդ օրն անցկացնել հնարավորինս թեթեւ՝ Միխաելայի եւ Էլիզայի հետ միասին։ Վերջին անգամ ճաշել ռեստորանում, օրինակ։

Ստուգել, թե ինչ է կատարվում խոհանոցում։ Իսկ այնտեղ Աստված գիտի, թե ինչ է կատարվում...

Դե եւ բնականաբար մի փոքր հուշանվերներ վերջում :)

Ախ այո.. Իսկ ինչպե՞ս առանց հանրակացարանային ավանդական սելֆիի..?

Ահա կհարցնեք... Ի՞նչ հերետիկոսություն եմ ես դուրս տալիս, հա՞։ Քչերը կհասկանան, իրականում, այս խոսքերի արժեքը։ Կհասկանան, օրինակ, նրանք, ովքեր արդեն երկրորդ տուն են ձեռք բերել այս ծրագրով։ Կամ էլ կհասցնեք հասկանալ, եթե ձեզ համար դժվար լինի հեռանալ մի վայրից, որը ձեզ համար ինչ-որ ժամանակ թանկ կդառնա, ինչպես ինձ համար հիմա։ Այդ ժամանակ կհիշեք իմ խոսքերը։

Ինձ կհասկանան այն մարդիկ, ովքեր ինձ լավ են ճանաչում։ Հնարավոր է, նույնիսկ նրանք, ովքեր անցյալ տարվանից ինձ կարդում են։ Ինչո՞ւ։ Որովհետեւ ինձ ճանաչող մարդիկ տեղյակ են, որ ես ինտրովերտ եմ եւ սոցիոպատ։ Իսկ այս վայրում ես բացվում եմ բոլորովին նորովի, թեեւ ունեմ այս գծերը ինչ-որ չափով։ Սովորական կյանքում ինձ համար դժվար է շփվել մեծ կամ երբեմն նույնիսկ փոքր շրջապատի քիչ ծանոթ մարդկանց հետ, իսկ հանրակացարանում ես հասցնում եմ արագ սիրել նրանց։ Ես զգում եմ, թե ինչպես է այն ազդում ինձ վրա։ Ինչպես է այն ազդում ինձ վրա դեպի լավը, իսկ տուն հասնելուն պես ես դառնում եմ այնպիսին, ինչպիսին առաջ էի։

Ավելի ուշ արդեն եկավ Քելսին, եւ ես ստիպված էի նրա հետ միասին գնալ բոլոր տեղացի բնակիչների մոտ՝ հրաժեշտ տալու։

Ահա, ըստ էության, եւ վերջ։ Յուրաքանչյուր գրկախառնություն՝ հարված սրտին։ Հուշեր։ Անմոռանալի ամառվա պահեր, որոնք անցան այնքան աննկատ։ Ավելի ճիշտ՝ նկատելի, հոգու մեջ հետքով, բայց շատ արագ։ Բոլորը խոստանում են չմոռանալ, գրել, զանգահարել։ Ուզում եմ հավատալ։

Ամենադժվարը, այնուամենայնիվ, աշխատանքային խոհանոցով անցնելն է։ Որին դու այլեւս պետք չես։ Դու հեռանում ես, իսկ այն նույն կերպ եռում է, ընդունում պատվերներ եւ տալիս դրանք։ Թող որ ոչ երկար։ Խոհանոցը փակվեց իմ մեկնելուց 6 օր անց, բայց դա միեւնույն է հարվածում էր սրտին։ Եվ ամենադժվարը մտերիմ մարդկանց հետ հրաժեշտ տալն է։ Նրանց հետ, ում հետ այնքան բան է կապում։ Հույս ունես արդեն, որ շուտ վերջանա այս ամենը։ Այնպես ստացվեց, որ այդ օրը եկավ անցյալ տարվա մենեջերներից մեկը։ Ում հետ ես այս տարվա ընթացքում տեսնվել եմ միայն մեկ անգամ։ Չափազանց սենտիմենտալ է ամեն ինչ։

Ընդհանուր առմամբ վերջ։ Ճամպրուկ, մեքենա։ Գրկախառնություններ։ Հանրակացարանից հանեցի Ամերիկյան եւ Ուզբեկական դրոշը։ Շնորհակալություն քեզ, Գլեյշեր, այս տարվա համար։ Շուտով կտեսնվենք :)