Մենք՝ մարդիկ, հաճախ նստում ենք մեր հարմարավետության գոտիներում եւ հաճախ նույնիսկ չենք փորձում դուրս գալ դրանցից։ Ինչո՞ւ է ամեն ինչ այսքան վատ։

Ոչ, ես չեմ ասում, որ բոլորի մոտ է այդպես, բայց դեպքերի մեծ մասում դա պատահում է։ Ինձ ցավալի է նայել շատ մարդկանց, ովքեր իրենց ճամփորդությունների ժամանակ ոչինչ չեն անում, բացի հյուրանոցներում նստելուց, Wi-Fi օգտագործելուց եւ ծովում/լողավազանում լողալուց։ Լավ, հիմա դրա մասին չէ խոսքը։

Վերջերս ես հանդիպեցի «ճամփորդ» եւ «զբոսաշրջիկ» հասկացությունների հետաքրքիր համեմատության։ Իհարկե, այնտեղ համարում էին, որ ճամփորդ լինելն ավելի հով է, քանի որ շրջապատի մարդկանց մեծ մասը զբոսաշրջիկներ են։ Իրականում, ինչ-որ չափով դա ճիշտ է։ Շրջապատիս շատ մարդիկ զարմանում են այն ուղիներով, որոնցով ես շրջում եմ Ամերիկայով։ Եթե, օրինակ, սկսենք առաջին տարվանից, երբ ես ավտոբուսով գնացի Նյու Յորքից Մոնտանա եւ ճանապարհին անցկացրեցի 66 ժամ։ Այո, դա անհավանական դժվար էր, բայց դա մինչ օրս իմ ճամփորդությունների ամենաանմոռանալի փորձն է, երբ ես հանդիպեցի հետաքրքիր մարդկանց, տեսա շատ տարբեր վայրեր, կերա չգիտես ինչ, հազիվ լիցքավորեցի հեռախոսս եւ պլանշետս։ Հետո սեզոնի վերջում ստիպված էի ապրել Սան Ֆրանցիսկոյի հոսթելում՝ 9 հոգով 6-տեղանոց սենյակում։

Այս տարի ես ինքս ինձնով հիացած էի, երբ մի քանի շաբաթ առաջ տանը գտա իմ ճամփորդությունների պլանի թուղթը, որը կազմել էի J-1 Visa-ն ստանալուց հետո։ Եվ չէ՞ որ ինձ մոտ ամեն ինչ ստացվեց։ Պլանավորումից մեկ ամիս անց ես գնացի, շրջեցի Նյու Յորքը, Լոս Անջելեսը, Պորտլենդը եւ հասա Մոնտանա՝ հաշվի առնելով, որ յուրաքանչյուր նահանգում ապրում էի ընկերներիս մոտ, իսկ Լոս Անջելեսում՝ ընդհանրապես անծանոթ մարդու մոտ։ Այդպես էլ ստացվեց։ Այս 12-օրյա ճամփորդության ընթացքում ես ինձ խելագարի պես հոգնեցրեցի, քանի որ տանը միայն քնում էի, իսկ մնացած ժամանակն անցկացնում էի քաղաքների փողոցներում՝ զբոսնելով, տեսարժան վայրերը դիտելով։ Այնքան հոգնեցի, որ նույնիսկ մայրիկս նկատեց դա իմ LiveJournal-ի բլոգի խոսքերում։ Ասում է. «Որդիս, կարծես թե դու արդեն սկսում ես հոգնել»։ Իսկ այդպես էլ կար։ Այդ պահին ես պարզապես ուժ չունեի նկարներով եւ մանրամասներով մեծ բլոգներ գրելու։ Ես արդեն ուզում էի հասնել Գլեյշեր եւ քնել։

Չէ՞ որ դրա մեջ է հաճույքը։ Այդպես չէ՞։

Այս երկու տարվա ընթացքում ես ընդհանուր առմամբ այցելել եմ 13 նահանգ, որոնցից 5-ում հասցրել եմ ապրել։ 2 անգամ գնացել եմ Amtrak-ով, 3 տարբեր ավտոբուսային ընկերություններով՝ Greyhound, Jefferson, FDT (գաղափար չունեմ, թե դա ինչ ընկերություն է)։ Թռել եմ 4 տարբեր ամերիկյան ավիաընկերություններով՝ Alaska, JetBlue, Delta, American։ Իսկ երկու նահանգների սահմանը հատել եմ մեքենայով։)

Ինքնաթիռները, այնուամենայնիվ, առանձին թեմա են։ Այս անգամ նրանք ինձ մի փոքր զարմացրին տեսածով։ Հաշվի առնելով, որ դա գիշերային չվերթ էր, նրանք, իհարկե, առաջարկեցին ականջակալներ, դիմակներ, առավոտյան սուրճ եւ ամեն ինչ։ Բայց ինձ ավելի շատ զարմացրեց սա՝

Սա իսկապես անչափ քաղցր էր։ Եվ ես մինչ օրս չհասկացա, թե ինչպես ստացվեց, որ շնիկը հայտնվեց սրահում։ Կարեւորը դա չէ։

Նյու Յորք ես հասա վաղ առավոտյան՝ ժամը 6-ի սահմաններում, իսկ Տաշքենդ իմ չվերթը ժամը 3-ին էր։ Շատ մեծ տարբերություն։ Եվ ահա նորից վերադառնում ենք ճամփորդների խնդիրներին, ավելի ճիշտ՝ օդանավակայաններում քնելուն։ Այդ օրը ստացվեց այնպես, որ ինչ-որ չվերթներ կամ ուշացան, կամ չեղարկվեցին, ուստի մարդիկ սարսափելի շատ էին։ Բայց ես ինձ համար հիանալի տեղ գտա։

Ներքին գնացքով ուղիղ հասնելով այն վայրը, որտեղ գրանցում են իմ ավիաընկերությունները, ես տեղավորվեցի սյուներից մեկի մոտ։ Ուղեբեռս մոտ քաշելով՝ որոշեցի քնել։ Գրեթե հանգիստ օրորոց ստացվեց։

Թռիչքից 3 ժամ առաջ մեր ավիաընկերությունները սովորաբար արդեն սկսում են գրանցումը։ Արթնանալով՝ ես տեսա արդեն ծանոթ համազգեստը։ Օդանավակայանի մյուս կողմ հասնելով ընդամենը 5-10 րոպեում՝ ինձ հիմա պետք էր ուտել եւ լիցքավորել հեռախոսս։ Քանի որ վերջին ժամերին ես նույնիսկ իմ շարժական լիցքավորիչն էի գրեթե սպառել։ Հաշվի առնելով, որ մեծ թղթադրամները մանրել չէի ուզում, ստացվեց կոմիկական իրավիճակ, երբ ես նախ պատվեր եմ կատարում Մակ-ում քարտի վերջին մանրադրամներով՝ գնելով բուրգեր, իսկ հետո անմիջապես գնում եմ Կոլա կանխիկի վերջին մանրադրամներով։ Տարին մեկ անգամ կարելի է նաեւ Մակ-ում ուտել, թեեւ, ինչպես հայտնի է, ցանկալի չէ։ Կարծես թե ես արդեն խոսել եմ այդ մասին։

Դրանից հետո ես գտա մի յուրահատուկ տեղ, որը եւս մեկ խորհուրդ կլինի ինձ նմանների համար։ Վարդակներ այնտեղ, իհարկե, շատ կան, բայց իսկապես հիանալի է գտնել մի տեղ, որտեղ դրանք միանգամից շատ են։ Ընդ որում՝ նաեւ USB-ով։

Այո, ի դեպ, կա կարծրատիպ, որ JFK-ում Wi-Fi չկա։ Սուտ է։ Այն կա։ Ճիշտ է, այն ավելի լավ է բռնում մեկնման գոտում, բայց այնտեղ հասնելը ժամանման գոտուց այնքան էլ դժվար չէ։ Ճիշտ է, Wi-Fi-ը 30-րոպեանոց է, եւ դրա համար դուք պետք է դիտեք մեկ գովազդային բաներ, բայց ում որ շատ է պետք ինչ-որ մեկի հետ կապ հաստատել, կարծում եմ՝ դա կարեւոր չէ։

Այստեղ ես արդեն բախտ ունեցա հանդիպել նաեւ նախկին համակուրսեցուս, ում հետ զրուցելով՝ ժամանակը անցկացրինք։ Դե իսկ հետո, համապատասխանաբար, եկավ Ամերիկային վերջնականապես հրաժեշտ տալու ժամանակը։ Ահա հիմա արդեն հաստատ վերջ։ Անցյալ տարի տունդարձի ճանապարհին ես դիտում էի իմ սիրելի «Եղբայր-2»-ը, որը գրված էր իմ պլանշետի վրա։ Ցավալի է, որ այս անգամ պլանշետ չունեի։ Բայց ամեն դեպքում՝ «Ցտեսություն, Ամերիկա»։