Ի՞նչ ասեմ։ Ճիշտ այնպես, ինչպես մեկ տարի առաջ։ Տեղի ունեցավ մեծ վերադարձ տուն։ Ավելի ճիշտ՝ իմ վերադարձը բավականին հանգիստ անցավ, հաշվի առնելով, որ շատ ընկերներս ինձ հետ միասին էին ճամփորդում, եւ նրանք մի քանի օր ուշ վերադարձան։ Օդանավակայանի ելքի մոտ աղմուկ-աղաղակ էր։ Ես, իմ հերթին, հանգիստ վերադարձա տուն եւ ընտանեկան շրջապատում նշեցի թե՛ վերադարձս, թե՛ ծննդյանս օրը։ Այո, ես վերադարձա հենց սեպտեմբերի 25-ին։ Իմ ծննդյան օրը։
Հանդիպեցի նաեւ ընկերուհուս հետ, ու հետո պարզապես վերադարձա սովորական կյանքի։
Ուրբաթ օրը տուն վերադառնալով՝ երկուշաբթի արդեն գնացի ուսման։ Եվ վերջ։
Կարծես թե նորից չեն էլ եղել այդ 4.5 ամիսները՝ այլ կյանքի։ Ի՞նչ կյանքի, ի վերջո։
2 օրից կլինի արդեն 3 ամիս՝ իմ վերադարձի պահից։ Եվ արդեն բավական ժամանակ կար ամեն ինչ վերաիմաստավորելու համար։ Եվ իրականում, Glacier-ը մինչ օրս ինձ չի լքում։ Ինչ-որ չափով ես գիտակցում եմ, որ սրտիս մի կտորը հավերժ մնացել է այնտեղ։ Երազներիս 40%-ը աշխատանքի, այնտեղի ընկերների եւ այլնի մասին է։ Դա ինչ-որ պահի սարսափելի բարդ է։ Այն նույնիսկ ինչ-որ կերպ հեռացնում է ինձ այստեղի կյանքից։ Խոչընդոտներ է ստեղծում արդեն իսկ գոյություն ունեցողների հանդեպ։
Մարդիկ չեն անհետացել իմ կյանքից, մենք շարունակում ենք գրվել, հաճախ տեղադրում ենք լուսանկարներ, որոնց մասին բոլորը մոռացել են, հիշում ենք ընդհանուր կատակներն ու երաժշտությունը, որը հիշեցնում է այս ամառվա ընդհանուր պահերը։ Չէ՞ որ հենց դրա համար էլ պետք է այդ նույն ընտանիքը։ Նույնպիսի մարդիկ ես մինչ օրս ունեմ առաջին տարվանից։ Թեկուզ ես գրեթե չեմ շփվում նրանց հետ, ես գիտեմ, որ հանդիպելիս մենք կգրկախառնվենք ինչպես առաջ։
Բայց ամենակարեւորը հիշելն է, որ տանը, իհարկե, միեւնույն է՝ ավելի լավ է։ Տանը ընտանիքն է, տանը ընկերներն են, տանը ուսումն է։ Մի՛ մոռացեք այդ մասին։ Հյուրընկալվելը լավ է, այո, բայց տանը, այնուամենայնիվ, ավելի լավ է, ինչպես էլ նայես։
Բայց կրկնեմ անցյալ տարվա խոսքերը. «Բայց կարող եք հարցնել, թե որտեղ ես կցանկանայի անցկացնել իմ կյանքի յուրաքանչյուր հաջորդ ամառը։ Թեեւ պատասխանը դուք առանց ինձ էլ գիտեք։
I'd rather be in Glacier national park.»
Ընկերներ, անկեղծ ասած, ես ավելի քան մեկ ամիս գրում էի այս բլոգը, որպեսզի մեջը դնեմ այն ամենը, ինչ հիշում եմ։ Այն հսկայական տարբերվում է նրանից, ինչ կար անցյալ տարվա բլոգում։ Եթե անցյալ անգամ ես փորձում էի հնարավորինս շատ պատմել այն մասին, ինչը կարող է օգնել ձեզ, ապա այս անգամ ես պարզապես պատմեցի իմ տպավորությունների մասին։ Ինչո՞ւ այդպես։ Որովհետեւ ես բավարար տեղեկատվություն չունեի «օգտակար» բլոգի համար։ Այդ պատճառով ես այն նոսրացրեցի հենց նրանով, ինչ զգում էի։ Հուսով եմ, որ ձեզ դուր եկավ։ Եթե հարցեր ունենաք, կարող եք միշտ կապվել ինձ հետ։ Ես պատրաստ եմ օգնել, հաշվի առնելով, որ արդեն արել եմ դա նախկինում։
Շնորհակալություն, որ կարդացիք մինչեւ վերջ։ Դա անչափ հաճելի է։
PS Եթե հարցեր կան, կարող եք գրել ինձ անձնական նամակով, կամ
Facebook Aziz Nadjimutdinov
Instagram azza_n
VK Aziz Nadzhimutdinov
To be Continued.
