Ինչպես եւ անցյալ տարի։ Իհարկե, պետք էր բոնուս ավելացնել նրանց համար, ովքեր հասան մինչեւ վերջ։ Առանց դրա ինչպե՞ս։

Այս տարի ամեն ինչ բոլորովին այլ է։ Եթե անցյալ տարի ես քննարկում էի կինեմատոգրաֆը, ապա այս անգամ դա խոհարարություն է լինելու։ Ավելի ճիշտ, ես ուզում եմ ապացուցել ձեզ, որ արագ սննդի ռեստորաններում նույնպես լինում է նուրբ խոհանոց :) Կամ գոնե պարզապես անսովոր։

Ահա, օրինակ, Առավոտյան Բուրիտոն, որը մեր ռեստորանի գլխավոր հիթերից մեկն էր։ Շոգեխաշած սոխ, կանաչ եւ կարմիր պղպեղ, բեկոն եւ չեդդեր պանիր։ Այս ամենը մեքսիկական տորտիլյա լավաշի մեջ։

Մեկ այլ հրաշք էր ավանդական իտալական ձվածեղը՝ Ֆրիտատան, որը բաղկացած էր սպանախից, չերի լոլիկներից եւ ֆետա պանրից։

Հետո մենք սկսեցինք ուտելիք պատրաստել նրանից, ինչ կա, բայց այն, ինչ չկա մենյուում՝ մեր համար։ Օրինակ, ահա բուրիտոյի անալոգը՝ Քեսադիլյա։ Այստեղ արդեն կարելի է դնել ամեն ինչ։ Բայց մեր հիմնական բաղադրիչները պանիրն ու հավն էին։

Նաեւ ահա անհավանական իշխան ձուկը՝ հատուկ կարագով, որը պատրաստվում էր նախապես կիտրոնի կեղեւով եւ հյութով, մաղադանոսով, ինչպես նաեւ սոխի եւ սխտորի փոշիներով։ Եվ պատրաստման ընթացքում այդ կարագը հալվում էր ձկան վրա հենց մատուցելուց առաջ։ Ցավոք, լուսանկարներում անավարտ ուտեստներ են։ Այնտեղ պետք է լինեին նաեւ կարտոֆիլ եւ կիտրոններ։

Ահա այսպիսի նախաճաշ մենք պատրաստում էինք ինքներս մեզ եւ այլ աշխատողների համար՝ Առավոտյան Սենդվիչ, որը նույնպես կարող էր պարունակել ամեն ինչ, բայց գլխավոր բաղադրիչը, իհարկե, ձուն էր։ Եվ այն պետք է լիներ թույլ տապակված, որպեսզի կծելիս դեղնուցը անպայման հոսեր։ Սա ամերիկյան գլխավոր առանձնահատկությունն է։ Նախաճաշն այստեղ ընդհանրապես շատ կարեւոր բան է, ուստի ձուն կարելի է տապակել, եփել եւ այլն՝ ավելի քան 10 եղանակով։

Մի անգամ մենք պատրաստեցինք օրվա հատուկ ուտեստ՝ Բեկոնով փաթաթված Սթեյք։ Այս ամենը մատուցվում էր ինչպես միշտ՝ բանջարեղենով եւ պյուրեով։ Բանջարեղենը այս անգամ կարմիր պղպեղով տապակած դդմիկներ էին։ Այստեղ դա սիրում են։

Որոշ ժամանակ անց մեզ բերեցին այլ տեսակի սթեյքեր, որոնք ուղղակի խնդրում էին դնել ֆրանսիական բագետների վրա։ Այդ պատճառով ստացվեցին նման սենդվիչներ՝ տապակած սոխով եւ Դորբլյու պանրով։

Հետո մենք ինչ-որ կերպ նորից վերադարձանք մեքսիկական խոհանոցին՝ պատրաստելով Տակո աղցան։ Բաղկացած սթեյքից, բանջարեղենից, կանաչեղենից, ինչպես նաեւ ֆրիտյուրում տապակած տորտիլյայից։

Երբ մեր հյուրանոցում հրդեհ եղավ, մեզ բերեցին հսկայական քանակությամբ սաղմոն, ուստի երկու շաբաթվա ընթացքում մենք մեր մտքից հնարում էինք տարբեր ուտեստներ դրանից։ Դե, իհարկե, փորձելով հերթափոխել ուրիշների հետ։ Կամ աղցաններ էին, կամ սենդվիչներ, կամ պարզապես այսպիսի տապակած երկրորդ ուտեստներ։ Իրականում, իսկապես շատ համեղ էր։

Նույն հյուրանոցից մեզ բերեցին մի քիչ մոցարելլա, եւ մենք մեր համար պատրաստեցինք Բրուսկետտա նախուտեստներ՝ ռեհանով, լոլիկով եւ մոցարելլայով։ Եվ այս ամենը տապակած բագետի վրա։

Այս բաղադրատոմսին, անկեղծ ասած, ես չեմ մասնակցել, ուստի մշուշոտ եմ հիշում։ Գիտեմ միայն, որ կարծես թե հավ է կծու սոուսով՝ ռեհանով եւ լոլիկով։

Դե եւ, իհարկե, ինչպե՞ս կարելի է այստեղ առանց իսկական իտալական մակարոնեղենի, երբ քեզ մոտ աշխատում է իտալացի խոհարար։

Իսկ մի անգամ մենք ընդհանրապես ջեռոցում թխեցինք խոզի կողիկներ։ Ճիշտ է, դա նորից մեր համար էր։

Եվս մեկ փորձ դարձան ոչ ավանդական սուշիները։ Այո, որոշ չափով սրբապղծություն, բայց նույնպես հետաքրքիր։ Նույնպես լցոնված բրնձով, բայց փաթաթված տորտիլյայի մեջ, իսկ միսը մի տեսակում սթեյք էր, իսկ մյուսում, եթե ճիշտ եմ հիշում, հավ էր։ Բացի այդ, ներսում կային տարբեր տեսակի բանջարեղեն եւ կանաչեղեն։ Ստացվեց շատ նույնիսկ լավ։

Իհարկե, սրանք մեր խոհանոցի բոլոր հմայքները չեն։ Այնտեղ կային շատ ավելի նրբություններ եւ հետաքրքիր նախապատրաստուկներ, որոնք ես մոռացել եմ լուսանկարել կամ պարզապես հիմա չեմ գտել։ Բայց շատ մարդիկ կարծում են, որ ծրագրով խոհարար աշխատելը նշանակում է գտնվել ողորմության տակ։ Դե ոչ։ Սա լուրջ աշխատանք է եւ հիանալի փորձ։ 2 սեզոնի ընթացքում ես զրոյից սովորեցի լինել ոչ վատ խոհարար, թեկուզ սկսնակ։ Շնորհակալություն բոլոր այն խոհարարներին, ում հետ ինձ վիճակվել է աշխատել այս սեզոնների ընթացքում։ Նրանք իսկապես ինձ տվեցին եզակի գիտելիքներ։