Անիծյալ, այնքան էի ուզում ճամփորդությանս նկարագրությունը սկսել առաջին օրվանից, բայց, ինչպես միշտ, ամեն ինչ թողեցի վերջին պահին։ Բայց երեւի մեր տան մոտ ապրող ջրարջը դրդեց ինձ լրացնել այս բլոգը 5 օր անց։

Ուրեմն, թռիչքը հիանալի էր, չէի քնել, շփվում էի տղաների հետ, լուսանկարում էի ամպերը եւ ռադիո լսում մի քանի հազար մետր բարձրության վրա։

Վաշինգտոնում մենք սարսափելի հոգնել էինք, մինչ այդ Ռուսաստանում մեկ օր չէի քնել, եւ ժամային գոտիների փոփոխությունը իմ օրգանիզմը գցեց ՇՈԿԻ մեջ։

Ուրեմն, այն բանից հետո, երբ ես եւ Ռ.-ն վերջապես հասանք Newark, պարզվեց, որ բջջային հեռախոսս կորել է, որը չգիտեմ ինչու էի վերցրել։ Բայց բանն այն է, որ Վաշինգտոնում այն նույնիսկ աշխատում էր!!!

Վերջ, հեռախոսը անհետացավ։ Էլի ճամպրուկը բացել էին, ամեն ինչ խառնել էին իրար... Հրաշալի է։

Բնակարան փնտրելը բավականին հոգնեցրեց։ Ժամը 3-ին Բրուքլինում կոտրված ճամպրուկով մնալը հավերժ կմնա իմ հիշողության մեջ։

Հետո Մանհեթենն էր եւ ջազ ապաստարան ուսանողների համար։ Skype-ով հարազատների հետ կապ հաստատելու առաջին փորձը հաջողություն չբերեց։

Սեւամորթի հետ շփումը ինձ շոկի ենթարկեց իմ անգլերենի իմացության հարցում, մայրիկ ջան!!!!!

Օր 1.

Առավոտյան թարմացած գնացինք ինձ հեռախոս փնտրելու... ծուլանում եմ գրել, ցտեսություն...