Ծանոթանանք։ Ես Տատյանան եմ, 20 տարեկան։ Աստրախանի պետական համալսարանի կենսաբանության ֆակուլտետի ուսանողուհի եմ։ Սա իմ երկրորդ փոխանակման ծրագիրն է (առաջինը Իտալիայում էր)։
Մի քանի տարի առաջ ես չէի էլ կարող պատկերացնել, որ կսովորեմ Շվեյցարիայում։ Մի քանի տարի առաջ չէի կարող պատկերացնել, որ կսովորեմ կենսաբանության ֆակուլտետում։ Մի քանի տարի առաջ չէի կարող պատկերացնել, որ կցանկանամ կյանքս կապել գիտության հետ։ Բայց կյանքը, այնուամենայնիվ, զարմանալի բան է։ Երբեմն սիրահարվում ես այն ամենին, ինչ նախկինում չէիր կարողանում տանել։ Թեեւ... դրա մեջ իր հմայքը կա։
Կարող եմ ասել, որ սրանք հիանալի վեց ամիսներ էին։ Հիմա արդեն հավաքում եմ ճամպրուկս եւ երեք օրից արդեն հայրենիքում կլինեմ։ Բայց... ես արդեն կարոտում եմ։ Արդեն ուզում եմ վերադառնալ։ Եվ ես արդեն խոստացել եմ ինքս ինձ ամեն ինչ անել դրա համար։
Ինչի՞ մասին եմ գրելու։
Իմ առօրյա կյանքի մասին։ Այն խնդիրների մասին, որոնք արդիական են այն ուսանողների համար, ովքեր պատրաստվում են նվաճել այս փոքր, բայց շատ հպարտ ալպյան երկիրը։ Շվեյցարացիների եւ կյանքի նկատմամբ նրանց հայացքի մասին։ Շվեյցարիայից դուրս իմ ճամփորդությունների մասին։ Ժնեւի համալսարանի եւ այնտեղ ուսման մասին։ Այն մասին, որ օտար երկրում կաս միայն դու։ Եվ ուրիշ ոչ ոք։ Չկան ծնողներ, որոնք կօգնեն։ Չկան պրոֆեսորներ, որոնք «Դե լավ, կարմիր դիպլոմ է...» արտահայտությամբ աչք կփակեն ամեն ինչի վրա։ Փոխարենը կա օտար մենթալիտետ, խելահեղ փոխարժեք եւ պատասխանատվություն։
Եվ այսպես, ինչպե՞ս սկսվեց ամեն ինչ...