Այսպիսով, եթե ձեր ուղեւորության հիմնական նպատակներից մեկը $$$ է, ապա իրադարձությունների զարգացման երկու տարբերակ կա.

1. Դուք աշխատում եք 2-3 աշխատավայրում՝ առանց առողջ քնի եւ հանգստյան օրերի.

2. Դուք շատ լավ գիտեք անգլերեն եւ աշխատում եք որպես մատուցող, որտեղ կարելի է վաստակել $100 մեկ հերթափոխի ընթացքում:

Ես կարելի է ասել համատեղել եմ երկու տարբերակներն էլ եւ երեք ամսվա ընթացքում վաստակել եմ մոտ $10 000:

Քանի որ ես Ռուսաստանի ռեստորաններում աշխատելու փորձ ունեի եւ լավ անգլերեն, ինձ բաժին հասավ job-offer՝ ռեստորանում մատուցող աշխատելու առաջարկով: Աշխատավարձը ստանդարտ է՝ ժամում $2,13, ինչը նշանակում է, որ պետք է հույսը դնել միայն թեյավճարների վրա: Ամերիկայում սպասարկման համար ընդունված է թողնել ընդհանուր հաշիվի 20%-ը, ինչը չի կարող չուրախացնել:

Ռեստորանի մասին.

Ես աշխատում էի տիպիկ ամերիկյան հանգստավայրային ռեստորանում՝ մենյուում բուրգերներ, սենդվիչներ, հոթ-դոգեր, ծովամթերք եւ այլն: Աշխատեք շատ չտարվել այդ կերակուրներով, այլապես 5-8 կգ ավելորդ քաշ կբերեք որպես հուշանվեր (ինձ հետ հենց այդպես էլ պատահեց) ;)

Ամերիկայում յուրաքանչյուր սննդի ընդունման համար կա տարբեր մենյու: Մեր ռեստորանում դրանք երեքն էին՝ breakfast, lunch եւ dinner:

Breakfast եւ lunch՝ սա ցերեկային հերթափոխն է՝ 6:30-ից մինչեւ 14:30, ուտեստները շատ թանկ չեն, սպասարկելը բոլորովին դժվար չէ, ցերեկը աշխատում էին միջին անգլերեն իմացող տղաներն ու աղջիկները: Այնուամենայնիվ, այդ 8 ժամվա ընթացքում շատերին հաջողվում էր վաստակել ավելի քան $100:

Dinner՝ երեկոյան հերթափոխով աշխատելը՝ 16:00-ից մինչեւ 21:00, համարվում է ավելի հեղինակավոր, քանի որ միջին հաշիվը ավելի բարձր է, սպասարկելը՝ ավելի դժվար, թեյավճարներն ավելի շատ են թողնում: Սակայն ցերեկվանից ավելի շատ վաստակել հազվադեպ էր հաջողվում:

Ինձ հաջողվեց աշխատել եւ՛ ցերեկային, եւ՛ երեկոյան հերթափոխերում: Կարող եմ ասել, որ ամերիկացիները բավականին պարզ են եւ հազվադեպ են բողոքում (իհարկե, նման աշխատանքում առանց բողոքների հնարավոր չէ), այնպես որ աշխատելը հաճույք է: Մի ամաչեք ձեր շեշտադրումից, տեղացիներին միշտ հետաքրքիր է իմանալ, թե որտեղից եք, ինչով եք զբաղվում, ինչպես եք հայտնվել Նահանգներում: Այնպես որ շփվելու եւ անգլերենը պրակտիկայում կիրառելու հնարավորություն կունենաք:

Բայց դրանով դրական կողմերը կարծես թե ավարտվեցին...

Ռեստորանի սեփականատերերը տարեց զույգ էին (նա՝ 69 տարեկան, նա՝ 55-ից անց), որոնք, սակայն, բավականին լավ էին պահում իրենց: Մինչ օրս աշխատում են խոհանոցում եւ կառավարում ռեստորանը:

Գործատուներս սնունդ չէին տրամադրում: Այն տղաներին, ովքեր ցանկանում էին երկրորդ աշխատանք գտնել, կազմում էին այնպիսի ժամանակացույց, որ երկու աշխատանք համատեղելը անհնար էր: Overtime երբեք ոչ ոքի չէին տալիս: Իսկ խոհանոցում տեղի ունեցող սկանդալների մասին ընդհանրապես լռում եմ... Անվերջ գոռգոռոցներ, սպասքի կոտրվելը՝ ամռան վերջին դա ուսանողների կողմից միայն ծիծաղ էր առաջացնում: Ամեն երեկո մենք ընկերներով tripadvisor-ում գտնում էինք նոր արձագանքներ այն մասին, թե ինչպես են մեր այցելուները լսել խոհանոցի հայհոյախոսությունները իրենց ճաշի ժամանակ: Այնուամենայնիվ, եթե ամեն ինչին հումորով վերաբերվես, կարելի է բավականին լավ ապրել այդ 3 ամիսը: Մեր թիմը ուրախ էր: Մի քանի ամերիկացիներ, ռուսներ, ուկրաինացիներ, հարավսլավացիներ, հորդանանցիներ, լեհեր, լիտվացիներ, թուրքեր՝ գործատուների նման վերաբերմունքը մեզ միայն համախմբեց:

A part of our team

Աշխատանքի ամենասիրելի մասը՝ մաքրությունը: Ամերիկացիների մոտ ընդունված չէ ռեստորանում հավաքարար վարձել: Այդ պատճառով հերթափոխի ավարտից հետո ստիպված էինք մնալ եւս 1,5-2 ժամ, որպեսզի ամեն ինչ ավլենք, սրբենք, լվանանք, քարշ տանք ծանր աթոռներն ու սեղանները, կաթսաները եւ այլն, փաթաթենք տոննաներով սպասքը անձեռոցիկների մեջ հաջորդ օրվա համար... եւ գիտակցենք, որ այդ ամենը անում ես ժամում 2,13 դոլարի դիմաց: Մի խոսքով, աշխատում էինք ձիու պես:

Վերջին օրերից մեկը: Աշխատանքային հերթափոխից հետո: