Հուլիսի վերջին, սպառելով զվարճանքի եւ տրամադրությունը բարձրացնելու բոլոր ռեսուրսները, ես եւ եւս մեկ անհանգիստ աղջիկ որոշեցինք երկրորդ աշխատանք գտնել։ Որովհետեւ պարզապես ձանձրալի էր։ Մեր ժամանակացույցն արդեն չէր փոխվում, մենք աշխատում էինք ամեն օր ժամը 4-ից 11-ը, իսկ մնացած ժամանակը չգիտեինք՝ ինչ անել։ Օվկիանոսում լողալ չէր լինում (հանգստացողների վրա շնաձկների մի քանի հարձակում էր եղել), զբոսնելու տեղ չկար, ոչ մի զվարճանք։

Ինչպես ամեն ինչ սկսվեց։

Սակայն նման փոքր քաղաքում երկրորդ աշխատանք գտնելն այնքան էլ հեշտ չէր՝ բոլոր տեղերը հունիսի սկզբից զբաղեցրել էին ավելի ճարպիկ ուսանողները։ Այդ պատճառով՝ եթե ձեզ հետաքրքրում է գումարը, երկրորդ աշխատանքը փնտրեք հնարավորինս արագ։ Մենք հիշեցինք, որ հեծանիվով 40 րոպե հեռավորության վրա կա մի հիանալի հացաբուլկեղենի խանութ՝ սիրալիր անձնակազմով եւ համեղ թխվածքներով. մենք որոշեցինք գնալ այնտեղ եւ give it a shot անել։ Պարզվեց, որ մեկ շաբաթից նրանց մոտ երկու աշխատակից է հեռանում, եւ նրանց հրատապ փոխարինող էր պետք։ Մենք լավ անգլերեն գիտեինք, ուստի մեզ վերցրին հյուրերին սպասարկելու՝ վաճառասեղանի մոտ բուլկիներ եւ սուրճ վաճառելու։ Հացաբուլկեղենի խանութն աշխատում էր 6:30-ից 11:30-ը. հացթուխները (ռուս ուսանողներ!) աշխատում էին գիշերվա ժամը մեկից մինչեւ լուսաբաց։

Հաջորդ առավոտ, գոհ մեր արածից, առավոտյան ժամը 5-ին արթնացանք եւ ճանապարհ ընկանք։ Առաջին բանը, որ չէինք հաշվարկել, ուժեղ քամին էր։ Մեզ երբեմն թվում էր, թե հեծանիվը տեղում կանգնած է։ Երկրորդը՝ ամբողջ ամառ մենք գրեթե անձրեւ չէինք տեսել։ Բայց բնականաբար, հենց մեր աշխատանքի առաջին օրը սկսվեց անձրեւ՝ ՀՈՐԴԱՌԱՏ, իսկ մենք հացաբուլկեղենի խանութից ընդամենը 15 րոպե հեռավորության վրա էինք։ Մենք մինչեւ ոսկորները թրջվեցինք՝ հագուստ, մազեր, կոշիկներ, իսկ փոխնորդ հագուստ չունեինք։ Հացաբուլկեղենի խանութ հասնելուն պես մեր employers-ները զարմացան, որ մենք ընդհանրապես եկել ենք։ Բնականաբար, այդ առաջին օրը մենք չաշխատեցինք։ Մեզ տաք ըմպելիքներ տվեցին տաքանալու համար եւ հյուրասիրեցին նախաճաշ։ Ասել, որ երկրորդ օրը ես երկրորդ աշխատանքի վերաբերյալ կասկածներ ունեի, նշանակում է ոչինչ չասել։ Ես համոզեցի ընկերուհուս, որ ճանապարհը շատ հեռու է եւ ծանր, եւ մենք չպետք է այդքան ուժ վատնենք։ Առավել եւս, որ առաջին աշխատանքում մենք բավականին լավ էինք վաստակում։

Սակայն ինչ-որ բան մեզ գրավեց այդ վայրում։ Գործատուների լավ վերաբերմունքը, կոլեկտիվը կամ ինչ-որ այլ բան։ Եվ հաջորդ առավոտ մենք նորից ճանապարհ ընկանք։

Աշխատանքը մեզ բավականին հետաքրքիր թվաց, այցելուները միշտ շատ շփվող եւ գոհ էին։ Խոհանոցում աշխատող ռուս տղաների հետ շփվելը նույնպես հաճույք էր։ Մի խոսքով, այս վայրը մեզ գրավեց։

Orange blossom bakery

Հացաբուլկեղենի խանութ տանող ճանապարհին

Աշխատավարձի մասին, ի դեպ, մենք նույնիսկ մոռացել էինք հարցնել։ Ժամում մոտ 9,25 էր + խոհանոցի եւ սրահի աշխատողները կիսում էին ընդհանուր թեյավճարները։ Օրական մեկ անձի համար ստացվում էր տարբեր՝ 10-ից 25 դոլար։ Գումարած անվճար ըմպելիքներ, բուլկի եւ սենդվիչ ամեն հերթափոխին։

Քիչ էր մնում մոռանայի պատմել մաքրության մասին ;) Ամեն օր մենք փակվելուց հետո եւս մեկ ժամ մաքրում էինք սրահը։ Խոհանոցում տղաները ընդհանրապես սպանվում էին աշխատանքից։ Պատերին եւ հատակին խմոր, ջեմ, շաքարի գլազուր եւ այլ համեղ բաներ, որոնք պետք էր քերել հատուկ թիակներով։ Սովորաբար խոհանոցում մաքրությունը սկսվում էր ժամը 10-11-ին, այնպես որ հացաբուլկեղենի խանութի բոլոր այցելուները կարող էին վայելել Zemfira-ն եւ Mumiy Troll-ը, որոնց երաժշտության ներքո մաքրություն էին անում ռուս տղաները։

Մեզ այստեղ աշխատանքը դրախտ էր թվում։ Բայց այն տղաները, որոնց համար այս աշխատանքը հիմնականն էր, չկարողացան շատ գումար վաստակել՝ միայն ծրագիրը ծածկելու եւ եւս մի քիչ ինչ-որ գնումների ու փոքր ճանապարհորդության համար։

Ռուսաստան շատերը սկսեցին վերադառնալ արդեն հուլիսի վերջին։ Այնպես որ, մեզ հաջողվեց նաեւ խոհանոցում աշխատել։

Այս բոլոր առավելությունների ամփոփման մեջ, շատ հաճախ մեզ մեքենայով տուն էին տանում։ Իսկ վերջին երկու շաբաթը աման լվացող մեքսիկացին մեզ մեքենայով տանում էր եւ՛ այնտեղ, եւ՛ հետ։ Չէ՞ որ, ինչպես պարզվեց, նա ապրում էր մեզանից ոչ հեռու։