Ես եւ ընկերուհիս տարիներ շարունակ երազում էինք Կալիֆոռնիա եւ Լոս Անջելես մեկնելու մասին՝ դեռ մեր հայրենի երկրներում գտնվելիս։ Արմավենիներ, օվկիանոս, գեղեցիկ տղաներ ու աղջիկներ՝ ամեն ինչ հենց հայտնի տեսահոլովակների պես։ Բայց մեր երազանքները փշրվեցին դեռ հյուրանոց (ավելի շուտ՝ մեքսիկական մոթել) ճանապարհին։ Քանի որ Լոս Անջելեսում կացարան նախապես չէինք ամրագրել, այլ տարբերակ գտնելն անհնար էր։ Մենք ապրում էինք Downtown-ում՝ քաղաքի կենտրոնում, որը պատկերացնում ես գեղեցիկ, մաքուր, երկնաքերերով, արտ-սրճարաններով եւ հիանալի խանութներով։ Սակայն Լոս Անջելեսի Downtown-ը անօթեւանների եւ թմրամոլների ապաստարան է։ Ամենուր աղբի հոտ է գալիս։ Փողոցներով քայլելը սարսափելի է նույնիսկ ցերեկը, անօթեւանները պառկած են փողոցների մեջտեղում, իսկ տեղի գետտոյի վեճերը լսվում են ամեն անկյունում։ Լինում էր այնպես, որ երեկոյան մեր հյուրանոց վերադառնալիս մեքենաները կանգ էին առնում, եւ վարորդները մեզ ասում էին, որ նման վայրում միայնակ չքայլենք։

Պարզվեց, որ բոլոր լավ ռեստորանները, բուտիկները եւ զվարճանքի վայրերը գտնվում են օվկիանոսին ավելի մոտ՝ Սանտա Մոնիկա եւ Մալիբու թաղամասերում։

Երբեք չեմ ցանկացել քայլել Փառքի ծառուղով, բայց դրանում ինչ-որ բան կա։ Լիցքավորվում ես հոլիվուդյան ինչ-որ ոգով։ Հատկապես հիանալի է այնտեղ երեկոյան ժամերին։

Ի դեպ, մեր հյուրանոցի մոտ մենք գտանք շատ լավ ռեստորաններ եւ խանութներ։ Բայց փողոցներում թափառող թմրամոլների պատճառով մեր թաղամասում զբոսնելը այնքան էլ չէինք ցանկանում։

Գերհիանալի գրախանութ՝ երկրորդ հարկում արտ-պատկերասրահներով։

Իսկ Լոս Անջելեսի մետրոն ինձ շատ ավելի դուր եկավ, քան Նյու Յորքինը՝ ավելի մաքուր է, եւ կայարանները ավելի հետաքրքիր են ձեւավորված։

Լոս Անջելեսում ընդամենը մեկ օր անցկացնելուց հետո, հաջորդ օրը մենք մեկնեցինք ԱՄՆ-ի արեւմուտք եւ ազգային պարկեր շրջագայության։

Ինչպես արդեն ասացի, տուրերով զբաղվում է չինական ընկերություն, ուստի դրանք բավականին էժան են։ Մեր տուրը 12 օրվա համար արժեցավ 700 դոլար։ Բայց չինական արտադրանքն ինքն իր մասին է խոսում, գիտեք։ Գիդը խոսում է չինարեն եւ մի քիչ անգլերեն։ Ավտոբուսը լի է չինացիներով։ Իսկ ճաշելու համար ձեզ կտանեն չինական բուֆետներ։ Թեեւ կողքին միշտ կարելի է գտնել սուպերմարկետ կամ այլ ֆասթ-ֆուդ։ Բայց ընդհանուր առմամբ, ուղեւորությունը հիանալի էր։ Չէ՞ որ երբ տեսնում ես այնպիսի գեղեցկություն, որից գլուխդ սկսում է պտտվել, մոռանում ես աշխարհի ամեն ինչի մասին։

Անմիջապես ասեմ, հրաշքները սկսվեցին հենց տուրի մեկնարկից։ Մայրուղին, որով մենք գնում էինք, ավելի գեղատեսիլ էր, քան ցանկացած ազգային պարկ։ Տապակող արեւ, ավազներ, հին կադիլակներ, անապատ եւ անհավանական լանդշաֆտներ։ Ամեն ինչ արեւմտյան վեստերնների պես։ Ամերիկան ես միշտ հենց այդպիսին էի պատկերացնում։ Ամբողջ օրը մենք անցկացրինք on the road։ Իսկ մեր առաջին կանգառը Յուտա նահանգի փոքրիկ Սենթ Ջորջ քաղաքն էր, որտեղ էլ գիշերեցինք։

Հաջորդ առավոտ մենք պետք է տեսնեինք արեւմուտքի ամենագունեղ վայրերը՝ Անտիլոպայի կիրճը (Antelope Canyon) եւ Բրայս-Կանյոնը։

Antelope Canyon-ը մինչ օրս պատկանում է Նավախո հնդկացիներին եւ ԱՄՆ ազգային պարկ չէ։ Հնդկացիների տարածքներ մտնելու համար հնդկացիները միշտ վճար են պահանջում, եւ երբեմն՝ ոչ փոքր։ Կիրճը հայտնի է ժայռերի տարօրինակ ձեւով եւ գույնով, որոնք արեւի լույսի հետ համադրությամբ պարզապես կախարդական տեսք ունեն։ Միակ բացասական կողմը զբոսաշրջիկների մեծ քանակն է։ Դա մի քիչ խանգարում է վայելել դրանց գեղեցկությունը։

Ամբողջ ուղեւորության բացահայտումը ինձ համար Բրայս-Կանյոնն էր, որի մասին մինչ այդ երբեք չէի լսել։ Տղաներ, սա հրաշք է։ Կարմիր-նարնջագույն ժայռերը եւ փշատերեւ անտառները անհավանական տեսարան են ներկայացնում։ Ցավալի է, որ հագեցած գրաֆիկի պատճառով մեր խմբին տվեցին ընդամենը մեկ ժամ այս պարկում զբոսնելու համար։ Ես այնտեղ կմնայի առնվազն մի քանի օր, որպեսզի հագենայի եւ շնչեի լեռնային օդը։ Գտնվելով 2-3 հազար մետր բարձրության վրա, նայելով այս անծայրածիր տարածություններին՝ հասկանում ես ճանապարհորդությունների ողջ գեղեցկությունը։

Անպայման իջեք կիրճի ներքեւ։

Իսկ հետո նորից հյուրանոցներ եւ ճանապարհ...

Կանգ առանք բենզալցակայանում։ Այնտեղ այնպիսի բնապատկերներ կան...