Կրկին նույն հարցը, ինչ անցյալ տարի։

Այս տարի, անկեղծ ասած, երկակի զգացողություն ունեի՝ անել դա, թե ոչ, քանի որ անցյալ տարի շատ թյուրիմացություններ կային ղեկավարության հետ եւ որոշ տարաձայնություններ աշխատանքային ժամերի վերաբերյալ։ Նաեւ մի պահ կար, որ բոլոր նրանք, ովքեր աշխատել էին երկու տարի առաջ, անցյալ տարի ակնկալում էին զգալիորեն ավելի շատ աշխատաժամանակ, բայց ստացվեց այնպես, որ սեփականատերերը պարզապես ավելի շատ խոհարարներ վարձեցին եւ կրճատեցին արտաժամյա աշխատանքը՝ ավելորդ չվճարելու համար։ Խելացի է, չէ՞։

Բայց...

Այստեղ միեւնույն է իմ երկրորդ տունն է։ Այստեղ մարդիկ են, որոնց սիրում եմ։ Այստեղ աշխատանքն է, որը, թեեւ երբեմն ատում եմ, բայց երբեմն իրոք հաճույքով եմ անում, որից կարող եմ ստանալ որոշակի ինքնաբավարարվածություն։ Երբեմն ես իսկապես սիրում եմ այստեղի առօրյան... Թեեւ երբեմն այն ինձ հունից հանում է։

Վերադառնալու համար ընկերությունն ինձ առաջարկեց նոր աշխատավարձ եւ առաջխաղացում, որը ստացել էի դեռ անցյալ սեզոնի կեսերին՝ Lead Prep Cook։ Այսպիսով, սա նաեւ որոշակի մոտիվացիա է՝ վերադառնալ մի վայր, որտեղ դու արդեն կարծես թե ինչ-որ կշիռ ունես։

Եվ ես նախկինում էլ եմ ասել, որ ինձ այս դեպքում կհասկանան միայն այն մարդիկ, ովքեր գտել են իրենց տեղը։ Ես գտել եմ այն։ Թեկուզ մասամբ, բայց ես երջանիկ եմ այստեղ։ Ամեն սեզոնի կեսերին ես անընդհատ լուրջ քննարկումներ եմ ունենում գործընկերներիս հետ այն մասին, թե արդյոք արժե վերադառնալ հաջորդ սեզոնին, թեեւ գիտակցում եմ, որ ուզում եմ վերադառնալ։ Ինչը, ըստ էության, արեցի այս տարի։ Զղջացե՞լ եմ արդյոք։ Ոչ։

Այնպես որ, եւ կրկին բարեւ ձեզ։