Վերադարձը դեպի իմ «կարծես թե» երազանքների քաղաք այլեւս այնքան էպիկ չէր, որքան նախկինում։ Հասկանո՞ւմ եք, թե ինչում է բանը։ Այստեղ արդեն 4-րդ անգամ հայտնվելով (իրականում 5-րդ, բայց մի անգամ ես պարզապես քնել էի օդանավակայանում՝ սպասելով չվերթին), ես սկսեցի գիտակցել, որ սա այս սովորական երկրի ամենասովորական քաղաքն է։ Ոչ, ես դեռ սիրում եմ այն եւ, հնարավոր է, կցանկանայի ապրել այստեղ, բայց մի քանի այցելությունից հետո քաղաքի զբոսաշրջային շերտը կարծես թե մաշվում է, եւ դու հասկանում ես, որ, ըստ էության, գնալու տեղ էլ չկա։ Կարելի է պարզապես զբոսնել, նստել սրճարանում եւ այլն։ Ինչպես, օրինակ, պարտադիր չէ ամեն անգամ ժամանելիս վազել դեպի Times Square։

Պարզապես Նյու Յորքը ինձ համար նահանգներից ժամանելու եւ մեկնելու ստանդարտ վայր է, ուստի ինձ համար արդեն սովորական է դարձել այստեղ թռչելը, այստեղ կատարել բոլոր գործերը՝ սիմ-քարտ, որոշ գնումներ, իսկ հետո արդեն մեկնել Մոնտանա կամ շարունակել ճանապարհորդել։ Ինձ այս հարցում հավանաբար կհասկանան միայն այն մարդիկ, ովքեր արդեն մի քանի անգամ հայտնվել են նույն քաղաքում։

Թեեւ, անշուշտ, նույնիսկ այն քաղաքում հայտնվելիս, որտեղ եղել ես մի քանի անգամ, կարելի է գտնել ինչ-որ նոր բան։ Առավել եւս՝ հաշվի առնելով այն փաստը, որ դու այնտեղ չես եղել մոտ մեկ տարի։

Ժամանելուն պես ես սովորության համաձայն հանդիպեցի իմ հին ծանոթ Ռուսլանին, ով այս անգամ օգնեց ինձ Բրուքլինի լավ թաղամասում փոքրիկ սենյակ վարձել, հաշվի առնելով, որ նա իր մոտ վերանորոգում էր անում։ Լավ բան նրանց համար, ովքեր պատրաստվում են սենյակ կամ բնակարան վարձել՝ Airbnb։ Հավելված, որտեղ կարելի է կարճ ժամանակում ընդունելի գներով բնակարան գտնել (կարճ ժամանակը՝ մի քանի ժամ է, կամ գուցե ավելի քիչ)։ Ճիշտ է, որքան հասկացա, հասցեն ստանալու համար պետք է վարձավճարը կատարել քարտով, բայց դուք կարող եք գնել միանգամյա օգտագործման քարտ ցանկացած էժան խանութում, որտեղ վաճառում են Amazon, eBay եւ այլնի քարտեր։ Այնտեղ կան միանգամյա դեբետային քարտեր, եւ դրամարկղում ձեզ անմիջապես կփոխանցեն կանխիկ գումարը, որը դուք կվճարեք։ Արագ, հարմար։

Դրանից հետո մենք կերանք մի տեղ, իսկ հետո գնացինք նրա ընկերների մոտ, ու ես արդեն պարզապես քնում էի ոտքի վրա՝ հաշվի առնելով թռիչքը։ Ուստի երեկոյան Ռուսլանը արթնացրեց ինձ եւ տարավ այն բնակարան, որտեղ մենք ինձ համար սենյակ էինք վարձել, եւ այնտեղ ես ուժասպառ ընկա։

Օր երկրորդ։

Ըստ էության, ես ոչ մի պլան չէի կազմել։ Ինձ միայն սիմ-քարտ էր պետք, քանի որ առանց ինտերնետի, Wi-Fi փնտրելը՝ այնքան էլ լավ չէ, այո։ Չգիտեմ՝ նախկինում ասե՞լ եմ այս մասին, բայց մեկ ամսվա անսահմանափակ զանգեր+sms եւ 10գբ LTE (որը չի վերջանում, այլ պարզապես նվազեցնում է արագությունը 10գբ-ից հետո) փաթեթները արժեն մոտ $60։ Դե, դա T-mobile-ում, օրինակ։ Այսպես, զուտ տեղեկության համար։ Ով կցանկանա միանալ։

Դե, T-mobile-ի գրասենյակից հետո սկսվեցին նաեւ քաղաքով սովորական զբոսանքները հեռախոսով՝ լուսանկարելով «սովորականի պահերը»։ Իրականում, ես ուղղվում էի դեպի Կենտրոնական այգի՝ փորձելով հանդիպել մի հետաքրքիր խմբի, որին լսում եմ դեռ նահանգներում իմ առաջին տարվանից։ Ես այս մասին ավելի ուշ կասեմ։ Նրանց չհանդիպեցի, ուստի ստացվեց պարզապես երկար զբոսանք լավ լուսանկարներով։

Չեմ հիշում՝ նախկինում ասե՞լ եմ, բայց դա էական չէ։ Կարող եմ հիշեցնել ամեն դեպքում։ Անկեղծ ասած, ընկերներ, ձեզ հետ ծանր ֆոտոխցիկ վերցնելը՝ արժանի չէ։ Եթե, իհարկե, դուք պրոֆեսիոնալ կերպով չեք զբաղվում լուսանկարչությամբ եւ չեք պլանավորում որեւէ յուրահատուկ լուսանկարներ։ Բայց նույնիսկ այդ դեպքում, կարելի է լուսանկարել նաեւ հեռախոսով (եթե այն թույլ է տալիս, իհարկե)։ Իմ առաջին տարում ես իմ տեսախցիկը վերցրել էի ինձ հետ։ Մի քանի անգամ հանեցի այն պայուսակից, իսկ հետո գիտակցեցի, որ դա ճանապարհորդությունների ժամանակ ուսին ավելորդ բեռ է։ Իսկ հեռախոսով՝ հանեցիր գրպանից, նկարեցիր, հետ դրեցիր։ Ճաշակին ընկեր չկա, իհարկե, բայց խորհուրդ եմ տալիս փորձից ելնելով։

Այդ օրը ընդհանրապես ոչ մի նշանակալի բան տեղի չունեցավ, իսկ ես հետո բավական ուշ տուն վերադարձա։ Հաշվի առնելով, որ ես միայնակ էի ապրում, անկեղծ ասած, մի քիչ վախենալու էր։ Բայց ոչինչ՝ հաղթահարեցի։

Ընդհանրապես, արժե եւս մեկ անգամ ասել, որ Նյու Յորքում պետք է ավելի զգույշ լինել, հատկապես Բրուքլինի, Բրոնքսի եւ այլնի որոշ թաղամասերում, որտեղ երեկոյան եւ գիշերը լինում է բավական վտանգավոր։ Դե, ցերեկն էլ կարող են լինել շատ խաբեբաներ, հանցագործներ եւ այլն։ Ուստի հատկապես դիմում եմ նրանց, ովքեր առաջին անգամ են գնում. փորձեք միայնակ չքայլել քաղաքի անծանոթ վայրերով։

Օր երրորդ։

Առավոտյան ես կրկին ուղղվեցի դեպի քաղաք եւ պարզապես գնացի Union Square, որտեղ հայտնվեցի Նյու Յորքի ամենամեծ գրախանութներից մեկում։ Ես արդեն գրել էի Լոս Անջելեսի մեկի մասին, իսկ ահա ձեզ Նյու Յորքի գրախանութը:) Այն կոչվում է Barnes & Nobles եւ գտնվում է հենց Union Square-ի դիմաց։ Բաղկացած է 4 կամ 5 հարկից, եւ այնտեղ, ինչպես միշտ, կարելի է պարզապես կարդալ՝ նստելով որեւէ տեղ հատակին։ Սիրում եմ Նահանգները դրա համար։ Կան գրքեր յուրաքանչյուր ճաշակի համար, իսկ դեռ կա մի ամբողջ հարկ խաղալիքներով:)

Կարծում եմ, որ գրքասերները հասկացան, թե ուր պետք է գնալ Նյու Յորքում։

Այո, ի դեպ, այնտեղ, իհարկե, կա նաեւ ձայնապնակների փոքր բաժին։ Սա բնորոշ է Նահանգների գրախանութներին։ Եվ ընդհանրապես, կային շատ տարբեր մանրուքներ, այդ թվում՝ բացիկներ տարբեր իրադարձությունների համար։ Այն պահին, երբ ես այնտեղ էի, մոտենում էր Հայրերի օրը, ուստի դարակների մեծ մասը լցված էր հենց այդ թեմայով բացիկներով։ Ընդ որում, այնտեղի բացիկները իսկապես յուրահատուկ են։

Միշտ, ի դեպ, զարմացել եմ նրանով, թե որքան հեշտ է Նահանգներում նոր ընկերներ գտնել։ Նույն Union Square-ում նստարանին նստած՝ ես հեշտ եւ պարզ սկսեցի զրույց տեղացի ամերիկուհու հետ։ Իսկ դրանից մեկ օր առաջ Կենտրոնական այգում մի քանի նկար արեցի միայնակ աղջկա համար, ով պարզվեց՝ Դանիայից ապագա փաստաբան էր։ Նրա հետ մենք այն ժամանակ զրուցեցինք եւ անցանք Մանհեթենի կեսը։ Եվ, ի դեպ, մինչ օրս պարբերաբար նամակագրվում ենք։

Եվ այդպիսի մարդիկ այնտեղ բազմաթիվ են։ Այո, ինչպես ես ավելի վաղ ասել էի, այնտեղ շատ են խաբեբաները, բայց ժամանակի եւ փորձի հետ դա արդեն կարելի է հեշտությամբ ճանաչել՝ ով է ուզում պարզապես շփվել, իսկ ով՝ խաբել։ Այս երկրի մեծ քաղաքների մարդիկ երբեմն պարզապես իրենց միայնակ են զգում, կամ լինում է այնպես, որ կարող են ինչ-որ մեկի հետ խոսել քաղաքավարությունից ելնելով։ Սա բացարձակապես նորմալ է։

Այնպես որ, եթե ձեզ փողոցում անծանոթը բարեւի, ապա ձեզ ընդամենը պետք է ասել "Hey" ի պատասխան, այլ ոչ թե վախենալ եւ հիշել՝ ով է սա:)

Union Square-ից հետո Մանհեթենով ես շարժվեցի դեպի Կենտրոնական այգի՝ որպեսզի այնուամենայնիվ հասնեմ հենց այդ խմբի ելույթին։ Խմբի վերաբերյալ՝ նրանց ելույթին ես հասա դեռ այն ժամանակ, երբ զբոսնում էի Նյու Յորքում իմ առաջին այցելության ժամանակ Կենտրոնական այգու հենց այդ շատրվանի մոտ։ Ես նույնիսկ գրել էի նրանց մասին թռուցիկ առաջին բլոգի բոնուսային էջում։ Նրանք ինձ գրավեցին իրենց քավերներով, որ ես սկսեցի լսել նրանց անընդհատ եւ հետեւել նրանց երաժշտությանը։ Այժմ նրանք արդեն կայացած արտիստներ են, շրջագայում են նահանգներով՝ տալիս են դրանք ինքնուրույն կամ ինչ-որ մեկի մոտ՝ որպես նախերգանք։ Երաժշտական պորտալներում նրանց նոր երգերը դառնում են բավական հայտնի, իսկ նրանք նախկինի պես շարունակում են նվագել փողոցում՝ ժողովրդականություն ձեռք բերելու համար եւ պարզապես հանրության համար։ Սա իսկապես հաճելի է։ Ես, ի դեպ, մինչ ժամանելը գրել էի նրանցից մեկին Facebook-ում՝ իմանալու համար, թե որտեղ եւ երբ են նրանք նվագելու։ Այդպես ես հասա նրանց ելույթին։ Գնեցի նրանցից սկավառակ եւ պահանջեցի ստորագրել։ Դե, ի՞նչ... Հանկարծ նրանք աստղեր դառնան, իսկ ես արդեն ունեմ ինքնագրեր:) Ախ այո... Ես չասացի... Այս խումբը City of the Sun-ն է։ Շատ խորհուրդ եմ տալիս ձեզ նայել նրանց YouTube-ում կամ պարզապես փնտրել երգերը։

Հենց այդ խմբի հետ հանդիպումից հետո ես ուղղվեցի դեպի Times Square, որտեղ նախատեսված էր հանդիպում իմ շատ լավ ընկերուհու հետ, որի հետ աշխատել էի անցյալ սեզոնին Մոնտանայում։ Դե, ստացվեց այնպես, որ նա մնաց ապրելու Ամերիկայում, ավելի ճիշտ՝ Նյու Յորքում։ Ահա ես նրան այցելեցի։ Իսկ նրա հետ միասին մենք գնացինք բար։ Ցանկանում եմ նշել, որ սա իմ առաջին փորձն էր բար գնալու՝ լինելով 21-ամյա։ Այո, ես պաշտոնապես ցույց տվեցի իմ անձնագիրը մուտքի մոտ, իսկ հետո պաթոսով մտա ներս։ Սա սարսափելի հաճելի է, տղաներ։ Նրանք, ովքեր Նահանգներ են ժամանել արդեն 21+ լինելով, չեն հասկանա այս պահը:)

Ահա այսպես մենք փոխվեցինք մեկ տարուց էլ քիչ ժամանակում։

Ընկերուհուս հետ մենք լավ ժամանակ անցկացրինք միասին՝ նստեցինք բարում, զբոսնեցինք եւ այլն։ Իսկ հաջորդ օրը ես արդեն պլանավորում էի հանգիստ թռչել առաջ։ Դե, ես կարծում էի, որ հանգիստ...