Ես նախորդ պատմություններում արդեն նշել եմ, որ ճամփորդությունների ժամանակ անընդհատ ինչ-որ պատմությունների մեջ եմ ընկնում։ Սա միաժամանակ եւ՛ նյարդային է, եւ՛ սթրեսային, միեւնույն ժամանակ՝ հետաքրքիր արկածներ, ինչպես նաեւ խելահեղ փորձ եւ պատմություններ վերջում։ Հենց այն պատմությունները, որոնք ես սովորաբար կիսում եմ բոլոր նրանց հետ, ովքեր մեկնում են օվկիանոսից այն կողմ, որպեսզի նրանք նույնպիսի փորձությունների մեջ չընկնեն։ Նրանք, ովքեր կարդացել են նախորդ բլոգները, հավանաբար կհիշեն գնացքից ուշանալը, ավտոբուսով երկար ուղեւորությունը, պարտքը, տարբեր հիվանդությունները, եւ սա միայն առաջին տարին էր:)

Այս տարի Նյու Յորքից հետո որոշեցի այցելել իմ հին ընկեր Ուելդոնին, ով ժամանակին ինձ գրեթե զրոյից սովորեցրել էր խոհարարության ողջ արվեստը։ Երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես առաջին անգամ մտա խոհանոց, իսկ նա նկատողություն արեց, որ իմ կոշիկները սայթաքուն են եւ անհարմար, իսկ հետո ցույց տվեց, թե ինչպես ճիշտ պահել դանակը։ Այո, ես ամբողջ կյանքում դանակը սխալ եմ պահել։ Ըստ էության, բոլորն էլ սխալ են պահում։ Բայց խոսքը դրա մասին չէ։

Ինքնաթիռը դեպի Մայամի, այնտեղ մոտ 3 ժամվա տարանցում, որտեղ ես պլանավորել էի զբոսնել օդանավակայանի շուրջ։ Իսկ ինչո՞ւ ոչ։ Ուղեբեռն արդեն ինքնաթիռից ինքնաթիռ էին բեռնում։ Բայց հենց այստեղից էլ սկսվում են արկածները։

Ամեն ինչ սկսվեց Նյու Յորքում, երբ ես արդեն հանգիստ նստած էի ինքնաթիռում եւ սպասում էի թռիչքին։ Ինքնաթիռը մի փոքր ուշացավ, բայց հետո այնուամենայնիվ շարժվեց դեպի թռիչքուղի, մի փոքր գլորվեց, իսկ հետո վերադարձավ դեպի «դարպասները»։ Հայտարարեցին, որ տեխնիկական խնդիրներ կան եւ պետք է սպասել։ Այստեղ ինձ բռնեց խուճապը։ Ես չէի կարողանում հիշել, թե որտեղ է իմ նոութբուքը։ Ստուգում եմ ձեռքի ուղեբեռը, իսկ այնտեղ չկա։

Պարզապես լուռ վազում եմ դեպի դարպասները եւ նույնիսկ չլսելով ստյուարդեսաներին՝ դուրս եկա ինքնաթիռից՝ գոռալով, որ մոռացել եմ նոութբուքը։ Ըստ էության, ինքնաթիռից դուրս գալ չի կարելի այն բանից հետո, երբ մտել ես։ Ի վերջո, ո՞վ գիտի, թե ինչ ես թողել ներսում։

Այնպես ստացվեց, որ նոութբուքը հանել էի ձեռքի ուղեբեռի ստուգման ժամանակ, որը գտնվում էր օդանավակայանի մյուս ծայրում։ Հոգնածությունից մահանալով՝ հազիվ հասա այնտեղ։ Իհարկե, այնտեղ արդեն չկար։ Հարցնում եմ գրեթե գոռալով. «Նոութբուք չե՞ք տեսել։ 30 րոպե առաջ մոռացել էի...»։ Երիտասարդ աֆրոամերիկացին, որի համար, երեւի, իրավիճակը բացարձակապես տիպիկ էր, պարզապես բացում է ինչ-որ փոքրիկ չհրկիզվող պահարան, ստուգում այն, իսկ հետո հարցնում, թե դրա վրա ինչ-որ բան կա՞ր։ Այո։ Դրա վրա կար մոխրագույն՝ բրդի նման մի թղթապանակ։ Ես նրան բացատրեցի, եւ նա տվեց ինձ իմ նոութբուքը։ Ես աչքերիս չէի հավատում։

Նույն խելահեղ վազքով վերադարձա ինքնաթիռ եւ հանգիստ նստեցի տեղս, բայց պարզվեց, որ իզուր էի վազել։ Քանի որ մենք նստեցինք եւս 20 րոպե, իսկ հետո հայտարարեցին, որ իրոք ինչ-որ բան այն չէ, եւ չվերթը կուշանա եւս 3 ժամով։ Ասացին՝ կարո՞ղ եք, խնդրում եմ, լքել ինքնաթիռը։ Մենք կգնանք նորոգելու։ Իհարկե, տհաճ էր։ Ելքի մոտ՝ դարպասների մոտ, American Airlines ընկերության ներկայացուցիչ կնոջը հարցերով էին հարձակվել, թե ինչ անել տարանցիկ տոմսերի հետ, որոնցից մենք, իհարկե, ուշանալու էինք։ Ինչին նա միայն ասաց, որ հնարավորություն ունեք, բայց կարող եք գնալ եւ փոխել։

Նրանք խորհուրդ տվեցին զանգահարել հատուկ հեռախոսահամարով։ Իսկ այդ հեռախոսով ինձ հայտնեցին, որ իմ տոմսի կարգավիճակը դեռ չի փոխվել եւ ես չեմ կարող այն փոխել։ Ասացին՝ գնացեք եւ փոխեք օդանավակայանի ելքի մոտ, որտեղ գրանցվել եք։ Ես դուրս եկա, այնտեղ հսկայական հերթ էր։ Ես միացրեցի իմ սկանդալային արմատները եւ սկսեցի հարձակվել մենեջերի վրա, թե ինչո՞ւ ես պետք է հերթում կանգնեմ ընկերության սխալների պատճառով։ Մենք նրա հետ լավ-վատ զրուցեցինք, բայց նա ասաց, որ ոչինչ չի կարող անել։ Վերջիվերջո, ինձ մոտեցավ մեկ այլ մենեջեր եւ տարավ VIP գծով։ Այնտեղ ինձ 5 րոպեում տոմսը փոխեցին։ Միայն թե հիմա դա արդեն Նյու Յորք-Մայամի-Օսթին (Տեխաս) չէր, այլ Նյու Յորք-Մայամի-Դալլաս (Տեխաս)-Օսթին (Տեխաս), դե, հաշվի առնելով, որ Դալլասի եւ Օսթինի միջեւ տարանցումը, ինչպես նաեւ թռիչքի ժամանակը նվազագույնն են, ապա դա սարսափելի չէր։ Դե, ճիշտն ասած, ստիպված էի սպասել, երբ կնորոգեն ինքնաթիռը Մայամիում։ Եվ այնտեղ ես ոչ փոքր սպասում ունեի։

Ստիպված էի նորից անցնել մուտքի ստուգումը (այս անգամ ամեն ինչ վերստուգեցի։ Այո, նոութբուքն այլեւս չկորցրեցի։) Հասկանում եք, չէ՞, որ պետք է ավելի ուշադիր լինել նման բաների հետ։ Որովհետեւ, օրինակ, իմ երկրում ուղեբեռի ստուգման ժամանակ նոութբուքերը հանել չեն խնդրում։ Իսկ Ամերիկայում յուրաքանչյուր «ռենտգենի» ժամանակ պետք է հանել էլեկտրական սարքերը եւ դնել առանձին զամբյուղի մեջ։ Հոգնեցնում է, չէ՞։

Վերադառնալով իմ դարպասներին՝ ես հայտնաբերեցի իմ չվերթի հոգնած ուղեւորներին, ինչպես նաեւ շատ տարբեր նախուտեստներ եւ ըմպելիքներ։

Դե, սա ավելի լավ է, քան ոչինչ։ Գիտեմ, որ որոշ ավիաընկերություններ նույնիսկ հյուրանոցային համարներ են տրամադրում խոշոր ուշացման դեպքում։ Ամերիկացիների մոտ դա «depends» է, բայց իմ դեպքն էլ այն չէր։ Գոնե ուտել տվեցին։ Սպասեցինք ինքնաթիռին, 2-3 ժամ անց նստեցինք ինքնաթիռ եւ թռանք Մայամի։

Այսպիսով։ Հիմա փաստերով։ Ես չգիտեմ, թե ինչպես է դա այլ ավիաընկերությունների մոտ, բայց American Airlines-ի դեպքում (ամենայն հավանականությամբ, մյուսների մոտ էլ նույնն է), եթե այնպես է ստացվում, որ ձեր չվերթը ուշանում է, եւ դուք դրա պատճառով չեք հասնում տարանցմանը, ապա խուճապի մատնվել պետք չէ։ Սկզբում պարզապես զանգահարեք ներքին համարով եւ փորձեք փոխել տոմսը։ Եթե նույն իրավիճակն է, ինչ իմը, ապա գնացեք ելքի մոտ գտնվող դրամարկղ եւ փոխեք տոմսերը ամենամոտ չվերթի հետ։ Այո, այնքան էլ հարմար չի լինի թռչելը, բայց ի՞նչ կարող ես անել։ Կարելի է փոքր սկանդալ բարձրացնել, եւ, գուցե, ձեզ ավելի շատ արտոնություններ տան։ Ինձ, օրինակ, տարան VIP գծով, բայց եթե դա երկարատեւ ուշացում է, ապա պետք է ավելին տան, իհարկե։

Ի դեպ, արկածները սրանով չավարտվեցին։

Մայամի։

Մայամի ես ժամանեցի առավոտյան մոտ 12-ին (այստեղ գիշերվա 12-ը կոչվում է առավոտյան 12։ Սովորեք)։ Այսպիսով, իմ չվերթը առավոտյան 5:30-ին է։ Դատարկ օդանավակայան, բացի նրանցից, ովքեր փակում էին իմ հետեւից դարպասները եւ տալիս իմ ուղեբեռը։ Ես հանգիստ համոզվեցի, որ իմ ուղեբեռը Օսթինի փոխարեն ուղարկել են Դալլաս, իսկ հետո գնացի օդանավակայանի տանիք՝ տեսարանը վայելելու։ Ցավոք, այժմ արդեն քաղաք գնալն անիմաստ էր, քանի որ գիշեր էր։

Բազմահարկ կայանատեղիում եւ դատարկ օդանավակայանում 1.5-2 ժամ թափառելուց հետո ես սարսափելի բան հայտնաբերեցի։ Ես կորցրել էի անձնագիրս... Այո, ես չեմ կարող հանգիստ ճանապարհներ ունենալ։ Անպայման պետք է լինեն արկածներ, պատմություններ եւ այլն։

Ես հիշեցի, որ անձնագիրը եւ շարժական լիցքավորիչը թողել եմ ինքնաթիռի նստատեղի գրպանում։ Վազեցի American Airlines-ի ներկայացուցիչների մոտ, որոնք կանգնած են ուղեբեռի բաժանման մոտ։ Նրանք ասացին, որ ոչնչով չեն կարող օգնել։ Ինքնաթիռի թիմն արդեն գնացել է, փակել են ինքնաթիռը եւ կվերադառնան միայն առավոտյան. «Lost and Found-ը կբացվի առավոտյան 6-ին, ահա այն ժամանակ էլ եկեք»։ Իմ գոռոցներին, որ ես թռչում եմ 5:30-ին, ոչ մի հասկանալի պատասխան, բացի տարածված ձեռքերից, չեկավ։ Ես գնացի զանգահարելու ավիաընկերության ներքին հեռախոսով։ Այնտեղ ինչ-որ բարի քեռի հայտնեց ինձ, որ նա հասկանում է ինձ եւ ցանկանում է օգնել։ Ինչպես նաեւ ասաց, որ Lost and Found-ից բացի կա այլ ելք։ Առավոտյան 4-ին մոտ սկսում է գալ օդանավակայանի թիմը, ինչպես նաեւ տարբեր մենեջերներ, որոնցից ոմանք կարող են ունենալ ինքնաթիռների բանալիները։ Պետք է պարզապես գտնել անհրաժեշտ մարդկանց։

4-ին մոտ ես տեսա բավականին հարգարժան տղամարդու եւ կնոջ, որոնք նման էին փրկության։ Ես մոտեցա եւ ամբողջությամբ բացատրեցի իրավիճակը։ Իմ «փրկությունները» անհետացան մոտ 1.5 ժամով։ Այդ 1.5 ժամը ես կանգնած էի՝ պարզապես խելագարվելով։ Կարծես թե նրանք գնացին այնտեղ, որտեղ պետք է։ Եվ սրանք այն մարդիկ են, որոնք ինձ պետք են։ Բայց ո՞վ գիտի։ Չէ՞ որ ինքնաթիռի թիմը կարող էր վերցնել անձնագիրը մաքրման ժամանակ եւ դնել այն ոչ այնտեղ, որտեղ պետք է։ Եվ այն ժամանակ կարող էր լինել միայն մեկ ճանապարհ՝ այն փոստով ուղարկել Մոնտանա։ Բայց դա այնքան էլ լավ չէ։

1.5 ժամ անց կինը զանգահարեց ինձ եւ ասաց, թե որտեղ մոտենամ։ Վազեց, ստուգեց անձը հաստատող այլ փաստաթուղթ, իսկ հետո տվեց անձնագիրը եւ լիցքավորիչը։ Ես ցնցված էի, անկեղծ։

Նա բռնեց ձեռքիցս, տարավ առաջին կարգի ստուգումով, որպեսզի ավելի արագ լինի, իսկ հետո նստեցրեց ուղեբեռի սայլակին եւ տարավ մինչեւ իմ դարպասները, որտեղ արդեն 20 րոպեից պետք է սկսվեր իմ նստեցումը։ Մինչ գնում էինք, նա ինձ պատմում էր իր ընտանիքի մասին։ Ասում էր, որ իր որդին նույնպես ստեղծագործ անձնավորություն է եւ անընդհատ ամեն ինչ կորցնում է։ Խորհուրդներ էր տալիս, թե ինչպես դրանից ազատվել։ Հաճելի էր նրա հետ շփվելը, հատկապես երբ արդեն ամեն ինչ անցել էր եւ եկել էր թեթեւացումը...

Այս մարդկանց անունները Շերոն եւ Էդդի են։ Նրանք իմ հերոսներն են։ Հերոսներ, որոնց ոչինչ պետք չէր։ Նրանք պարզապես կատարում էին իրենց աշխատանքը։

Դրանից հետո ես արդեն հանգիստ թռա Դալլաս։ Այնտեղ մնացի բառացիորեն 20 րոպե, իսկ այնտեղից 40-րոպեանոց չվերթ դեպի վերջնական Օսթին։ Այո։ Երկար, բայց այնքան հետաքրքիր եւ ուսանելի ճանապարհ։