Եվս 18 ժամ ավտոբուսում, եւ ահա Լաս Վեգասը մեր առջեւ է։ Մենք հազիվ հասանք հոսթել մեր պայուսակներով, քանի որ շոգն ուղղակի անտանելի էր.. Վեգասի օդը շատ տաք է եւ չոր, ի վերջո, անապատ է.. Հոսթելից դուրս եկանք միայն երեկոյան եւ անմիջապես ուղղվեցինք դեպի Ստրատոսֆերա, որը Վեգասի ամենաբարձր շենքերից մեկն է։ Ստրատոսֆերայի գագաթին կան երեք ատրակցիոններ, որոնք համարվում են աշխարհի ամենասարսափելի «ճոճանակներից».. Առնվազն արժե բարձրանալ The Stratosphere tower-ի 118-րդ հարկ եւ նայել ոտքերիդ տակ տարածվող գիշերային Լաս Վեգասին.. Իսկ եթե սիրում եք սուր զգացողություններ՝ բաց մի թողեք Big Shot, X-Scream & Insanity-ով սահելու հնարավորությունը!! Սա ուղղակի անմոռանալի տպավորություններ են!

Ստրատոսֆերայից հետո գնացինք Բելաջիո.. Հիացանք հայտնի շատրվաններով, մտանք խաղատուն եւ նույնիսկ չիպսեր գնեցինք ինչ-որ բան խաղալու համար։ Բայց նայելով, թե ինչ խաղադրույքներ են այնտեղ, մենք համեստորեն թաքցրինք մեր խղճուկ 40 դոլարանոց չիպսերը եւ գնացինք տուն..)) Հաջորդ օրը մենք ամբողջ օրը զբոսնում էինք Վեգասում եւ, ճիշտն ասած, երեկոյան ես գրեթե ատեցի այս քաղաքը։ Բանն այն է, որ Վեգասում անելու բան ընդհանրապես չկա։ Ոչ, իհարկե, կարելի է գալ խաղատանը խաղալու, երեկույթների գնալու, լիմուզինով եւ ուղղաթիռով զբոսնելու, բայց սա այն ամենն է, ինչով կարելի է զբաղվել։ Լաս Վեգասում շքեղ հյուրանոցներից, խաղատներից եւ խանութներից բացի տեսնելու բան ընդհանրապես չկա։ Իսկ եթե գնալու եք զվարճանալու, ապա ինձ թվում է՝ Մայամին շատ ավելի լավն է։ Մի խոսքով, Լաս Վեգասը սկզբում ճնշեց մեզ իր շքեղությամբ, բայց շատ արագ հիասթափեցրեց։