Ներողություն եմ խնդրում բոլոր նրանցից, ովքեր դեռ ինչ-որ կերպ հետաքրքրություն են ցուցաբերել կամ ցուցաբերում են իմ բլոգների նկատմամբ։ Ցավոք, ես շատ զբաղված էի ուսումով եւ ոչ մի կերպ չէի կարողանում մարդավարի նստել ու գրել ճամփորդությունների շարունակությունը։ Հիմա հենց մի քիչ ժամանակ հայտնվեց դրա համար։ Հուսով եմ, որ այստեղ դեռ կան մարդիկ, որոնց դա հետաքրքիր է։ Հասկանում եմ, որ հիմա արդեն այնպիսի ժամանակ է, երբ բոլորը զբաղված են վիզաներով եւ տոմսերով, բայց կարելի է նաեւ մի քիչ թուլանալ, չէ՞ :) Եվ եւս մեկ առանձին շնորհակալություն Ալեքսանդր Կոզլովին, որը օրերս որոշեց հիշեցնել ինձ, որ շարունակությունը գրելու իմաստ կա։

Ի վերջո, ինձ հաջողվեց հասնել հենց այդ Օսթին։ Տեղեկության համար՝ Օսթինը Տեխաս նահանգի մայրաքաղաքն է, որը գտնվում է, այսպես ասած, երկրի ներքեւում՝ միջին գոտում։ Բնակիչների միջին տարիքը ընդամենը 31 տարեկան է, ինչը նշանակում է, որ սա իսկապես շատ հետաքրքիր քաղաք է երիտասարդների համար։ Ինչո՞վ, օրինակ։ Դե, հենց այս քաղաք մտնելիս ես իմացա, որ սա կենդանի երաժշտության մայրաքաղաքն է։ Այնտեղ ամեն օր կարելի է լսել մինչեւ 200 տարբեր խմբերի եւ կատարողների։ Կենդանի երաժշտության մթնոլորտը կարելի է զգալ հենց ինքնաթիռի աստիճաններից։ Դե, ոչ հենց աստիճաններից... Մի քիչ ավելի հեռու։ Ավելի ճիշտ՝ ուղեբեռի ստացման վայրից, որտեղ կան ահա այսպիսի յուրահատուկ կիթառի կոնստրուկցիաներ՝

Առաջ անցնելով՝ ուզում եմ նշել, որ ԱՄՆ-ում սա շատ տարածված թեմա է՝ ներկայացնել, այսպես ասած, քաղաքի ամենակարեւոր «արժեքներից» մեկը հենց օդանավակայանում։ Օրինակ՝ Վեգասում մի քիչ ավելի ուշ ես արդեն հանդիպեցի խաղային ավտոմատների ինքնաթիռի դարպասից 5 մետր հեռավորության վրա։ Եվ այդ ավտոմատները տեղակայված են ամբողջ օդանավակայանում։ Բայց հիմա դրա մասին չէ խոսքը։

Հիշեցնեմ, որ Օսթին ես գնում էի իմ հին ընկեր Ուելդոնի մոտ, որի հետ մենք մեկուկես սեզոն աշխատել ենք Գլեյշերի խոհանոցում։ Հենց նա էլ ինձ դիմավորեց Տեխասի անձրեւոտ երկնքի տակ իր նոր մեքենայով։ Այստեղ նրան այդ աշխատանքից ազատվելուց հետո հաջողվել էր արդեն հարմարվել՝ գտնել նոր աշխատանք, տուն եւ նույնիսկ ամուսնանալ։ Վատ չէ, հա՞։ Այդ պահին ես մտածեցի այն մասին, որ բացի նրանից, որ նրանք, ովքեր բլոգները կարդում են սկզբից, իմանում են ոչ միայն իմ ճամփորդությունների մասին, այլեւ այս մինի Work and Travel «սագայի» որոշ կարեւոր կերպարների ճակատագրերի մասին։

Այսպիսով, Ուելդոնը հենց նրանցից մեկն է։ Եվ նրա մոտ ամեն ինչ լավ է։

Օր առաջին։

Ծանոթացնելով ինձ իմ սենյակի, ինչպես նաեւ իր կնոջ հետ՝ նա ինձ քարշ տվեց փորձելու մեկ այլ կարեւորագույն տեսարժան վայր։ Բանն այն է, որ Տեխասը սահմանակից է Մեքսիկային, ուստի եթե Ձեզ ծուլանում եք գնալ Մեքսիկա, ապա Դուք կարող եք հասնել Տեխաս, դե կամ մոտակա որոշ նահանգներ, որպեսզի փորձեք իսկական մեքսիկական ուտելիք։ Ես այդ խոհանոցի երկրպագուն եմ եւ փորձել եմ բազմաթիվ ուտեստներ տարբեր նահանգներում՝ Նյու Յորքում, Վաշինգտոնում, Մոնտանայում, բայց այն ամենի հետ, ինչ կար Օսթինում, ոչինչ չի համեմատվի։ Հավատացեք ինձ։ Ուելդոնը ինձ տարավ Tamale House East անունով մի փոքրիկ սրճարան, որը նման է կինոյի տիպիկ սրճարանի, որը կգտնվեր անապատի մեջտեղում, եւ Ձեզ կսպասարկեր, հավանաբար, ինչ-որ Դեննի Տրեխո՝ գլխարկով։ Դե, Դուք հասկացաք, հա՞։ Դե, ինքներդ նայեք՝

Մենյուն այնքան բազմազան էր, որ որոշ բաներ ես պարզապես առաջին անգամ էի տեսնում եւ տարրական չգիտեի, թե դա ինչ է, թեեւ լավ ծանոթ եմ մեքսիկական խոհանոցին։ Ուելդոնը ինձ խորհուրդ տվեց որոշ բաներ, եւ դա իսկապես անհավանական համեղ էր՝ նաչոս, պանրային սոուս, տամալես, կեսադիլյա։ Մի խոսքով, գնացեք Տեխաս եւ փորձեք։

Դրանից հետո Ուելդոնը գնաց, իսկ ես այդ սրճարանից պարզապես սկսեցի թափառել շրջակայքում՝ վայելելով քաղաքը։ Ես միշտ ասել եմ, որ ավելի շատ սիրում եմ ճամփորդել միայնակ։ Հենց այդպիսի պահերի համար։ Ցանկացած պահի Դուք կարող եք մնալ մենակ ինքներդ Ձեզ հետ եւ անել այն, ինչ կուզեք, գնալ ուր կուզեք եւ այլն։ Հենց այդպես էլ ես վարվեցի։ Քաղաքը թեեւ «բազմահարկ» չէ, բայց դրա մի մասը բավականին ժամանակակից է, բայց մեծ մասը մեկ-երկու հարկանի շենքեր են, ընդ որում՝ շատ զով ֆիշկայով։ Այն, ինչ ինձ շատ դուր եկավ, այն է, որ այնտեղ շատ են մասշտաբային գրաֆիտիները կամ արտերը (անվանեք ինչպես ուզում եք)։ Այնտեղ, որտեղ ես զբոսնում էի, դրանք գրեթե ամեն քայլափոխի էին եւ նկարված էին շատ հստակ ու հետաքրքիր՝

Մի քիչ առաջ գնալով՝ ես դուրս եկա 6-րդ փողոց՝ սա քաղաքի գլխավոր արժանիքներից մեկն է։ Այն վայրը, որը երբեք չի քնում։ Բարերի, ակումբների, սրճարանների, ռեստորանների մի հավաքատեղի, որտեղ անընդհատ հնչում է կենդանի երաժշտություն՝ գիշեր եւ ցերեկ։ Այսինքն՝ օրվա գրեթե ցանկացած ժամին այստեղ կարելի է գտնել տեղ՝ կենդանի երաժշտության կատարմամբ նստելու համար։ Եվ այդ փողոցի երկայնքով, իհարկե, կան նաեւ հուշանվերներ, այլ աղբի խանութներ, ինչպես նաեւ կրկին զով արտեր՝

Դրանից հետո Ուելդոնը վերցրեց ինձ եւ տարավ Spider House անունով մի փոքրիկ բար, որտեղ կրկին կերակրեց նաչոսով՝ զով կծու սալսայով, ինչպես նաեւ անհավանական գարեջրով։ Տեխասի եւս մեկ արժանիքը տեղական տարբեր թնդության եւ համի գարեջուրն է, որը շատ արժանի է։ Ի դեպ, հարկ է նշել, որ ԱՄՆ-ում իմ 3 տարվա ընթացքում ես շատ եմ սիրել ամերիկյան գարեջուրը եւ, հավանաբար, ավելի շատ, քան եվրոպականը։ Հատկապես՝ լցնովի։

Ուելդոնը, ըստ երեւույթին, որոշեց ինձ համար կազմակերպել զվարճանքների լիարժեք ծրագիր եւ դրանից հետո քարշ տվեց ինձ կինո՝ «Վրիժառուներ»-ի վրա, որտեղ իսկապես յուրահատուկ էր անձամբ ինձ համար կինոթատրոնը։ Այդ կինոթատրոնում կարելի էր պատվիրել ուտելիք եւ ըմպելիքներ անմիջապես ֆիլմը դիտելու ընթացքում։ Ամբողջ շարքի երկայնքով կար հատուկ դարակ, որը սեղանի գործառույթ էր կատարում հանդիսատեսի համար, իսկ մատուցողներին կարելի էր տալ պատվերներով հատուկ թղթեր։ Ուտելիքը, իհարկե, ոչ միայն փոփքորն, այլ արդեն համբուրգերներ, սենդվիչներ եւ այլն։ Անսովոր եւ իսկապես զով։

Օր երկրորդ։

Երկրորդ օրը ես որոշեցի կրկին ինքնուրույն զբոսնել քաղաքով եւ զննել շրջակայքի հնարավորինս շատ վայրեր։ Ուստի ես պարզապես դուրս եկա Ուելդոնի տնից եւ գնացի ուր աչքս կտրեց։ Կարծես թե ես նույնիսկ գուգլել եմ ինչ-որ բան, օրինակ՝ Օսթինում այցելելու վայրեր, իսկ հետո հեռախոսի քարտեզներով սկսեցի արդեն գնալ կոնկրետ լոկացիաներ՝ զննելով շրջակայքը։ Քաղաքը իսկապես շատ հետաքրքիր է, որտեղ, անկեղծ ասած, ես կարող էի ապրել։ Փոքր, բավականին երիտասարդական, ընդ որում՝ այնպիսի հետաքրքիր առանձնահատկություններով, որոնք ես արդեն թվարկել եմ, ինչպիսիք են երաժշտությունը եւ ուտելիքը։ Էլ ի՞նչ է պետք։ Շոգ է, ճիշտն ասած։ Արեւը սարսափելի է թխում, ուստի եթե գնաք Տեխաս, ապա հաշվի առեք դա։ Ես անձամբ այստեղ այրվել եմ, թեեւ մի քանի տարի է՝ դա ինձ հետ չէր պատահել (դե, դա, հավանաբար, հաշվի առնելով այն, որ ես Տաշքենդում արդեն երրորդ ամառն է՝ չեմ ապրում։ Եթե այստեղ կան Միջին Ասիայի բնակիչներ, ապա նրանք կհասկանան։)

Զբոսնելիս ես հանդիպեցի Ամերիկյան ֆուտբոլի տեղական թիմի մարզադաշտին։

Այո, ես երեք տարի է՝ այստեղ եմ գալիս, բայց մարզադաշտը, ի դեպ, առաջին անգամ եմ տեսնում։ Իսկ խաղերի դեռ ոչ մի անգամ չեմ գնացել։ Հանդիպեցի նաեւ արտերի, ինչպես նաեւ քաղաքի գլխավոր տեսարժան վայրերից մեկին՝ Կապիտոլիումին։ Այն բաղկացած է հսկայական տարածքից, որտեղ կա հսկա շենք՝ ա-լյա Սպիտակ տուն, ինչպես նաեւ մի քանի փոքր եւ բազմաթիվ հուշարձաններ տարբեր տեսակի, օրինակ՝ Պերլ Հարբորի ճակատամարտում զոհվածների հիշատակին, Առաջին համաշխարհային պատերազմի վետերաններին եւ այլն։ Այս ամենը անվճար է եւ շատ զբաղեցնող։ Կապիտոլիումը ինքնին, իհարկե, արժե այցելել, գոնե պարզապես տեսնելու համար, թե ինչպիսի տեսք ունի նման գեղեցկությունը ներսից։

Ըստ էության, այս շենքը «գրասենյակ» է ներկայացուցիչների պալատի, սենատի, ինչպես նաեւ նահանգի նահանգապետի համար։ Ներսում կան բազմաթիվ անհավանական գեղեցիկ եւ մասշտաբային նկարներ, որոնցից շունչը կտրվում է, դե եւ պարզապես տարբեր կաբինետներ, որոնցից յուրաքանչյուրը նախատեսված է տարբեր տեսակի նպատակների համար։ Ես, օրինակ, հայտնվեցի այն պահին, երբ ԱՄՆ բանակի զինվորներից մեկը երդում էր տալիս երկրի դրոշի առջեւ հենց Կապիտոլիումի սրահում։ Նրա երկու գործընկերները նրա համար բացեցին դրոշը, նա կատարեց «ծեսը», եւ նրանք հետ ծալվեցին։ Ստացվեց անսպասելի, բայց զբաղեցնող։ Նույնիսկ փոքրիկ շոու։

Կապիտոլիումից հետո մենք Ուելդոնի եւ նրա կնոջ՝ Միշելի հետ մտանք մի տեղ, որտեղ պատրաստում են ֆանտաստիկ բարբեքյու։ Այո, սա քաղաքի եւս մեկ հպարտությունն է։ Միսը՝ ընդհանուր առմամբ, իսկ բարբեքյուն՝ առավել եւս։

Երեկոյան մենք գնացինք այնուամենայնիվ գնահատելու ինչ-որ բենդերի կենդանի կատարումը, ավելի ճիշտ՝ ինչ-որ երեկույթի, որտեղ միանգամից շատ խմբեր կային։ Դա բավականին զվարճալի էր, քանի որ ստացվում էր այնպես, որ մեկ հարկանի կարծես թե տան ներսում նվագում էր մի խումբ, իսկ դրսում՝ մեկ ուրիշը։ Եվ կարելի էր պարզապես դուրս գալ եւ մտնել, եթե ցանկանում ես լսել ինչ-որ այլ բան։ Իհարկե, նման երեկույթները ենթադրում են 21+ տարիքային վերահսկողություն, որը ստուգվում է մուտքի մոտ, եւ այնտեղ էլ անմիջապես դրվում է կնիք՝ մոտ $20 մուտքավճարով։ Իսկ ներսում վաճառվում է ծով ալկոհոլ եւ այլ ըմպելիքներ։ Ստացվեց բավականին ուրախ երեկո, թեեւ որոշ երաժշտություն էր... հմ... երկիմաստ։ Ինչ-որ առումով նույնիսկ հոգեդելիկ։ Դե, ինչպես ասացի, որ այստեղ քաղաքը երիտասարդական է, եւ թրենդները համապատասխանաբար ժամանակակից են եւ ոչ միատեսակ։

Բայց այն, ինչ, իհարկե, դուր է գալիս նման վայրերում, դա քեզ շրջապատող մարդկանց բարյացակամությունն է, որոնց սովորաբար տեսնում ես առաջին անգամ։ Ինձ չի հաջողվել հայտնվել մեծ քաղաքների բարերում, ակումբներում կամ երեկույթներում, բայց ահա արվարձաններում կամ փոքր նահանգներում մարդիկ միմյանց վերաբերվում են որպես ընկերների։ Եվ դա հաճելի է։ Դրանից ես ավելի ու ավելի էի ոգեշնչվում ոչ թե Նյու Յորքում ապրելով, այլ, օրինակ, Մոնտանայում, Օրեգոնում կամ Տեխասում, քանի որ այնտեղ մարդիկ ավելի պարզ են վերաբերվում քեզ։ Իսկ Նյու Յորքում ինչ-որ կերպ ավելի սառն է։ Դե, ես այնտեղ չեմ ապրել, այլ միայն «անցնելիս» եմ եղել մի քանի օրով, բայց երբ Դուք այնտեղ հայտնվեք, ապա անպայման դա կզգաք, որ միայն եզակիներն ունեն Ձեր նկատմամբ լավ վերաբերմունք, իսկ մնացածը պարզապես... Էմ... Չեզոք։ Ըստ էության, չէ՞ որ այդպես պետք է լինի, բայց ԱՄՆ-ում ապրելու առաջին փորձի ժամանակ դա կարող է կոտրել։ Այդ պատճառով էլ դա դժվար է։

Օր երրորդ։

Ուելդոնը, հնարավոր է, Ապգարում հայքինգի ամենամեծ երկրպագուն էր, քանի որ իր ցանկացած հանգստյան օրը նա անպայման դուրս էր գալիս ցանկացած հասանելի արշավի, նույնիսկ մեքենա չունենալով։ Նա կարող էր գնալ եւ՛ այնտեղ, որտեղ արդեն եղել էր, եւ՛ որտեղ չէր եղել, ընդ որում՝ հիանալի գիտեր բոլոր երթուղիները։ Այդ առումով նա աս էր։ Հիշեցնեմ, որ նա առաջին անգամ Մոնտանա է եկել ինձնից մեկ տարի առաջ, ուստի արդեն լավ գիտեր արշավային ճանապարհների բոլոր մանրամասները, եւ երբ ես ինչ-որ տեղ էի պատրաստվում, նա ինձ խորհուրդներ էր տալիս, թե ուր գնալ։

Ուստի իմ մնալու վերջին օրը նրանից եկավ առաջարկ՝ գնալ մի փոքրիկ եւ շատ հեշտ արշավի հենց իմ թռիչքից առաջ։ Մենք սկզբում մտանք Top Notch անունով մի տեղ՝ բուրգեր գնելու՝ ամենապարզ ֆասթֆուդ, բայց, ի դեպ, նույնպես շատ համեղ էր, իսկ հետո արդեն հեռացանք քաղաքից, որտեղ էլ պլանավորված էր մեր, այսպես ասած, արշավը։ Մենք, ընդ որում, նաեւ Ուելդոնի եւ Միշելի շներից մեկին վերցրինք մեզ հետ։ Մի խոսքով՝ ստացվեց բավականին զվարճալի։

Ցավոք, ամբողջ ճանապարհը անցնել չհաջողվեց, քանի որ ժամանակը սեղմում էր, եւ ես արդեն պետք է գնայի նստելու, ուստի մենք ուղղվեցինք հետ՝ դեպի մեքենան։ Հասանք տուն, ես արագ հավաքեցի իրերս, նվերներ տվեցի, իսկ հետո մենք արդեն ուղղվեցինք օդանավակայան, որտեղից ես պետք է ուղղվեի Վեգաս։ Այն նույն մեղքերի քաղաքը։