Ինչպես նշեցի ավելի վաղ, Օսթինից հետո ես ուղեւորվեցի դեպի հենց այդ հայտնի Մեղքերի քաղաքը։ Անկեղծ ասած, ես բավականին երկար էի սպասում դրան, քանի որ չէի մեկնում այստեղ, մինչեւ չդարձա 21 տարեկան։ Հակառակ դեպքում այստեղ պարզապես անելիք չկա։
Ուղեւորությանը ես նախապես էի պատրաստվել (ինչպես, ըստ էության, իմ բոլոր ուղեւորություններին), ուստի պատվիրեցի մոթել։ Նրանք, ովքեր ուշադիր կարդացել են իմ բոլոր բլոգները, հիմա, հնարավոր է, զարմանան, քանի որ իմ այցելած բոլոր քաղաքներից սա առաջին մոթելն է, որը ես պատվիրել եմ։ Թեեւ ոչ, մեկը եղել է, բայց այն միայն ցուցադրական էր։ Հետո ես միեւնույն է չեղարկեցի ամրագրումը։ Իսկ այդպես, այս տարիների ընթացքում ես ստիպված եմ եղել գիշերել օդանավակայաններում, ինքնաթիռներում, գնացքներում, մեքենաներում, ընկերների մոտ, Couchsurfing-ի միջոցով, հանրակացարաններում եւ հոսթելներում։ Վերջին երկու տարբերակները միակն են, որոնց համար ստիպված եմ եղել վճարել :) Հիշեցնեմ նրանց համար, ովքեր չգիտեն կամ մոռացել են, որ հոսթելը եւ մոթելը տարբերվում են։ Հոսթելը ամենաէժան տարբերակն է։ Այնտեղ, որտեղ սովորաբար ձեզ տեղավորում են 4-8 մահճակալ ունեցող սենյակում։ Կարող եք վերընթերցել իմ առաջին բլոգը՝ Սան Ֆրանցիսկոյի մասին հատվածը։ Թեեւ այնտեղ ես պատմում էի, որ մեզ տեղավորել էին սարսափելի տղաների հետ (իմ ընկերների պատմություններով), բայց ես կարդացել եմ շատ հաճելի արձագանքներ այն մարդկանցից, ովքեր հոսթելում գտնում էին եւ՛ ճամփորդակիցներ, եւ՛ պարզապես նոր ընկերներ։ Իսկ մոթելը, ըստ էության, որտեղ ես էի ապրում, հյուրանոցի էժան տարբերակն է։ Դուք, հավանաբար, հաճախ եք տեսել նմանները կինոյում։ Դրանք սովորաբար բավականին տիպիկ տեսք ունեն՝ երկհարկանի, հնարավոր է նույնիսկ լողավազանով եւ շատ սենյակներ անընդմեջ։ Հենց ստացա վիզան, ես ինձ համար պատվիրեցի ամենաէժան տարբերակներից մեկը՝ Days Inn Las Vegas-ը։ Կարող եմ տալ մի փոքր գնահատական ընդհանուր առմամբ, որ մոթելը լավն է։ Սենյակները մաքուր են, կա լվացքատուն եւ փոքրիկ սրճարան։ 4 գիշերվա համար ես վճարեցի $136 + քարտից հանեցին $100 որպես ավանդ, որը վերադարձրին հենց որ դուրս եկա սենյակից։ Պարզապես երաշխիք, որ ես ոչ մի վատ բան չեմ անի։ Ի դեպ, սենյակները ամեն օր մաքրում էին, ինչը նույնպես խելահեղորեն ուրախացնում էր։
Իսկ լվացքատունը պարզվեց՝ հենց ժամանակին, որովհետեւ երբ ճամփորդում ես արդեն մոտ 10 օր, ընդ որում՝ անցնելով հնարավորինս շատ մղոններ, ապա փոխնորդ հագուստը բավականին քիչ է լինում։ Այդ պատճառով ստիպված եղա արդեն լվանալ որոշ իրեր։
Հարկ է նշել, որ եթե դուք 21 տարեկան չեք, ապա շատ (իսկ գուցե ընդհանրապես ոչ մի) մոթելներ եւ հյուրանոցներ ձեզ ընդհանրապես չեն ընդունի։ Իմ մոտ, օրինակ, ստուգում էին անձնագիրը, որ ես 21-ից մեծ եմ, նախքան ես տեղավորվեցի։ Այնպես որ, երբ պատվիրեք կացարան, ստուգեք՝ արդյոք նրանք ունեն նման պայմաններ։
Իսկ սննդի մասին... Նրանց մոտ հենց մոթելում կար Denny's ճաշարան։ Սա ամերիկյան ընտանեկան ռեստորանների/սրճարանների ցանցերից մեկն է, որտեղ կա գրեթե ցանկացած ուտելիք՝ կախված օրվա ժամից։ Պատրաստում են բավականին լավ, բայց գները ավելի բարձր են, քան, օրինակ, ինչ-որ McDonald's-ում։ Լավ նախաճաշի համար՝ ձվի ցանկացած տեսակի հավաքածու, միս (բեկոն կամ նրբերշիկ), տոստ եւ ընտրությամբ ինչ-որ բան՝ սնկի կամ նրբաբլիթների տեսքով + սուրճ, կվճարեք մոտ 15-17 դոլար + թեյավճար։ Բայց փոխարենը սերուցքով սեւ սուրճը նման վայրերում անսահմանափակ է։
Նրանք, ովքեր պատրաստվում են առաջին անգամ ճամփորդել ԱՄՆ եւ ցանկանում են պատվիրել մոթել, թող ձեզ չշփոթեցնի 4 գիշերվա գինը։ Այսինքն, այո, 136 դոլարը շատ էժան է։ ԲԱՅՑ։ Բանն այն է, որ դա նորմալ է Վեգասի համար։ Վեգասը հենց դրանով է գրավում, որ այստեղ ամեն ինչ շատ էժան է։ Գրեթե ամեն ինչ։ (Բարերը եւ մեծահասակների համար բարերը, ի դեպ, նույնպես)։ Բայց նրանով, որ դուք քիչ գումար եք ծախսում հյուրանոցների, մոթելների եւ հոսթելների վրա, դուք, համապատասխանաբար, կարող եք ավելի շատ գումար ծախսել ավտոմատների եւ ռուլետկայի վրա։ Թակարդ է կարծես։ Իսկ դրանք այստեղ ամենուր են, հասկանու՞մ եք։ Ես դեռ նախորդ մասում ասել էի, որ պարզապես ինքնաթիռի սանդուղքից իջնելով՝ դուք արդեն կհանդիպեք ավտոմատների։ Կցանկանաք մեկ անգամ փորձել, իսկ այնտեղ՝ եւս մեկ անգամ, ահա եւ հարյուրը գուցե գնացել է։ Իսկ դեռ ավտոմատներ կան գրեթե բոլոր մոթելներում եւ հյուրանոցներում։ Այնտեղ, որտեղ ես էի ապրում, ի դեպ, նույնպես։ Ավելի ճիշտ, այնտեղ կար փոքրիկ խաղատուն՝ իր դրամարկղով։ Բայց ես չէի խաղում։ Ես հեշտությամբ եմ տրվում նման բաներին, ուստի ինձ չի կարելի նստել։ Եվ ձեզ բոլորիդ խորհուրդ եմ տալիս ավելի զգույշ լինել։ Կվատնեք ամբողջ գումարը, որը վաստակել եք (կամ պլանավորել էիք վաստակել), ահա եւ ձեզ ուղեւորություն։
Ընդհանուր առմամբ, ես ժամանեցի ուշ գիշերով, իսկ օդանավակայանից մինչեւ իմ հյուրանոց հասնելը բավականին հեռու է։ Մտածում էի, որ կգտնեմ ինչ-որ ավտոբուս, բայց գտա շաթլ։ Նրանք, ովքեր մեկնում են Վեգաս՝ հիշեք, կարեւոր տեղեկություն։ Օդանավակայանի մոտ կա խցիկ։ Կոչվում է Super Shuttle։ Այնտեղ կարելի է գրանցվել, վճարել կարծես $20 կամ 22, եթե չեմ սխալվում։ Էությունը՝ ձեզ գրանցում են, գրում հեռախոսահամարը, անհրաժեշտ հյուրանոցը/մոթելը, վերցնում գումարը։ Սպասում եք շաթլին, նստում եք այն ամբոխի հետ միասին, իսկ հետո ինչպես երթուղային տաքսիով ձեզ կտանեն ուղիղ դռների մոտ։ Խնդիրն այն է, որ դա կարող է ժամանակ խլել, քանի որ շաթլում մարդիկ շատ են եւ բոլորը գնում են տարբեր վայրեր։ Պլյուսն այն է, որ դուք ստանում եք էժան տրանսպորտ ուղիղ դեպի ձեր հյուրանոց, եւ մեկնման օրը որոշակի ժամանակ ձեզ այնտեղից կվերցնեն եւ կտանեն հետ՝ օդանավակայան։ Տարբերակը իդեալական է, իմ կարծիքով։
Մոթելը պարզվեց՝ բառացիորեն 7-10 րոպե քայլելու հեռավորության վրա էր քաղաքի ամենահայտնի փողոցից՝ Strip Street-ից, որտեղ էլ գտնվում են բոլոր զվարճանքները, խոշոր խաղատները, թանկարժեք հյուրանոցները եւ այլն։ Քանի որ ես ժամանել էի գիշերը, ես հասա այդ փողոց, զննեցի նրա «ստորոտը» (իսկ ընդհանուր առմամբ այն ձգվում է մի քանի մղոն եւ ժամանակ է պետք, որպեսզի ամեն ինչ շրջել եւ զննել), իսկ հետո գնացի հետ։ Խմեցի մեկ շիշ գարեջուր մոթելի բարում եւ գնացի քնելու։
Օր երկրորդ։
Նախաճաշելով եւ հավաքվելով՝ ես ուղեւորվեցի քաղաք։ Բանն այն է, որ այնտեղ, որտեղ ես անցած գիշեր գնում էի դեպի Strip փողոց, ես ստիպված էի լինում անցնել ճանապարհը ոչ սահմանված վայրում, ուստի որոշեցի չռիսկել եւ գնալ շրջանցիկ, բայց ավելի անվտանգ ճանապարհով։ Եվ այստեղ ինձ մի փոքր ցնցեց այն, թե ինչպես Վեգասը փոխվեց մեկ գիշերվա ընթացքում։
Գիտե՞ք, ես ինչ-որ ժամանակ վաղուց դիտում էի «Օրյոլ ի Ռեշկա» շոուն Վեգասի մասին։ Սա առաջին եթերաշրջանն էր, որտեղ առաջին 4 սերիաները ԱՄՆ-ի մասին էին։ Կարծում եմ՝ սրանք միակ սերիաներն են, որոնք ես դիտել եմ այդ հաղորդումից։ Եվ ես լավ հիշում եմ, թե ինչպես շոուի հերոսներից մեկը հայտնվեց Վեգասի անապատում։ Կարծում եմ, որ ձեզանից շատերը լսել եւ գիտեն, որ բառացիորեն 100 տարի առաջ Վեգասի տեղում պարզապես անապատ էր, իսկ հետո իտալա-ամերիկյան մաֆիան սկսեց այստեղ կառուցել հենց այդ մեղքերի քաղաքը՝ սկսած Flamingo խաղատնից։ Այդպես։ Կա որոշակի գոտի, ավելի ճիշտ՝ հենց այդ Վեգասը, իսկ նրա շուրջը սարսափելի անապատ է եւ նույնիսկ արվարձան, որտեղ ապրում են մարդիկ, ովքեր աշխատում են Վեգասում։ Այսինքն՝ արդեն ոչ ամեն ինչ է այնքան հեքիաթային, որքան հենց Լաս Վեգասում։ Բայց գիշերվանից քաղաքը փոխվեց, իհարկե, ոչ թե դրանով, այլ նրանով, որ մարելով՝ այն կորցրեց հմայքը։ Սկսեց թվալ որպես մի քանի հյուրանոց անապատում։ Չէ՞ որ այդպես էլ կա, իսկ գիշերը այդ ամենը այնքան վառվում եւ ձգում է։ Խելագարեցնում է (Լուսանկարում, իհարկե, հնարավոր չէ փոխանցել բոլոր հույզերը)։
Իհարկե, այցելության համար ամենագլխավոր վայրը հայտնի «Welcome to Fabulous Las Vegas» նշանն էր, որը գտնվում է քաղաքի մուտքի մոտ։ Ես այն տեսել էի դեռ մեկ օր առաջ՝ օդանավակայանից ճանապարհին, բայց հիմա պետք էր ավելի մոտիկից զննել։ Նրա մոտ կառուցված է լուսանկարվել ցանկացողների ոչ փոքր հերթ եւ նույնիսկ կա տեղացի կարծես թե աշխատող, որը լուսանկարում է ձեզ անվճար (վստահ չեմ այդ հարցում) ձեր սարքով։ Կարելի է պարզապես խնդրել հերթում կանգնածներից որեւէ մեկին։
Ընդհանուր առմամբ, հարկ է նշել, որ Վեգասում մենակ անելիք, ըստ էության, չկա։ Այստեղ, իհարկե, պետք է ունենալ ընկերների ընկերակցություն, որի հետ դժվար կլինի հիշել, թե ինչ է տեղի ունեցել երեկ, ինչպես դա եղել է ինչ-որ «Մալչիշնիկ Վեգասում»-ում, հասկանու՞մ եք, հա՞։ Պարզապես զբոսաշրջիկ լինելը ձանձրալի է։ Թեեւ կա անելիք։ Գոնե պարզապես նայել նույն ճարտարապետությանը, ավելի ճիշտ՝ ֆանտաստիկ գեղեցիկ հյուրանոցներին, որտեղ ուսանողներից եզակիները կարող են իրենց թույլ տալ ապրել։ Այդ հյուրանոցներից յուրաքանչյուրը ներկայացնում է տարբեր տեսակի ոճ, տարբեր երկիր՝ Վենետիկ, Նյու Յորք, Փարիզ, Եգիպտոս եւ այլն։ Իսկ շուրջը ամեն ինչ կատարված է հենց այդ ոճով։ Տեսքը ապշեցուցիչ է։ Կարծում եմ, որ դուք ոչ մեկ անգամ եք տեսել այդ ամենը կինոյում։
Շարունակելի։
