Վեգասից հետո ես թռա Սիեթլ, որտեղ ինձ կրկին սպասում էր Թյորներների մեծ ընտանիքը։ Հիշո՞ւմ եք։ Նրանք, ում 3 քույրերի հետ ես աշխատել եմ անցյալ սեզոնին (Կարդացեք այստեղ)։ 2016 թվականին, երբ ես հասա այնտեղ, Քելսին (այն նույնը, ում հետ ես անցյալ տարի ապրում էի Սիեթլում եւ Մոնտանայից հասել էի այնտեղ) ավարտել էր քոլեջը եւ մի քանի շաբաթով մեկնել Մինեսոտա։ Իսկ Աննիկան (այն նույնը, ում հետ մենք անընդհատ քաղցր ու խորը զրույցներ էինք ունենում) եւ Մեգանը (քույրերից ամենափոքրը) մնացել էին տանը՝ Բրեմերթոնում։ Նրանք ունեն նաեւ ավագ քույր, որն արդեն ամուսնու հետ ապրում է Սիեթլում, եւ եղբայր, որն ապրում է Տեխասում, եթե չեմ սխալվում։ Հանդիպելով այս ընտանիքին՝ դուք անմիջապես կհասկանաք, որ նրանց նույնիսկ ԴՆԹ թեստ պետք չէ։ 5 երեխաներից ոչ մեկին։ Անկեղծ։ Կարծես պատճենահանված լինեն։

Այսպիսով։ Օդանավակայանից ինձ վերցրեց Աննիկան, ով Սիեթլ ժամանելուս 2 գիշերների համար հենց այդ ժամանակ էր արձակուրդ վերցրել։ (Ասում եք Սիեթլ, իսկ իրականում՝ Բրեմերթոն։ Նրանց համար, ովքեր չհասկացան՝ Բրեմերթոնը Սիեթլի արվարձանն է, որտեղ ապրում են Թյորներները։ Նախկինում ես պատմել եմ Քըրքլենդի մասին՝ այնտեղ էր ապրում Քելսին, եւ Փոուլսբոյի մասին՝ այնտեղ են աշխատում նրանց ծնողները։ Գիտեմ, որ կարելի է շփոթվել)։

Աննիկան այդ ժամանակ աշխատում էր որպես մատուցողուհի տեղական սրճարաններից մեկում, բայց ինչպես պարզվեց, արդեն պլանավորում էր ժամանակավորապես թողնել այդ աշխատանքը։ Եվ ցավոք, Գլեյշեր էլ չէր պատրաստվում գնալ։ Ես արդեն պատմել եմ, որ նա բավականին էքստրեմալ աղջիկ է, ով սիրում է արկածներ, ինչպես նաեւ փորձել նոր բաներ՝ արշավներ եւ այլն։ Այդ պատճառով այս տարի նրանք իրենց ընկերուհի Էբիի հետ, որը անցյալ տարի մեկ անգամ այցելել էր մեզ, որոշեցին կատարել հսկայական արշավ՝ Pacific Crest Trail (Գուգլեք։ Դա հետաքրքիր է)։ Այս արահետը անցնում է Մեքսիկայի սահմանից մինչեւ Կանադա եւ ընդհանուր առմամբ կազմում է մոտ 4,279 կիլոմետր։ Համապատասխանաբար, դրա համար անհրաժեշտ է ունենալ ուժերի լավ պաշար, փորձ, ինչպես նաեւ պարզապես ունակություններ ցանկացած տեսակի արշավների եւ քեմփինգի համար, քանի որ սա ամենաբարդ արահետներից մեկն է իր տեւողության պատճառով։ Իհարկե, այնտեղ կան կանգառների, գիշերակացի վայրեր, բայց հիմնականում դա արվում է վրաններում։ Ճանապարհին նրանց միացավ նաեւ Քելսին, իսկ հետո՝ Աննիկայի ծնողները։ Եվ այդ պատճառով նրա ֆեյսբուքը ամբողջ ամառ անչափ հետաքրքիր էր՝ շնորհիվ Ամերիկայի տարբեր մասերից արված ֆանտաստիկ լուսանկարների եւ պատմությունների, որոնք նա անցել էր ոտքով։ Ես ինքս էլ հաճույքով կանեի դա։

Քույրերի ծնողների տանը ինձ հատկացրեցին առանձին սենյակ եւ կերակրեցին համեղ ընթրիքով։ Իսկ հետո նրանց ծնողները եկան աշխատանքից, եւ Աննիկան պահանջեց, որ ես հեռախոսը միացնեմ հեռուստացույցին եւ ցույց տամ այն լուսանկարները, որոնք հավաքվել էին մեկ տարվա ընթացքում, եւ պատմեմ, թե ինչ է կատարվել ինձ հետ այդ ամբողջ ընթացքում։ Այդպես էլ նստեցինք նրանց ընտանիքի հետ, մինչ ես պատմում եւ ցույց էի տալիս։

Ընդհանրապես շատ եմ սիրում նրանց ընտանիքը, նրանք բոլորիս ընդունում են որպես հարազատի։ Ես առաջինը չեմ, ով գալիս է նրանց մոտ գիշերելու, եւ յուրաքանչյուրի հետ նրանք ունեն հենց այսպիսի մոտեցում։ Դա միշտ հաճելի է եւ ջերմացնում է հոգին։ Հատկապես այն, երբ քեզ վերաբերվում են ընտանեկան ձեւով՝ տնից հեռու։

Առավոտյան մենք պատրաստեցինք հիանալի վաֆլիներ՝ մրգերով եւ թխկու օշարակով։ Այո, ընկերներ, ամերիկյան փանկեյքերը եւ վաֆլիները գրեթե անհամ են, քանի դեռ չեք ավելացրել մրգեր կամ թխկու օշարակ (Օշարակը, իհարկե, ավելի լավ է։ Ես նույնիսկ տուն տարա մի բանկա)։

Անհամության մասին ես ձեզ ասում եմ որպես մեկը, ով պատրաստել է հարյուրավոր փանկեյքեր եւ գիտի դա ներսից։ Դրանց մեջ ոչ մի առանձնահատուկ բան չկա։ Էությունը միեւնույնն է՝ ինչ կավելացնեք վերեւից։

Մի փոքր ուշ եկավ հենց այդ Էբին, եւ մենք նրա ու Աննիկայի հետ գնացինք նախ Մեգանի աշխատավայր՝ սուրճ վերցնելու։ Այո, Մեգանը աշխատում է տեղական սուրճի կրպակում։

Իսկ հետո մեզ մի գաղափար եկավ՝ հավաքել շատ ծանոթների եւ գնալ մեծ քեմփինգի դեպի Օվկիանոս։ Իսկ ինչո՞ւ ոչ։ Եվ հավաքվեցինք 7 հոգով՝ Ես, Մեգանը, Աննիկան, Էբին, Լիրիոն՝ քույրերի կամ ընկերախմբից մեկի ընկերուհին (այստեղ չես հասկանա), Մայքլը՝ Մեգանի ընկերը (մենք նրա հետ ծանոթ ենք դեռ անցյալ տարվանից, բայց այն ժամանակ նա նրա ընկերը չէր։ Քաղցր է), եւ եւս մեկ տղա, որի անունը չեմ հիշում։

Ընդհանուր առմամբ, մենք հավաքվեցինք, գնեցինք շատ մթերք, իսկ հետո գնացինք Սիեթլից մոտ 300 կմ հեռու՝ ուղիղ օվկիանոսի ափ։ Ճանապարհը յուրահատուկ էր իր տեսարաններով, եւ դրա մասին ես մի փոքր ավելի ուշ կասեմ։ Մեկ այլ էջում։

Ընդհանուր առմամբ, ճանապարհը մեզանից խլեց մոտ 2-3 ժամ։ Պատկառելի է, չէ՞։ Նպատակակետում մենք գտանք հիանալի վայր եւ այնտեղ տեղավորվեցինք։ Նրանց համար, ովքեր չգիտեն՝ քեմփինգի գոտիներում երբեմն պետք է վճարել այն վայրերի համար, որոնք դուք զբաղեցնում եք։

Բայց նման տեսարանների համար դա արժե։

Մենք քայլեցինք ափի երկայնքով եւ զննեցինք հորիզոնը։ Գեղեցկությունը անհավանական է։ Հաշվի առնելով, որ մենք ժամանեցինք ամենահարմար պահին, հենց երբ ամպամած էր եւ արեւը մայր էր մտնում, ուստի հեռվում ստացվեց այսպիսի հիանալի տեսարան։

Վերադառնալով՝ մենք խարույկ վառեցինք եւ սկսեցինք պատրաստել։ Դե, երբ գնում եք արշավների, ապա պետք է պատրաստել այն, ինչ կարող եք։ Թեեւ մենք բոլորս այստեղ ավելի կամ պակաս փորձառու ենք, ուստի մեզ համար լավ ընթրիք պատրաստեցինք։

Երեկոյան մենք վերադարձանք ջրի մոտ։ Ինչ-որ մեկն ասաց, որ այնտեղ կարելի է հետեւել լուսատտիկներին կամ նման մի բանի։ Եվ իսկապես այդպես է։ Գիշերը, լիակատար խավարի մեջ, ջուրը կարծես լուսավորվում էր, երբ մենք ջուր էինք վերցնում կամ ավազ էինք փորում։ Տեսքը այնպիսին էր, կարծես ավազի մեջ միլիմետրանոց լուսավորվող բզեզներ կային, իսկ հետո դրանք անհետանում էին մի քանի վայրկյան անց։ Ցավոք, հեռախոսի տեսախցիկը չի կարող նկարահանել դա :) Այդ պատճառով ցույց տալ չի ստացվի։

Առավոտյան մենք մեզ համար նախաճաշ պատրաստեցինք։ Իսկ դա, անկեղծ ասած, ցանկացած քեմփինգի լավագույն մասն է։ Դե, անձամբ իմ կարծիքով։ Սիրում եմ արթնանալ վաղ առավոտյան, այդ անհավանական թարմ օդով եւ ընկերների հետ միասին ուտել ինչ-որ բան «այն ամենից, ինչ կա»։ Ինչ-որ աննկարագրելի զգացողություններ։

Դրանից հետո մենք հավաքվեցինք եւ գնացինք տուն։ Կրկին երկար ճանապարհ, որից հետո ես արդեն պետք է դանդաղ հավաքվեի, որպեսզի գնայի կայարան։ Վերջում ես փոքրիկ հուշանվեր թողեցի Թյորներների ընտանիքին, իսկ Մեգանը ինձ հասցրեց մինչեւ Բարժա, որը տեղափոխում է գետի վրայով դեպի Սիեթլ։ Բանն այն է, որ քաղաքը բաժանված է մեծ գետով եւ կամուրջներով, իսկ որպեսզի երկար ճանապարհ չանցնեն եւ խցանումների մեջ չկանգնեն, նրանք բարձրանում են հատուկ բարժայի վրա եւ անցնում են այն օգտագործելով։ Կարծես թե պատմել էի դրա մասին դեռ անցյալ տարի։ Դրա վրա ընդհանրապես կարելի է 1.5 ժամվա ընթացքում հանգստանալ կամ քնել, իսկ հետո հանգիստ գնալ առաջ։ Իսկ հետիոտների համար դա ընդհանրապես իդեալական տարբերակ է՝ քաղաքից քաղաք անցնել անվճար։ Այսպիսով, ես նստեցի բարժայի վրա, իսկ այն հասցնում է գրեթե ուղիղ կայարան, ավելի ճիշտ՝ այնտեղ բառացիորեն 5-7 րոպե ոտքով է։

Հասնելով կայարան՝ ես գրանցեցի կայարանը (այո, պարզվում է, որ հիմա պետք է։ Նախկինում ես դրա համար Amtrak-ում չէի վճարում), իսկ հետո զգացի, որ տունն արդեն այնքան մոտ է։

http://worktravel.ru/blog/posts/cb8a67fa-3f88-4329-a3bd-a52f01446a3a/?blogpostpage=15

http://worktravel.ru/blog/posts/cb8a67fa-3f88-4329-a3bd-a52f01446a3a/?blogpostpage=23