Սիեթլից Մոնտանա գնացքը տեւում է մոտ 14 ժամ, եթե ուշացումներ չլինեն (իսկ Amtrak-ում դրանք հաճախ են լինում), բայց այն ժամանում է առավոտյան ժամը 8-ին, այնպես որ կարելի է շատ լավ քնել։

Անցյալ տարի Ամանդայի՝ նոր մենեջերի հետ հարաբերություններս չստացվեցին հենց այն պահից, երբ նա մոռացավ ինձ վերցնել երկաթուղային կայարանից։ (Չեմ հիշում՝ պատմել եմ սա, թե ոչ)։ Ես այն ժամանակ սպասեցի մոտ 40 րոպե կամ ավելի։ Նա գիտեր իմ համարը, իսկ ես նրա համարը չգիտեի։ Նստեցի, սպասեցի, իսկ հետո ոտքով գնացի։ Կայարանը գտնվում է Վեսթ Գլեյշերի մուտքի մոտ՝ այն նույն քաղաքը, որտեղ բոլորը ձգտում էին երկրորդ աշխատանքի, ինչպես նաեւ որոշ ապրանքների կամ աշխատանքից հետո բար գնալու համար։ Վեսթ Գլեյշերից Ապգար մոտ 10 րոպե էր հեծանիվով։ Կամ մոտ 3-4 կմ, եթե չեմ սխալվում։ Ես այն ժամանակ հասա պարկի մուտքին եւ իրավիճակը բացատրեցի ռեյնջերներին։ Նրանք ինձ բաց թողեցին, թեեւ սովորաբար այցելուները վճարում են պարկ մուտք գործելու համար (բայց ոչ աշխատողները)։ Ռեյնջերները պարկի մուտքի մոտ աշխատողներին արդեն դեմքով ճանաչում են, եւ նրանք մեքենայի վրա հատուկ կպչուն պիտակ ունեն։ Մի խոսքով, երբ ես արդեն հասել էի անտառի միջով կտրող ճանապարհին, որտեղ նշան կար, որ մինչեւ Ապգար մնացել է 1.6 մղոն, Ամանդան զանգահարեց ինձ եւ ասաց, որ կանգնեմ այնտեղ, որտեղ կանգնած եմ։ Ես նրան գրեցի, որ անցել եմ պարկի մուտքը։ Ամանդան եկավ եւ վերցրեց ինձ։ Արդեն այդ պահին, իհարկե, ես մի փոքր զայրացած էի նրա վրա, քանի որ նա քնել էր, անիծյալ։

Այս տարի ես մի քանի անգամ գրեցի նրան, որ գալիս եմ այսինչ ժամին։ Դուք չեք մոռանա, չէ՞։ Ես եկա, իսկ նա նորից չկա։ Նստած սպասում եմ։ Մտածում էի արդեն նորից ոտքով գնալ, բայց հենց գրեցի, արդեն եկավ Բրայանի (ռեստորանի սեփականատիրոջ) եղբայրը՝ Թիմը։

Ես, ի դեպ, Միխաելային ասել էի, որ գալիս եմ միայն հաջորդ առավոտյան, ուստի հանրակացարանի մոտ ավանդական սելֆիից հետո ես վազեցի երկրորդ հարկ եւ անպատշաճ կերպով ներխուժեցի նրա սենյակ՝ անակնկալ մատուցելու համար, ինչպես նա արեց անցյալ տարի։ Նման պահերի համար, ընկերներ, արժե ապրել։ Երբ հանդիպում ես նրանց, ում այդքան երկար ուզում ես տեսնել, իսկ հետո պարզապես բռնում ես նրան եւ քարշ տալիս ամբողջ տարածքով, որպեսզի ամեն ինչ հիշեք։

Ի՞նչ է փոխվել։

Իհարկե, անմիջապես զգացվում է հոգու դատարկություն այն բանից, որ գրեթե ոչ ոք չկա, ավելի ճիշտ՝ կան միայն ես, Միխաելան, Մայքը, Շանիսը, Ֆաբիանը եւ Քեդիշան անցյալ տարվանից։ Վերջին երեքը Ջամայկայից տղաներ են (չեմ հիշում՝ պատմել եմ նրանց մասին անցյալ տարի, թե ոչ)։ Անցյալ ամառ ես վերադարձա այստեղ, եւ այստեղ կար միայն Կառլոսը, որին հետո ազատեցին աշխատանքից (ինչպես պարզվեց ավելի ուշ), եւ Ուելդոնը, որին նույնպես ազատեցին, իսկ մնացածները գալիս էին աստիճանաբար։

Այստեղ արդեն կար Միխաելան, որն ավելի վաղ էր ավարտել ուսումը։ Եվ մենք միասին սպասում էինք Թյորներ քույրերին, ինչպես նաեւ ցանկացած այլ մարդու, ով կարող էր ինչ-որ կերպ ցրել ձանձրույթը սեզոնի սկզբին։

Ռեստորանի խոհանոցը շատ է փոխվել։ Մայքը, որի հետ մենք անցյալ տարի խնդիրներ ունեինք, այստեղ եկավ շատ ավելի շուտ եւ փոփոխություններ մտցրեց սեղանների եւ դարակների դասավորության մեջ, որոնք այժմ գտնվում էին այնտեղ, որտեղ պետք է լինեին (դե, 1-ին սեզոնից ի վեր ինձ համար սովորական վայրերում)։ Իսկ մինչ այդ ղեկավարությունը միջոցներ ներդրեց, եւ մեզ տեղադրեցին նոր օդաքաշ՝ դարակներով, ինչից խոհանոցը սկսեց բոլորովին այլ տեսք ունենալ։

Այսպես էր խոհանոցը մինչեւ 2016 թվականը։

Իսկ այսպես՝ 2016-ին։

Սենյակը ինձ տվեցին նույնը, ինչ անցյալ տարի, տարվա սկզբին։ Հիշեցնեմ, որ անցյալ սեզոնի վերջում ես տեղափոխվեցի երկրորդ հարկ՝ 211 սենյակ եւ ապրում էի հենց առաջին սեզոնի իմ հարազատ սենյակի դիմաց, բայց 2-րդ սեզոնի սկզբին, ինչպես այս ամառ, ինձ տեղավորեցին 115 սենյակում։ Սա, ի դեպ, մի փոքր պատմություն էր։ Հենց ստացա վիզան, անմիջապես գրեցի Ամանդային եւ խնդրեցի ինձ տեղավորել 211 սենյակում, որտեղ անցկացրել էի 2015 սեզոնի մնացած մասը, քանի որ այդ սենյակը նման է առաջին սեզոնի հենց այդ «իմ սիրելի» սենյակին, եւ ընդհանրապես, այն մեծ է, ընդարձակ, հարմարավետ։ Մի խոսքով, ես սովորել էի դրան։ Ինչ վերաբերում է 115-ին, այն ավելի փոքր է, քանի որ այնտեղ լոգարանը 2.5 անգամ մեծ է, քան մյուս սենյակներում, քանի որ այն կարծես թե հաշմանդամություն ունեցող մարդկանց համար է։ Սա արտացոլվում է ոչ միայն սենյակի ընդհանուր չափի, այլեւ սենյակի գրեթե բոլոր անհրաժեշտ տեղերում բռնակների առկայության մեջ։ Իհարկե, սա ոչ ոքի չէր շփոթեցնում, բայց 114 եւ 115 սենյակները մեծացված լոգարանի պատճառով, իհարկե, ավելի փոքր էին (հիշեցնեմ, որ մենք հանրակացարանում երկու սենյակների միջեւ ընդհանուր լոգարաններ ունենք)։

Այսպիսով, ինչի՞ համար եմ ես այս ամենը պատմում։ Ես Ամանդայից խնդրեցի, որ նա ինձ տեղավորի հենց այդ 211 սենյակում, քանի որ սիրել էի այն, ինչին նա պատասխանեց, որ երկրորդ հարկը դառնում է ամբողջությամբ կանացի, ուստի դա անհնար է։ Այն ժամանակ ես խնդրեցի հետ տալ իմ 115 սենյակը, ինչին նա պատասխանեց, որ արդեն բաշխել է սենյակները եւ հարեւաններին, բայց չգիտի, թե որն եմ ստացել ես։ Մի խոսքով, տիպիկ վնասակար Ամանդա։

Թեեւ ժամանելուն պես ես այնուամենայնիվ ստացա 115 սենյակը, իսկ Ամանդան նշեց, որ տվել է ինձ այն 115-ը, «որը դու խնդրել էիր»։ Գոնե ինչ-որ բան։

Ընդհանուր առմամբ, փոփոխությունները թեեւ շատ էին, բայց մանր-մունր։ Դրանք զգացվում էին աստիճանաբար։ Ժամանակի ընթացքում։ Սա նոր սեզոնի սկիզբն էր, եւ այն ժամանակ մենք հասկանում էինք, որ այստեղ ինչպես միշտ շատ զվարճալի է լինելու, ինչպես նաեւ պետք է լինելու նորից հասնել իրավացիության եւ, այսպես ասած, արեւի տակ տեղ ունենալուն։ Արդեն անցել ենք՝ գիտենք։

Բայց այստեղ վերադառնալը միեւնույն է հատուկ իրադարձություն է։ Սա արդեն երկրորդ տան պես է, որտեղ Wi-Fi-ի գաղտնաբառը նախկինի պես «donotgivetoaziz» է, իսկ իմ հին սենյակի պատին մնացել է այս հայտնի արտահայտությունը, որը վաղուց գրել էր Ուելդոնը խոհանոցի գրատախտակին, եւ այն պատմական դարձավ այս վայրի շատ աշխատողների համար։

Դե, կպչուն պիտակները փակցրել եմ արդեն, իհարկե, ես։ Զբաղմունք չունենալուց։

Բայց այն ժամանակ՝ 2014-ին, էությունը կայանում էր նրանում, որ ես անընդհատ «ցատկում» էի գծի վրա՝ փրկելով տղաներին rush-hour-ների պահերին, եւ անում էի դա այնքան հաճախ, որ նույնիսկ Ուելդոնը անընդհատ ասում էր, որ «Azizus saves»։ Եվ շատ «հին» աշխատողներ մինչ օրս հիշում են այս պատմությունը, ինչպես նաեւ դրանից հետո ինձ կպավ Azizus անունը :)

Նման պահերի համար արժե վերադառնալ այն վայրերը, որտեղ քեզ սպասում են ոչ միայն ընկերները, այլեւ այն, ինչ դու ժամանակին թողել ես որպես քո սեփական նշան։ Որպեսզի քո մասին հետո ոչ միայն հիշեն, այլ նույնիսկ նորեկները հարցնեն. «Իսկ ո՞վ է այս Azizus տղան եւ ինչո՞ւ է նա saves»։ Մի՞թե չես ուզում հետք թողնել այն հաստատության պատմության մեջ, որտեղ աշխատում ես, թեկուզ ժամանակավորապես... Թեկուզ մի քանի սեզոն։

Դե եւ ինչպես, բուն, առանց այս վայրի ամենագլխավոր լուսանկարի :)