Սեզոնի սկզբին աշխատանքի անցնելը միշտ հաճելի է։ Պարզապես այն տրամաբանությունից ելնելով, որ ժամանելուց հետո կարելի է ձանձրույթից պատերին մագլցել մինչեւ առաջին հերթափոխերը։ Ես արդեն երկրորդ տարին է, ինչ մի փոքր շուտ եմ գալիս եւ սկսում եմ աշխատել հունիսի 1-ից, որպեսզի հովանավորների հետ խնդիրներ չլինեն, ուստի մի քանի օր տանջվում եմ ձանձրույթից, մինչ բոլորը աշխատանքի են։ Բացի այդ, սկզբում յուրաքանչյուր հերթափոխը կատվի համար սերուցքի պես է։ Ինչո՞ւ։ Դե, սկզբում դեռ ոչինչ չի ձանձրացրել։ Սկիզբը այն պահն է, երբ ես կարոտում եմ խոհանոցի յուրաքանչյուր անկյունը, սալօջախը, ֆրիտյուրնիցան, ինչպես նաեւ ընդհանրապես այդ խոհանոցում պատրաստելը։ Ինչ-որ պահի նույնիսկ ուզում ես, որ rush-hour-ը հարվածի եւ ամեն ինչ ավելի արագ շարժվի, քանի որ սեզոնի սկզբին եւ վերջում հաճախորդների պակասի պատճառով աշխատելը երբեմն դժվարանում է, ավելի ճիշտ՝ հերթափոխերը երկար են տեւում։

Այս տարի աշխատանքի մեջ, բացի դիզայնի նորամուծություններից, այլ փոփոխություններ էլ տեղի ունեցան։ Նախ, մեզ համար բացեցին նոր վերանդա՝ 6 սեղանով եւ նույնիսկ փոքր բարի կանգնակով։ Հիշեցնեմ, որ անցյալ տարի մենք բացեցինք առաջին բացօթյա վերանդան՝ 8 փոքր (4 հոգու համար) եւ մեկ մեծ կլոր սեղանով (6 հոգու համար)։ Այլ կերպ ասած, ամեն տարի մենք ունենում ենք մարդկանց ավելի ու ավելի մեծ հոսք։ Թեկուզ քիչ-քիչ, բայց այցելուների միաժամանակյա թիվը աճում է։

Աջ կողմում անցյալ տարվա վերանդան է։ Իսկ ձախ կողմում՝ նորը։ Այնտեղ նաեւ կա պատուհան դեպի սրճարան։ Ճիշտ է, այդ պահին ամառային գոտին բաց չէր ճաշի համար, այլ հասանելի էր միայն բարի կանգնակը։ Այնպես որ, ուշադրություն մի դարձրեք, որ այն այդքան դատարկ է։

Բայց ամբողջ ռեստորանի համար աշխատանքը հեշտացնելու համար, ավելի ճիշտ՝ սպասարկման հոսքը, տեղադրվեց պլանշետներով նոր թանկարժեք համակարգ։ Այո, տեխնոլոգիաները գրավում են աշխարհը, եւ հնացած նոթատետրերի ու մատիտների/գրիչների փոխարեն գալիս են Ջոբսի անվան պլանշետները, որոնք աշխատում են մեկ համակարգից եւ միավորված են մեկ Wi-Fi ցանցի տակ։ Այլ կերպ ասած, յուրաքանչյուր մատուցող, հերթափոխի անցնելիս, ստանում էր լիցքավորված պլանշետ, որն ուներ հատուկ ծրագրավորված հավելված, որտեղ պարունակվում էր ամբողջական մենյուն։ Այնտեղ ստեղծվում էր նոր պատվեր որոշակի սեղանի համար, ավելացվում էին նոր ուտեստներ այդ սեղանին, իսկ հետո պատվերը ուղարկվում էր «թիկետով» խոհանոց ԱՆՄԻՋԱՊԵՍ սեղանից։ Այսինքն, եթե նախկինում մատուցողները ժամանակ էին ծախսում ամեն ինչ գրի առնելու համար, իսկ հետո գնում էին 2 համակարգային համակարգիչների մոտ, մուտքագրում էին այնտեղ եւ միայն այնտեղից էին ուղարկում պատվերը, ապա հիմա այդ ամենը տեւում է մեկ րոպեից պակաս եւ արվում է առանց հաճախորդներից հեռանալու։

Այս տարի մենք արդեն շեֆ չունեինք, ավելի ճիշտ՝ մնացել էր միայն առաջատար խոհարար Մայքը, եւ ես էի պատրաստող խոհարարը։ Նաեւ, իհարկե, մնացել էր Ջոնը, որը խոհանոցի մենեջեր էր դեռ շատ տարիներ առաջ, բաց էր թողել մեկ տարի 2014-ին, իսկ հետո վերադարձել էր 2015-ին։ Ամանդան նախկինի պես գրասենյակի մենեջերն էր, իսկ Ուիլը, որը ընկերության գործադիր մենեջերն էր, դարձավ տնօրեն՝ ստանալով ավելի շատ պարտականություններ, ուստի մենք սկսեցինք նրան շատ ավելի հաճախ տեսնել։ Իսկ Բրայանին՝ հակառակը՝ ավելի հազվադեպ։

Բայց, անկեղծ ասած, թեեւ ես ոգեշնչված էի նոր սեզոնով, ինձ միեւնույն է մի փոքր զգուշացրեց նոր ամերիկացի խոհարարներից մեկը իմ ժամանման օրը։ Հանդիպելով ինձ՝ նա հարցրեց. «Խնդրում եմ, ասա, որ դու խոհարար ես»։ Եվ նա այնքան ուրախ էր, որ ես աշխատում եմ խոհանոցում։ Այդ պահին ես պարզապես մտածեցի, որ նրանց մարդիկ չեն բավականացնում, եւ դա տրամաբանական է, ու դրան նշանակություն չտվեցի։ Լինում է։ Ի դեպ, սա այս սեզոնի եւս մեկ առաջատար խոհարար էր՝ Թրեւերը Պորտլենդից։

Սկզբում ամեն ինչ իսկապես հիանալի էր։ Անսովոր, բայց, ինչպես ասաց Ջոնը, դա հեծանիվ վարելու պես է. միեւնույն է չես մոռանա, պարզապես պետք է մի փոքր հիշել։ Աստիճանաբար ամեն ինչ հիշվեց։ Թեեւ ես շատ էի հոգնում, բայց միեւնույն է ուրախ էի աշխատել։ Բացի այդ, ինձ դրեցին առավոտյան հերթափոխերի, որոնց ես բավականին միջակ եմ վերաբերվում։ Անկեղծ ասած, խոհանոցում բոլոր հերթափոխերը լավն են յուրովի՝ եւ՛ առավոտյան, եւ՛ գիշերային։ Առավոտյան՝ դուք գալիս եք բոլորից շուտ, բացում եք ռեստորանը, կարող եք նույնիսկ հասցնել նախաճաշել։ Նույնիսկ չնայած նրան, որ ստիպված եք լինում շուտ արթնանալ (իսկ սեզոնի կեսին հերթափոխը սկսվում է առավոտյան 6-ին), հերթափոխի կեսին, հաշվի առնելով սուրճը կամ Red Bull-ը, ինչպես նաեւ մի շարք ադրենալինը, արդեն ընդհանրապես չեք ուզում քնել, իսկ հետո դեռ ամբողջ օրը ազատ է + պետք չէ մաքրել ամբողջ խոհանոցը։ Ճիշտ է, պետք է շուտ քնել։ Թեեւ դա բոլորին չի կանգնեցնում, եւ շատերը պառկում են ինչպես ուզում են, պարզապես հետո ավելի շատ են ծախսում սուրճի/Red Bull-ի վրա։

Գիշերային հերթափոխի դեպքում՝ կարելի է քնել, առավոտյան ժամանակ կա ձեզ համար եւ ցանկացած այլ գործերի համար։ Բացասական կողմն այն է, որ հաճախ կարող են ավելի շուտ կանչել՝ դրանով իսկ խափանելով առավոտյան պլանները։ Թեեւ ոմանց համար դա նաեւ պլյուս է ժամերի ավելացման առումով։ Բացի այդ, գիշերը պետք է մաքրել խոհանոցը։ Այնտեղ հստակ գրաֆիկ չկա, ուստի գիշերային հերթափոխի ժամերը ֆիքսված չեն՝ նրանք կարող են ավարտել եւ՛ 10-ին, եւ՛ 12-ին, կախված նրանից, թե երբ կփակվի ռեստորանը, եւ թե որքան ժամանակում աշխատակիցները կմաքրեն խոհանոցը։

Միջին հերթափոխը կարող է իդեալական թվալ այն առումով, որ պետք չէ ոչ շուտ արթնանալ, ոչ էլ մաքրել հերթափոխի վերջում, բայց այն սպանում է ձեր օրվա բոլոր պլանները։ Դուք չունեք ոչ լիարժեք առավոտ, ոչ էլ լիարժեք երեկո, քանի որ աշխատելու եք ինչ-որ տեղ 11am-7pm եւ այլն։

Ես միշտ ավելի շատ նախընտրել եմ գիշերային հերթափոխը, քանի որ հենց սկզբից սկսել եմ գիշերայինից եւ ավելի շատ փորձ ունեմ հենց այնտեղ։ Միշտ պատրաստ եմ եղել մաքրել խոհանոցը հերթափոխից հետո, բայց պատրաստ չեմ եղել այդքան շուտ արթնանալ։

Ցավոք, հետագայում մենք սկսեցինք դժվարություններ ունենալ։ Ավելի ճիշտ՝ ամբողջ սեզոնի գլխավոր խնդիրը, որը հանգեցրեց խոհանոցում մի շարք խնդիրների։ Այստեղ գործնականում բացվում է ռեստորանային բիզնեսը ինչպես վարելու եւ ինչպես չվարելու մասին դասախոսությունների մի փոքրիկ անկյուն։ Այսպիսով, հաշվի առնելով, որ ռեստորանը շարունակում էր ընդլայնվել եւ զարգանալ տեխնոլոգիապես, իսկ խոհանոցում դիզայնից բացի ոչինչ չէր արվել։ Օ՜յ։

Ինչի՞ն դա հանգեցրեց։ Նրան, որ նոր վերանդայով պատվերները շատացան, իսկ նոր տեխնոլոգիայով պատվերները սկսեցին գալ մի քանի անգամ ավելի արագ։ Ինչո՞ւ։ Ինչպես բացատրեցի վերեւում, մատուցողը կարող է թիկետ ուղարկել՝ առանց սեղանից հեռանալու։ Եվ պատկերացրեք, որ այդ կերպ մատուցողը քայլում է սեղանից սեղան եւ հերթով պատվերներ է անում։ Իսկ թիկետները տպվում եւ տպվում են՝ հերթ կանգնելով մեր տպիչի մոտ եւ գծի վրա գտնվող միջին «դիրքի» հատուկ դարակի վրա։ Այստեղ արդեն սկսվում է աղետը, երբ մեր խոհանոցում կա 20-25 պատվեր։ Իսկ դրանք շարունակում են գալ, հասկանո՞ւմ եք։

Սա, իհարկե, չէր հասնում ղեկավարությանը, ավելի ճիշտ՝ նրանք կարծում էին, որ խնդիրը մեր մեջ է։ Քանի որ անցյալ տարի ամեն ինչ վերահսկողության տակ էր, իսկ այս տարի բարելավեցին պատվերների համակարգը, որ դրանք ավելի արագ են գալիս, եւ միայն 6 սեղան ավելացնելուց մենք ամեն օր ճաշի ժամանակ, ավելի ճիշտ՝ 1-2-ին, այնքան թուլանում ենք։ Անկասկած, անմիջապես ամենաշատը պահանջում էին նրանցից, ովքեր այստեղ են արդեն վաղուց, ավելի ճիշտ՝ ինձնից եւ Մայքից։ Պահանջելով ոչ թե պարզապես բարելավել աշխատանքը, այլ նույնիսկ բացատրություններ. «Ինչո՞ւ են մարդիկ սպասում պատվերներին 40+ րոպե, երբ նորման 20-ից ոչ ավելին է»։ Իսկ բանն այն է, որ գծի վրա ծանր պահերին հավաքվելը նույնպես դժվար է, ուստի բոլորը սկսում էին միայն նյարդայնանալ՝ միմյանց օգնելու փոխարեն։

Այսպես, ըստ էության, սկսվեց այս սեզոնը։ Այդպիսի, թվացյալ մանրուքից, որը մեզ ձնագնդի պես տանում էր ավելի ու ավելի խորը դեպի նյարդեր, անհաջող պատվերներ, ինչպես նաեւ մենեջերների եւ հաճախորդների դժգոհություններ։