Այս ցուրտ, թեք փողոցներում կա մի անորսալի իրական բան, որը պակասում է Լոս Անջելեսին: Սովորական մարդկանց իրական կյանքը: Առավոտյան մի բաժակ սուրճ 1-ին պողոտայի հացաբուլկեղենի խանութում, հետո անվճար ավտոբուսով անցնում ես Downtown-ով եւ արդեն աշխատավայրում ես:
University District.
Թաղամաս, որտեղ գտնվում է հայտնի Վաշինգտոնի համալսարանը, շենքերը բավականին հին են եւ շատ գեղեցիկ: Իսկ շուրջը ուսանողներ են: Հեծանիվներով ուսանողներ: Ավտոբուսներով ուսանողներ: Ռոլիկներով ուսանողներ: Վազող ուսանողներ: Եվ այլք: Համալսարանական ավանը գտնվում է քաղաքից 30 րոպե հեռավորության վրա: Առաջին բանը, որ աչքի է զարնում, բոլորովին այլ Սիեթլն է: Այն երկու օրվա ընթացքում, երբ ես այս քաղաքում էի, ջերմաստիճանը մոտ 13-15 աստիճան էր, ընդհանուր առմամբ բավականին զով, մարդիկ արդեն աշնանային հագուստով էին, ոմանք նույնիսկ ձմեռային: Իսկ ուսանողական թաղամասը տարբերվում էր թեթեւ հագնված մարդկանցով, ամեն ինչի մեջ մի տեսակ թեթեւությամբ եւ ուրախությամբ: Սիեթլը նավահանգստային քաղաք է, հետեւաբար, բոլոր ռեստորաններում, որպես կանոն, առաջին տեղում ծովամթերքից պատրաստված ուտեստներն են: Դրանցից մեկը գնելիս ձեզ բերում են առաջին ուտեստը (ապուր), թեյ եւ մի քանի սոուս՝ ընտրության համար: Միջին հաշվով ճաշը ձեզ կարժենա 25$: Նավահանգստային քաղաքներն ունեն մի տեսակ յուրահատուկ կոլորիտ, որը ոչնչի հետ չես շփոթի: Այստեղի ճայերն այնքան գեր են եւ լկտի, որ առափնյա փողոցով ուտելիքով զբոսանքը կարող է ձեզ համար ավարտվել նրանց կողմից ավազակային հարձակմամբ: Այնուամենայնիվ, Սիեթլում կյանքը զգալիորեն փոխվում է մայրամուտից հետո: Ինչպես հեքիաթում: Եվ եթե Downtown-ում երեկոյան ժամը 7-ից հետո ռեստորաններում եւ սրճարաններում դեռ լիքը մարդ կա, ապա, ասենք, Uptown-ում (որտեղ գտնվում է հայտնի դիտահարթակը), ամբողջ երկար փողոցում կարելի է հանդիպել մեկ-երկու հոգու, թեեւ երբեմն թվում է, թե ավելի լավ կլիներ նրանց էլ չհանդիպեիր: Եվ տհաճ ցրտի զգացում է սողում մեջքիդ միջով... Սիեթլը թերեւս իմ տեսած Ամերիկայի ամենա«սպիտակ» քաղաքն է (միահարկ Ամերիկան՝ փոքրիկ քաղաքները, հաշվի չեն առնվում):
